Monthly Archives: Ιουλίου 2011

Αποχώρηση από την ΕΕ με πρωτοβουλία του λαϊκού κινήματος


Αποτελεί σήμερα ανάγκη, μια λογική που θα  θέτει την πάλη κατά της ΕΕ στον παρόντα χρόνο, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την ανατροπή των σφαγιαστικών μέτρων χωρίς αυτός να στρέφεται κατά της ΕΕ

Αποτελεί σήμερα ανάγκη, μια λογική που θα θέτει την πάλη κατά της ΕΕ στον παρόντα χρόνο, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την ανατροπή των σφαγιαστικών μέτρων χωρίς αυτός να στρέφεται κατά της ΕΕ

Του Βασίλη Μηνακάκη*

 Ήρθε η στιγμή, να σκεφτούμε ως εργαζόμενοι πώς πρέπει να σταθούμε απέναντι στην ΕΕ. Με βάση την πραγματικότητα ή στρουθοκαμηλίζοντας; Σύγχρονα ή με βάση δογματικές αγκυλώσεις; Με πραγματικό διεθνισμό  ή με την καρικατούρα του; Από την σκοπιά του «έθνους των εργαζομένων» και του δικαιώματος για επιβολή της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας ή με βάση μια γενική και αόριστη επίκληση μιας πατρίδας, που διά στόματος του προέδρου του ΣΕΒ θεωρεί αδιαπραγμάτευτη τη συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ;

Από πού πρέπει να ξεκινήσουμε; Προφανώς από την πραγματικότητα που λέει ότι η τριαντάχρονη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και η δεκάχρονη συμμετοχή στο ευρώ υπήρξε σημαντικότατος παράγοντας για την παροξυσμό της κρίσης.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Ενωτική πάλη ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ ή ενδο-αριστερά αναθέματα;


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Θα περίμενε κανείς  ότι το ΚΚΕ που είχε επιμείνει με  σταθερότητα, αλλά και με κόστος, σε έναν αντιΕΕ προσανατολισμό, θα διεκδικούσε σήμερα έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην  διαμόρφωση ενός αντιΕΕ ρεύματος.Αντίθετα, αφαίρεσε το αίτημα  της αποδέσμευσης από τον παρόντα πολιτικό χρόνο και το  μετέθεσε σε καθήκον ‘’που θα λύσει η λαϊκή εξουσία’’. Όχι άδικα ο Α. Τσίπρας διαπίστωσε στην πρόσφατη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ μετακίνηση του ΚΚΕ και προσέγγιση  με το  ΣΥΡΙΖΑ  στα θέματα της Ευρώπης.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τεμαχίζουν και χαρίζουν τη ΔΕΗ


Των Φλώρας  Παπαδέδε και Σπύρου Κοντομάρη*

 Οι δημόσιες επιχειρήσεις οδεύουν κομμάτι-κομμάτι στο ταμείο εκποίησης, τα έσοδά τους –είτε από τη λειτουργία τους, είτε από την πώλησή τους– στα πανωτόκια των διεθνών τοκογλύφων, οι εργαζόμενοι στην ανεργία και ο λαός στην «ενεργειακή φτώχεια». Οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες επέβαλλαν τα μαύρα χρόνια του ’50 στη ΔΕΗ την υποχρέωση να αντιμετωπίζει το ηλεκτρικό ρεύμα ως κοινωνικό αγαθό και να το παρέχει «εις την εφθηνοτέραν τιμήν». Σήμερα που μετατρέπεται σε εμπόρευμα με στόχο «να προσφέρει αξία στους μετόχους», το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να διεκδικήσει την επανακατοχύρωσή του ως δημόσιου κοινωνικού αγαθού. Να διεκδικήσει την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, ώστε να αποτελέσουν την ατμομηχανή της παραγωγικής ανασυγκρότησης, τη βάση για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Να αναδείξει τη μοναδική πρόταση διεξόδου που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και της χώρας: Την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Την άρνηση αναγνώρισης και πληρωμής του χρέους προκειμένου να εξασφαλιστούν οι απαραίτητοι πόροι. Οι συνασπισμένες κατοχικές δυνάμεις ΕΕ, ΔΝΤ, κυβέρνηση σε συνεργασία με ΝΔ και ΛΑΟΣ αξιοποιούν το χρέος που οι ίδιοι δημιούργησαν για να αποδιαρθρώσουν και να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο μακρόθεν διάλογος ή πώς δεν έχουμε μάθει να συζητάμε


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Στο έδαφος της κοινής συντροφικής δράσης, να αναδείξουμε και όχι να κουκουλώσουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, συζητώντας επί αυτών, την ίδια στιγμή που θα υποβιβάζουμε και θα καταργούμε τις καταστροφικές λογικές της ιδιοκτησίας της αλήθειας, της καχυποψίας, του τακτικισμού και της θεωρίας  ‘’ο χειρότερος εχθρός μου, είναι ο πιο κοντινός μου αριστερός’’

Στο έδαφος της κοινής συντροφικής δράσης, να αναδείξουμε και όχι να κουκουλώσουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, συζητώντας επί αυτών, την ίδια στιγμή που θα υποβιβάζουμε και θα καταργούμε τις καταστροφικές λογικές της ιδιοκτησίας της αλήθειας, της καχυποψίας, του τακτικισμού και της θεωρίας ‘’ο χειρότερος εχθρός μου, είναι ο πιο κοντινός μου αριστερός’’

 Δημοσιεύουμε τρία κείμενα που έχουν δημοσιευτεί ταυτόχρονα σε τρία διαφορετικά μέσα, χωρίς καθένας από τους συγγραφείς, να γνωρίζει την ύπαρξη των άλλων κειμένων.

Τα θέματα που πραγματεύονται αλλού είναι ίδια, αλλού διαφορετικά. Αναδεικνύουν όμως ένα κοινό στοιχείο, που απασχολεί πολλούς κομμουνιστές και αριστερούς:

Πώς πρέπει να συζητάει και πώς να συναντιέται η αριστερά σε κοινές προσπάθειες;

Δεν έχουμε και δεν προσποιούμαστε καμία ουδετερότητα απέναντι στα γραφόμενα και στον πολιτικό πολιτισμό που αναδύονται από τις διαφορετικές προσεγγίσεις των κειμένων.

Το άρθρο του Βασίλη Μηνακάκη βάζει επί της ουσίας ερωτήματα για τους τρεις κόμβους που συνθέτουν την ουσία της κομμουνιστικής πολιτικής παρέμβασης: στρατηγική στόχευση, επαναστατική μετάβαση, αντικαπιταλιστική ανατρεπτική πολιτική τακτική συγκέντρωσης δυνάμεων.

 Μπορεί να κριθεί εύκολα και ως προς την ουσία των απαντήσεων και ως προς τη μεθοδολογία και ως προς τον τρόπο που αντιπαρατίθεται. Είναι πιστεύουμε φιλόξενο στη συζήτηση.

Το άρθρο του Τάσου Τραβασάρου στο Ριζοσπάστη, πραγματεύεται θεωρητικά τις διεργασίες «στο χώρο του οπορτουνισμού», όπου τσουβαλιάζονται σκόπιμα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στην πράξη είναι μία ακόμη ατεκμηρίωτη επίθεση, που βρίθει από χαρακτηρισμούς,  κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ!


Να συνδεθεί η πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια με μαζικούς όρους με την σύγκρουση με βασικούς πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Των Ιπποκράτη Κωστή και Νίκου Ξηρουδάκη

 Σημαντική και κρίσιμη, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, είναι κατά τη γνώμη μας η πρωτοβουλία που αναλαμβάνουν αγωνιστές της αριστεράς κατά της ΕΕ και του ευρώ, υπερβαίνοντας τις μεταξύ τους επιμέρους διαφορές.

 Η διαπίστωση:

Η πολιτική ανάδειξη του ρόλου της ΕΕ στη διαχρονική καταστροφή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών πολιτικών στην Ελλάδα, αλλά και στην τωρινή εξέλιξη της κρίσης και της χρεοκοπίας, άργησε επικίνδυνα.

Οι πρόσφατες αποφάσεις της ΕΕ έχουν στόχο την κινεζοποίηση της εργασίας στην χώρα μας, αλλά και ευρύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προστατεύουν δήθεν τις καταθέσεις, κλείνοντας το μάτι στα μικρομεσαία στρώματα. Εξασφαλίζουν δήθεν τηβιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, ενώ στην ουσία διαιωνίζουν την κλοπή από τον κόσμο της εργασίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η «ευρωπαϊκή λύση» φωτιά και δηλητήριο. Ή μήπως και αφετηρία αντι-ΕΕ αφύπνισης της αριστεράς και του λαού;


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η  ‘’Νέα Ελλάδα’’  του Γιώργου Παπανδρέου θα μοιάζει με την Κινεζική ακτή: οι επιχειρήσεις θα δουλεύουν έξω από τις προβλέψεις κάθε έννοιας νόμου και δικαίου και τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα θα είναι εκτός νόμου. Το πιο πετυχημένο και σωστό που γράφηκε για τις  χθεσινές αποφάσεις της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πως αυτές «είναι τόσο θετικές όσο μια επιτυχημένη χημειοθεραπεία σε ένα ετοιμοθάνατο καρκινοπαθή»!

Δυστυχώς, είναι ακριβώς έτσι… Μόνο που πρέπει να δούμε, ποια ακριβώς θα είναι η θεραπεία, ποιος είναι ο ασθενής και ποιος είναι ο εκτελεστής του.

Όπως πάντα, υπάρχει η ανάγκη της  …μετάφρασης σε όσα λέγονται από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ. Διότι, φυσικά και δεν λέγονται όλα και κυρίως δεν αναδεικνύονται τα σπουδαιότερα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το «εθνικό ζήτημα» στη μυλόπετρα της κρίσης


 Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου*

Η αντίθεση εθνικού - διεθνικού δεν ταυτίζεται με την αντίθεση ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από τη μία πλευρά και ελληνικού έθνους από την άλλη, αλλά με την αντίθεση ιμπεριαλισμού, Ευρωπαϊκής Ένωσης και ελληνικών μονοπωλίων από τη μία πλευρά και εργατικής τάξης και λοιπών εργαζομένων από την άλλη

Στις μέρες της κρίσης η εθνικοφροσύνη φαίνεται να αναβιώνει. Μας κατακλύζει ένας ποταμός εθνικών εκφράσεων και παραινέσεων: Εθνική σωτηρία, εθνική συναίνεση, εθνικό καθήκον, εθνικό συμφέρον κ.ο.κ. Αυτή βέβαια η πλειοδοσία εθνικών συνθημάτων δεν έχει σχέση με τον πατριωτισμό (αγάπη για την πατρίδα), αλλά είναι έκφραση του αστικού εθνικισμού, που χρησιμοποιεί την έννοια του εθνικού συμφέροντος, για τη συγκάλυψη των ιδιοτελών συμφερόντων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών.

Η επίκληση και πρόταξη του «κοινού» εθνικού συμφέροντος, δεν είναι βέβαια καινοφανής. Είναι παραδοσιακό εργαλείο στις αποσκευές της αστικής ιδεολογίας. Σήμερα όμως υπάρχουν δύο νέα στοιχεία – σημεία των καιρών.

Πρώτο: Η υιοθέτηση από το ΠΑΣΟΚ, της εθνικής συνθηματολογίας και η αποποίηση της παραμικρής φραστικής αναφοράς στο σοσιαλισμό, επιβεβαιώνουν τη μη αναστρέψιμη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε αστικό κόμμα (και μάλιστα σκληρά νεοφιλελεύθερο).

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για τον νέο νόμο της κυβέρνησης για Πανεπιστήμια και ΤΕΙ – Η ΑΛΗΘΕΙΑ


Το δημόσιο πανεπιστήμιο ήταν και παραμένει ένας από τους λίγους δημόσιους χώρους που επιτρέπουν την ανάπτυξη της ελεύθερης σκέψης και κριτικήςΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, φοιτητών, μαθητών,

εργαζόμενων σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με τον νέο νόμο επιδιώκεται μία «άλλη ποιότητα στην εκπαίδευση, σε ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον, με αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες και δυνατότητες για όλους, με έντονα τα χαρακτηριστικά της ισχυρής αυτοδιοίκησης. Είναι θεσμικές αλλαγές, αναγκαίες ώστε ο Έλληνας πολίτης να πεισθεί ότι η παιδεία – για την οποία ο ίδιος πληρώνει από το υστέρημα του – θα είναι και δημόσια, και δωρεάν, και υψηλού επιπέδου και για όλους».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Συγκροτείται πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ


«Κίνδυνος» και «καταστροφή» για το λαό δεν είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά η παραμονή σε αυτή την «κρεατομηχανή» των λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων.

«Κίνδυνος» και «καταστροφή» για το λαό δεν είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά η παραμονή σε αυτή την «κρεατομηχανή» των λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων.

Πρώτη διακήρυξη της Πρωτοβουλίας κατά του ευρώ και της ΕΕ

Τριάντα χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΕ και δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ,  βλέπουμε πλέον  το πραγματικό της πρόσωπο: μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο, άγρια αντιλαϊκά μέτρα, σαρωτικές  ιδιωτικοποιήσεις, λουκέτα, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, που οι επιπτώσεις τους μεγιστοποιούνται από τις πρωτοφανείς δανειακές συμβάσεις με την τρόικα.

Μπορείτε να στέλνετε την υπογραφή σας ηλεκτρονικά στο http://www.petitiononline.com/kt197a32/petition.html

ή στο e-mail του blog: stopee2011@gmail.com

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Γιατί πρέπει να εφαρμοστεί ο νέος νόμος για τα ΑΕΙ» (Θεός φυλάξοι!)


Δ. Δαμίγος, Επικ. Καθηγητής ΕΜΠ, Δ. Καλιαμπάκος, Καθηγητής ΕΜΠ

 

Τα ελληνικά πανεπιστήμια, δεδομένης της θέσης της χώρας μας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και της κρατικής επιχορήγησης, είναι καλά πανεπιστήμια. Για την ακρίβεια, είναι πολύ καλύτερα από αυτό που επιτρέπει η διεθνής θέση της χώρας και η πολιτειακή συμβολή στη λειτουργία τους

Τα ελληνικά πανεπιστήμια, δεδομένης της θέσης της χώρας μας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και της κρατικής επιχορήγησης, είναι καλά πανεπιστήμια. Για την ακρίβεια, είναι πολύ καλύτερα από αυτό που επιτρέπει η διεθνής θέση της χώρας και η πολιτειακή συμβολή στη λειτουργία τους

 Τις τελευταίες ημέρες αναπτύσσεται με συστηματικό τρόπο η προπαγάνδα του Υπουργείου για την ανάγκη εισαγωγής του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια, η οποία αναπαράγεται με εκκωφαντικό τρόπο από τα ΜΜΕ, έτσι ώστε να μην είναι δυνατόν να ακουστεί καμιά φωνή κριτικής. Κύριος στόχος αυτής της προπαγάνδας δεν είναι τα πανεπιστήμια. Στα πανεπιστήμια, παρά τη δύσκολη συγκυρία, με ταχύτατους ρυθμούς γίνονται κατανοητές οι συντριπτικές επιπτώσεις του επικείμενου νόμου, πράγμα που γεννάει μεν φόβο αλλά και διάθεση για ένα αποφασιστικό αγώνα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: