Monthly Archives: Μαΐου 2011

Χρέος και αριστερά: το άγχος για πολιτική σταθερότητα δίδυμος αδελφός της διαχειριστικής πλάνης


Πώς είναι δυνατόν μια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει την ΕΕ ακόμη και για …την βλάβη ενός ανεμιστήρα, την στιγμή της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης που ενορχηστρώνει η ΕΕ, να μηβγάζει λέξη…

Για πολλούς ήταν έκπληξη: η Αλέκα Παπαρήγα να δηλώνει πως «η έξοδος από το ευρώ σήμερα θα ήταν καταστροφή» (http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=279877). Μα πώς είναι δυνατόν να αναπαράγεται η τρομοκρατική κινδυνολογία των συντηρητικών δυνάμεων και των εραστών του μνημονίου, από μια δύναμη κατεξοχήν αντι-ΕΕ; Η αλήθεια είναι πως αρκετοί στην αριστερά, εδώ και πολύ καιρό δεν δηλώνουμε ανυποψίαστοι. Το ΚΚΕ εδώ και 1,5 χρόνο, απέσυρε δια της…αναβάθμισης τον πολιτικό στόχο για έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παραμένει ―δηλώνει― υπέρ της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης, αλλά στο πλαίσιο της «λαϊκής εξουσίας». Θεωρεί ρεφορμισμό και ατόπημα να προβάλλεται ο στόχος αυτός με μια σχετική πολιτική αυτοτέλεια.

Και όλα αυτά σε μια πολιτική στιγμή που μια μεγάλη ενωτική πρωτοβουλία αγώνα της αριστεράς για έξοδο από το ευρώ, ρήξη και απαγκίστρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα αποτελούσε απλά δικαίωση για το ΚΚΕ και ευκαιρία για όλη την αριστερά, αλλά και ζωτική ανάγκη για την αντικαπιταλιστική ριζοσπαστικοποίηση του αντιμνημονιακού κινήματος.

Έγκλημα καθοσιώσεως επίσης είναι σύμφωνα με την ίδια λογική η προβολή της απαίτησης για διαγραφή του χρέους και ο στόχος για ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου. Θυμάμαι τον Στάθη Κουβελάκη ένα χρόνο πριν να αναρωτιέται εύστοχα πως είναι δυνατόν μια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει την ΕΕ ακόμη και για …τη βλάβη ενός ανεμιστήρα, τη στιγμή της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης που ενορχηστρώνει η ΕΕ, να μη βγάζει λέξη…

Γιατί αυτή η αλλαγή και γιατί αυτή η βαρύνουσα πράγματι τοποθέτηση σε αυτή την κρίσιμη πολιτική στιγμή, εξαιρετικά αρνητική για την πάλη των κομμουνιστών και της αριστεράς; Ας μην κάνουμε το λάθος, να κρίνουμε αυτή την τοποθέτηση, όπως θα κρίναμε το ΚΚΕ (μ-λ), που δυστυχώς είναι συνεπές σε αυτή την δήθεν αντι-ρεφορμιστική προσέγγιση που αφοπλίζει το λαϊκό κίνημα και εμποδίζει την σύνδεση της αριστεράς με την συνείδηση και τα συμφέροντα ευρύτερων μαζών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Η πλατεία ήταν άδεια


Στη βιασύνη του δεν πρόλαβε να δει τις καταχωρήσεις στο facebook, κάποιος έγραφε πως το θέμα δεν είναι να ενωθεί η αριστερά μεταξύ της, αλλά με το λόγο ύπαρξης της, στο δρόμο επικρατούσε μια ακατανόητη ησυχία...

Του Βασίλη Τσιράκη

Έξω οι Κατίνες… Έξω οι Κατίνες… Ο Νίκος άκουγε και δεν πίστευε στα αυτιά του, επιτάχυνε το βήμα του και πέρασε με κόκκινο το φανάρι του Κρατικού, είχε άλλα δυο φανάρια για να επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις των φίλων του, στο φανάρι της Παύλου Μελά άκουσε ένα «μαλάκα» ξεγυρισμένο, μια κόκκινη ΒΜW πέρασε με κίτρινο και μια ανάποδη μούντζα του ήρθε κατακέφαλα, στο φανάρι της Νίκης δεν το ρίσκαρε, σταμάτησε να περιμένει το Γρηγόρη, απέναντι στο Λευκό πύργο είχε κρεμαστεί ένα τεράστιο «ΠΩΛΕΙΤΑΙ», έξω οι Κατίνες… έξω οι Κατίνες…  ακούστηκε πάλι, είχε ακούσει και είχε διαβάσει πολλά κοσμητικά για την κυβέρνηση και τους υπουργούς της μα τούτο του φαινόταν χαζό και άστοχο, απορροφημένος στις σκέψεις του παραλίγο να χάσει το φανάρι, άνοιξε το βήμα του και κατευθύνθηκε στην ανατολική πλευρά του Πύργου, κόσμος μαζεμένος πολύς, δυο καντίνες είχαν κλείσει την πρόσβαση στην πλατεία και αναγκάστηκε να ρίξει κανα δυο αγκωνιές, με τα χίλια ζόρια έφτασε στην πρώτη σειρά των όρθιων, στο κέντρο της πλατείας ο κόσμος καθόταν ανακούρκουδα, ένας τύπος κρατούσε στα χέρια του ένα τηλεβόα, στα λίγα δευτερόλεπτα που έκανε να περάσει μπροστά κάτι δεν του πήγαινε, …είστε εκτός θέματος…, ακούστηκε από ένα άλλο μικρότερο τηλεβόα και εκατοντάδες κεφάλια στράφηκαν προς τη μεριά από όπου ερχόταν η φωνή, η καντινιέρισα ωρυόταν τεντώνοντας τις φλέβες του λαιμού της.π

– Είστε εκτός θέματος ξαναφώναξε χωρίς τον τηλεβόα αυτή τη φορά, ποιος θα μου πληρώσει το ΤΕΒΕ ρε παιδιά… δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα, ένα μεροκάματο θέλω να βγάλω κι εγώ…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο άγριος Δεκέμβρης, ο βουβός Μάης και οι γεροντικές αποστροφές


Από ποιο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΚΙΝΗΜΑ θα μπορούσε να πείθεται ο άνεργος, ο απολυμένος, ο απροστάτευτος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα; Από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ με τα 150.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα; Από τον κυβερνητικό και κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό των διευθυντών και των κομματικών επιτετραμένων; Από το συνδικαλιστικό κίνημα της αδράνειας, της συναίνεσης και της υποταγής, που έχει ξεφτιλίσει κάθε έννοια πραγματικού αγώνα;

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Άλλο πάλι και τούτο! Να κατεβαίνουν στο δρόμο το Μάη του 2011 δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στις ελληνικές πόλεις… Χωρίς να καλούνται με ένα «υπεύθυνο τρόπο» από το ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ συνδικαλιστικό κίνημα, τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ… χωρίς να «διευκολύνονται» από τη συνεργασία και τη σύμπραξη των οργανωμένων φορέων της αριστεράς, μαζί με ολίγον αριστερό ΠΑΣΟΚ… Κοίτα να δεις που εκτός από τα ίδια και τα ίδια πολιτικά πρόσωπα, τους παραδοσιακούς ή ανακυκλωμένους πολιτικούς σχηματισμούς, η κοινωνία μπορεί και συγκροτεί νέους πόλους αντίστασης στο δρόμο και στον αγώνα.

Δεν είναι η πρώτη φορά… Έτσι έγινε και το Δεκέμβρη του 2008… Όχι με τα ίδια χαρακτηριστικά, αλλά με την ίδια αμεσότητα και με το ίδιο πολιτικό μήνυμα: εισβολή στο πολιτικό προσκήνιο των μαζών, δημιουργία πραγματικών πολιτικών γεγονότων… Με το ίδιο μίσος προς μια κοινωνία στην οποία όλη σχεδόν η νεολαία νοιώθει κυνηγημένος και αγνοημένος μετανάστης στον ίδιο του τον τόπο… Με την ίδια αποστροφή προς το γερασμένο πολιτικό σύστημα που υπηρετεί την εκμετάλλευση, την ανεργία, τη χειραγώγηση.

Kαι τότε και τώρα, αυτή η κίνηση του κόσμου συνάντησε ξινισμένα μούτρα στον «καθώς πρέπει» πολιτικό κόσμο, ακόμη και στην αριστερά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: