Monthly Archives: Ιουνίου 2011

Οι ανακατατάξεις στο ΠΑΣΟΚ και οι αναγκαίες ανατάξεις της σκέψης μας


Η αριστερά δεν έχει αυτοπεποίθηση για τη συγκρότηση και προβολή μιας αυτοτελούς πολιτικής γραμμής κοινωνικού μετασχηματισμού και ασκείται διαρκώς στον τακτικισμό και στο ζωγράφισμα των ‘’δρόμων’’, ξεχνώντας ότι πρέπει να μιλήσει και να κριθεί για τον σκοπό. Ο σκοπός ενδιαφέρει τον κόσμο.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Τελικά τι θα γίνει με αυτούς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα μετακινηθούν κατά του μεσοπρόθεσμου ή θα κοιτάξουν την βουλευτική βολή τους; Ο (αντιπολιτευτικός προς τον Γιωργάκη) Βενιζέλος, θα σηματοδοτήσει μια νέα πορεία προς το ΠΑΣΟΚ; Ο αντι-μνημονιακός Παντελής Οικονόμου, γίνεται να μετατρέπεται ξαφνικά σε αρχιερέα του  διαρκούς μνημονίου;

Ας κοιτάξουμε πίσω από αυτή την κουρτίνα των ερωτημάτων..

Όλοι συζητάμε συχνά για το αν έφτασε επιτέλους (ή δυστυχώς) το τέλος της «μεταπολίτευσης». Υπό συζήτηση. Κατά τη γνώμη μου, για την  ελληνική αριστερά δεν έχει φτάσει ακόμη το τέλος των μεγάλων τραυμάτων της  οδυνηρής ήττας στη μεγάλη επαναστατική περίοδο της δεκαετίας του ’40.  Οι ανεξίτηλες συνέπειες της, έχουν οδηγήσει προοδευτικά τις δυνάμεις της στο να χάσουν την πολιτική αυτοπεποίθηση για πρωτογενή απεύθυνση στις κοινωνικές δυνάμεις που θα είχαν συμφέρον να στραφούν και να εκφραστούν από αυτήν.

Τον Δεκέμβρη του ’44, καθυστερημένα και άτολμα, ωστόσο στηριγμένο σε μεγάλο απόθεμα κοινωνικής θέλησης, το ΚΚΕ διεκδίκησε ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ και κοινωνική προκοπή. Ήταν αυτό που υπαγόρευε και ο συσχετισμός δύναμης που είχε και η αίσθηση στο ευρύ λαό της αριστεράς ότι δικαιούνταν  να έχει τον πρώτο λόγο στις μετα-κατοχικές εξελίξεις. Το ΚΚΕ ενέπνευσε το λαό, οργάνωσε την εποποιία της αντίστασης στον καταχτητή, της επιβίωσης του λαού και της δημοκρατικής κοινωνικής ανάτασης ενάντια στην πείνα και την κατάπτωση. Ένα ολιγάριθμο κόμμα, με τον αρχηγό του στο Νταχάου, με λίγους αλλά γεμάτους φλόγα αγωνιστές να δραπετεύουν από τα κρατητήρια της ασφάλειας, με νέο ηγέτη ένα τσαγκάρη συνδικαλιστή, με στήριγμα τις φτωχογειτονιές των πόλεων και την αβράκωτη αγροτιά, μέσα σε 2,5 μόλις χρόνια, ταπείνωσε το ελληνικό σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτούς  που μάζεψαν νύχτα ασημικά και  μπαούλα  και έφυγαν  με τις πυτζάμες  για τη γλυκιά βρετανική αγκαλιά στο Κάιρο και τα σαλόνια του Λονδίνου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η λαϊκή θέληση δεν χωράει στο κουτί!


Δεν είναι καθόλου τυχαίο, που το κίνημα των πλατειών, μέσα στην αντιφατικότητα του και την πανσπερμία του, εξ αρχής συνέδεσε –υπερβολικά για κάποιους- το αίτημα ενάντια στο μνημόνιο, με την απαίτηση για πραγματική δημοκρατία.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Λαϊκή εξέγερση για ανατροπή και άλλη πορεία, ο δρόμος συμβολής της αριστεράς 

Η πλατεία Συντάγματος, οι δρόμοι γύρω από αυτήν, εκατοντάδες πλατείες σε όλη την χώρα, έστειλαν χτες τα ηχηρότατα μηνύματα τους.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο οι «νενέκοι», δούλοι του κεφαλαίου, των πολυεθνικών, της ΕΕ  και του ΔΝΤ. Υπάρχουν και οι δημιουργοί του κοινωνικού πλούτου και πολιτισμού, που απαντούν αποφασιστικά και με πολύ απλό τρόπο: ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

Δε χρωστάμε! Όχι μόνο γιατί το ληστρικό χρέος  δεν είναι δικό μας και ζητάμε να διαγραφεί. Δεν οφείλουμε τίποτα σε μια κυβέρνηση, ένα κράτος, ένα σύστημα, που απομυζά το αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας για να το αναδιανείμει με άνισο ταξικό τρόπο. Γεμίζοντας τις τσέπες των επιχειρηματιών, του πολιτικού υπηρετικού προσωπικού και των λοιπών σφουγγοκωλάριων.

Δεν πουλάμε! Όχι μόνο γιατί χωρίς δημόσια υγεία, παιδεία, δημόσιες τηλεπικοινωνίες, ταχυδρομεία, παραγωγή ρεύματος, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα αξιοπρεπούς κοινωνικής οργάνωσης  που δεν θα βλέπει τους πάντες ως καταναλωτές. Είναι και γιατί, πάντοτε, αυτός που ιδρώνει για να δημιουργήσει κάτι, το σέβεται και το αγαπά. Ακόμη και όταν το μαγαρίζει η ατομική ιδιοκτησία του γαιοκτήμονα, του αποικιοκράτη, του καπιταλιστή ή το ευτελίζουν οι μικρόνοοι  διαχειριστές, που βλέπουν μπροστά τους μόνο νούμερα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Υπάρχει πολυτελής βρόμα; Εικόνες μιας μετα-μνημονιακής πόλης


Η Ινδία είναι πλουσιότερη από ποτέ, με μια αυξανόμενη παγκόσμια επιρροή. Ωστόσο, η ανάπτυξή της συνοδεύεται από μια γιγάντωση των ανισοτήτων: είναι η χρυσή εποχή πολλών δισεκατομμυριούχων, την ίδια ώρα που σε ορισμένα κρατίδια της η φτώχεια και ο υποσιτισμός συναγωνίζονται τα επίπεδα αυτών στην υπο-σαχάρια Αφρική.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η χειρότερη μορφή ιδιωτικοποίησης που μας απειλεί είναι ακριβώς η ιδιωτικοποίηση της ζωής μας. Η πόλη Gurgaon στην Ινδία, περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Νέου Δελχί, σχεδόν δεν υπήρχε πριν από δύο δεκαετίες. Σήμερα υπάρχουν σε αυτήν 26 εμπορικά κέντρα, επτά γήπεδα γκολφ, πολυτελή καταστήματα, καθώς και εκθαμβωτικοί εκθεσιακοί χώροι των Mercedes-Benz και BMW. Τεράστιοι πύργοι εξαπλώνονται διαρκώς και ένα φουτουριστικό εμπορικό κέντρο φιλοξενεί τις πλέον σεβαστές εταιρείες του κόσμου.

Το λαμπρό αυτό δημιούργημα στερείται ωστόσο πολλών άλλων πραγμάτων: δεν υπάρχουν υπόνομοι ή αποχετευτικό σύστημα ούτε αξιόπιστη κεντρική παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού. Δεν μπορείς να δεις δημόσια πεζοδρόμια ή αξιοπρεπείς δρόμους.

Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αστικό σύστημα δημόσιων μεταφορών. Δεν θα παρατηρήσεις ούτε καν σύστημα αποκομιδής σκουπιδιών, τα οποία οι κάτοικοι εξακολουθούν να πετάνε μέσα σε άκτιστα οικόπεδα.

Η πόλη αυτή, με τα λαμπερά κτίρια και την καλπάζουσα οικονομία, δεν είναι καθόλου τυχαία. Παρουσιάζεται συχνά ως σύμβολο της ανάδυσης της νέας Ινδίας. Και εδώ αρχίζουν τα παράδοξα και τα ερωτήματα. Μια νέα πόλη καθιερώνεται σαν διεθνής οικονομική μηχανή την ίδια στιγμή που δεν έχει βασικές δημόσιες υπηρεσίες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το δόγμα του σοκ, η κοινωνία που αντιστέκεται και η αριστερά


Η αριστερά πρέπει να γίνει …αριστερά. Να προβάλλει ένα σχεδίασμα επαναστατικής ανασυγκρότησης της κοινωνίας και των σχέσεών της, ώστε αυτό να απαντά στα ερωτήματα επιβίωσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας, των κοινωνιών και χωρών που συνθλίβει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αν διαβάσει κανείς το βιβλίο της Naomi Klein ‘’Το δόγμα του σοκ’’ θα εντυπωσιαστεί από την φρικιαστική ομοιότητα που παρουσιάζουν οι επιθέσεις του σύγχρονου ‘’καπιταλισμού της καταστροφής’’ όπως τον ονομάζει, εναντίον κάθε έννοιας κοινωνικής πολιτικής και δικαιωμάτων των εργαζομένων και των πολιτών.

Πρώτα διασύρεται με γκεμπελικό τρόπο η προηγούμενη τάξη πραγμάτων: Αιμοσταγείς δικτάτορες σε Γιουγκοσλαβία, όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, παρανοϊκοί ηγέτες στο Ιράν και την Βενεζουέλα. Το πιο πρόσφατο και ενδιαφέρον είναι η μαζική χορήγηση Viagra από το καθεστώς Καντάφι στον στρατό του για να κάνει μαζικούς βιασμούς χωρίς έλεος…  Το τραγικό και αστείο είναι ότι η ευρωπαϊκή αριστερά, σπεύδει συχνά να εκφράσει και αυτή τον ‘’αποτροπιασμό’’ της, ανίκανη να ξεχωρίσει το δέντρο από το δάσος. Αυτά στο γεω-στρατηγικό πεδίο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Με το ανεξίτηλο μελάνι του δίκιου


Όταν ο λαός ανακαλύπτει και απορρίπτει τα παραμύθια που του σέρβιραν οι κυβερνήσεις και οι αυλικοί τους, είτε για το ευρώ είτε για την ΕΕ, δεν δικαιούται κανείς να περιφρονεί. Εκτός και αν προδίδει μια δική του ενοχή.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ζούμε μια μοναδικά συμπυκνωμένη ιστορική πολιτική στιγμή, που σαρώνει θέσφατα και συνήθειες. Περιγελά πολιτικά βολέματα και περιφρονεί με μεγαλοπρέπεια πολιτικούς σχεδιασμούς της δεκάρας.

Ας φέρουμε στο μυαλό μας αρκετούς από τους ως χθες θεωρούμενους μεγαλοφυείς πολιτικούς συλλογισμούς των επαϊόντων της μεγάλης πολιτικής: Θα περάσει άραγε ο Γιώργος τον σκόπελο των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και θα ψηφίσει το μακροπρόθεσμο πρόγραμμα; Αλήθεια, πώς θα ταιριάξουν κάποιοι βουλευτές  την ανάγκη να είναι «λίγο κατά», αλλά «όχι και τόσο» ώστε να βρεθούν έξω από τη λίστα και να «χάσουν την κουτάλα μαζί με τα ζουμιά»; Και δώστου οι αναλύσεις…

Τι  θα κάνει ο Αντώνης, θα προσφέρει συναίνεση όπως απαιτεί ΕΕ και ΣΕΒ ή  θα φυλάξει τον πισινό του; Ιστορικό ερώτημα και αυτό… Ο λαλίστατος Καρατζαφέρης, το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα εκτός ΠΑΣΟΚ που ψήφισε το μνημόνιο, θα μπει μόνος του σε συναινετική λύση ή θέλει και τον Αντώνη παρέα για να φυλάει τα νώτα του; Η κοράκλα κάηκε άραγε οριστικά, μαζί και με τα εξ αριστερών «αντι-λαϊκίστικα» εξαπτέρυγα της Δημοκρατικής Αριστεράς, καθώς βιάστηκαν να δηλώσουν προθυμία σε συναινετικές λύσεις; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: