Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ!


Να συνδεθεί η πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια με μαζικούς όρους με την σύγκρουση με βασικούς πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Των Ιπποκράτη Κωστή και Νίκου Ξηρουδάκη

 Σημαντική και κρίσιμη, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, είναι κατά τη γνώμη μας η πρωτοβουλία που αναλαμβάνουν αγωνιστές της αριστεράς κατά της ΕΕ και του ευρώ, υπερβαίνοντας τις μεταξύ τους επιμέρους διαφορές.

 Η διαπίστωση:

Η πολιτική ανάδειξη του ρόλου της ΕΕ στη διαχρονική καταστροφή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών πολιτικών στην Ελλάδα, αλλά και στην τωρινή εξέλιξη της κρίσης και της χρεοκοπίας, άργησε επικίνδυνα.

Οι πρόσφατες αποφάσεις της ΕΕ έχουν στόχο την κινεζοποίηση της εργασίας στην χώρα μας, αλλά και ευρύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προστατεύουν δήθεν τις καταθέσεις, κλείνοντας το μάτι στα μικρομεσαία στρώματα. Εξασφαλίζουν δήθεν τηβιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, ενώ στην ουσία διαιωνίζουν την κλοπή από τον κόσμο της εργασίας.

Συνθλίβουν το μοναδικό παράγοντα που παράγει αξία για την κοινωνία, που είναι βέβαια η εργασία.

Το τρίμηνο βασανιστήριο της σταγόνας, η απόλυτη άλωση του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, δημιουργούν εκρηκτικό κοινωνικό μίγμα και αυτό θα φανεί στο αμέσως επόμενο διάστημα.

 Το πρόβλημα:

Η αριστερά ψελλίζει και στέκεται αμήχανη. Υποτάσσεται στην κινδυνολογία για καταστροφή με την έξοδο από το ευρώ (Παπαρήγα), παρουσιάζει την ΕΕ σαν «σωτηρία έναντι του ΔΝΤ» (Τσίπρας).

Με μια φωνή ζητούν εκλογές, προσφέροντας κρίσιμο χρόνο στο αστικό μπλοκ που θα χρησιμοποιηθεί για την εξαθλίωση της κοινωνίας και την κάμψη των λαϊκών αντιστάσεων. Ο χρόνος στην σημερινή συγκυρία είναι κρίσιμος παράγοντας.

 Η καθ’ ημάς κοινοβουλευτική αριστερά υποτάσσεται στην εκλογολογία-σωσίβιο και όπλο ενσωμάτωσης του συστήματος. Δεν τολμάει να εναντιωθεί στους υπερεθνικούς επιθετικούς καπιταλιστικούς σχηματισμούς, πόσο μάλλον να αμφισβητήσει και τις δομές του εγχώριου καπιταλιστικού σχηματισμού.

Μπορεί η αριστερά να προτείνει «επίλυση της κρίσης» εντός του συστήματος χωρίς αντικαπιταλιστική ανατροπή;

Μπορεί να υπάρξει πραγματικά λύση για τα λαϊκά συμφέροντα με ενεργούς τους μηχανισμούς της ΕΕ, τους μηχανισμούς καταλήστευσης της εργασίας σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο;

Μπορεί η αριστερά σήμερα να μη θέτει ζήτημα αποδέσμευσης από ΕΕ και φυσικά από το ευρώ και να προσπαθεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του ταξικού και λαϊκού κινήματος;

 Η χρησιμότητα:

Να συνδεθεί η πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια με μαζικούς όρους με την σύγκρουση με βασικούς πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι εφικτό αυτό σήμερα, καθώς ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας αναζητούν λύση στα βιωματικά τους πλέον αδιέξοδα.

Απορρίπτουν τα χιλιάδες δήθεν εναλλακτικά προγράμματα που κινούνται στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος. Αρχίζουν να ανιχνεύουν και να απαιτούν πραγματικά μια νέα οργάνωση της κοινωνίας

 Η ελπίδα:

Η αντικαπιταλιστική αριστερά, με θαρρετό, αποφασιστικό και ενωτικό τρόπο, θα πάρει στην πλάτη της αυτή την ανάγκη, προβάλλοντας συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους δράσης για ρήξη εδώ και τώρα με την ΕΕ, από αριστερή και αντικαπιταλιστική σκοπιά.

 Ο κίνδυνος:

Το ογκούμενο λαϊκό έρεισμα της αντι-ΕΕ άποψης, μη βρίσκοντας διέξοδο στην κοίτη της αριστεράς, θα βρει άλλη διέξοδο, με αντιδραστικό πρόσημο. Θα λεηλατηθεί απ’ την ακροδεξιά. Και όταν θα γιγαντωθούν τερατογενέσεις, θα τρέχουμε όλοι και δεν θα φτάνουμε. Τα παραδείγματα πανευρωπαϊκά είναι πολλά. Και είναι η πιο ακατάλληλη πολιτικά περίοδος για ν’ αφήνει η αριστερά τέτοια κενά: με την εκτεταμένη καταστροφή μεσοστρωμάτων, την ανεργία να θερίζει, με το πολιτικό σκηνικό του προσωπικού της αστικής τάξης σε διάλυση, με τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ να μένει ακάλυπτη.

Η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Αν δεν καλύψει η αριστερά με το λόγο, με τις ιδεολογικές και πολιτικές της αποσκευές κάποιον χώρο, σίγουρα θα βρεθεί κάποιος άλλος να τον καλύψει. Καλοθελητές υπάρχουν πολλοί.

 Η αριστερά του «ανήκομεν εις την Δύσιν»

Η πικρή αλήθεια είναι ότι μεγάλα κομμάτια της αριστεράς, είναι ενταγμένα οργανικά εδώ και δεκαετίες στην λογική του ευρωπαϊσμού. Έχουν ταυτίσει την κοινωνική πρόοδο, με την αστική στρατηγική για ένταξη στην ΕΟΚ παλιότερα, την ΕΕ τώρα. Επένδυσαν ιδεολογικά και συνεισέφεραν επίσης στα σχετικά μυθεύματα περί ωφελημάτων και διεθνιστικών βημάτων. Συμμετείχαν στη συγκρότηση των μηχανισμών προσαρμογής της Ελλάδας στην ΕΕ. Εργάστηκαν αντίστροφα στην διάχυση των πολιτικών της ΕΕ στην ελληνική κοινωνία σεπολλούς τομείς. Διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται μέσα στον κρατικό μηχανισμό την εφαρμογή τους. Από ένα σημείο και πέρα, ταυτίστηκαν με την πολιτική της ΕΕ, έζησαν και ζουν από αυτήν. Αυτή η  «ευρωπαϊκή αριστερά», είναι αριστερά του συστήματος που πρέπει να ηττηθεί.

 Ο σεχταρισμός του ελάχιστου κοινού σημείου…

Δεν είναι όμως το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει, η «ευρωπαΐζουσα» αριστερά. Είναι και ο απίστευτος πολιτικός δισταγμός που εμποδίζει την θαρραλέα προβολή μιας αντι-ΕΕ γραμμής από αντικαπιταλιστική σκοπιά, από δυνάμεις που κατανοούν πολιτικά αυτή την ανάγκη. Η στάση αυτή επενδύεται με τη θεωρία της διαφύλαξης έναντι του κινδύνου του «σεχταρισμού». Πράγματι, έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στην πολιτική ταξική πάλη καθώς και στη διαπάλη στο χώρο της θεωρίας, η άποψη πως αυτός που βγαίνει μπροστά από τις απόψεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς, είναι σεχταριστής κι αντίστοιχα αυτός που αναφέρεται πολιτικά στον «κοινό παρονομαστή», στο έλασσον του κοινού τόπου, είναι «κανονικός» και σώφρων. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση και απολύτως λογική, αν αυτός που την εκφέρει έχει αυτήν ακριβώς την ελάσσονα γραμμή. Την άποψη για παράδειγμα ότι σήμερα πρέπει να τίθεται θέμα αντίστασης στις πολιτικές της νεοφιλελεύθερης ΕΕ, αλλά όχι θέμα εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν όμως δεν έχεις αυτή την ελάσσονα άποψη ―και είναι αλήθεια ότι λιγοστεύουν οι οπαδοί της σήμερα στο φόντο της κρίσης― το φαινόμενο χρειάζεται διαφορετική πραγμάτευση για να κατανοηθεί.

 Έχει μακριά ουρά αυτή η ιστορία: Ο καθένας κάνει σκόντο στην άποψή του, γιατί «υπάρχει ο παραδιπλανός, που υπολογίζουμε στην ενότητα μαζί του και δεν πρέπει να θιγεί…». Πιο δίπλα φυσικά είναι άλλος, και πάει λέγοντας.

Βρισκόμαστε έτσι, ανεπαισθήτως, πιασμένοι σ’ ένα γαϊτανάκι στην άλλη άκρη του οποίου κύριος οίδε ποιος βρίσκεται εκάστοτε. Αλλά και εκ του αντιθέτου αν το εξετάσουμε, αριστερός σεχταριστής είναι ο Τσίπρας, με σύστημα αναφοράς τις απόψεις του Κουβέλη, ο Αλαβάνος για τον Τσίπρα και ούτω καθεξής.

 …και κάποια ερωτήματα:

Μήπως όλη αυτή η δήθεν πολιτική κριτική και περί σεχταρισμού φιλολογία, υποκρύπτει μια ανομολόγητη προσπάθεια έκφρασης και εκπροσώπησης διστακτικών μικροαστικών στρωμάτων που ακριβώς ταλαντεύονται προ του «κινδύνου» να ανατραπεί η σημερινή τάξη πραγμάτων;

Μπορεί όμως η αριστερά να υποκύπτει σε παρόμοια διλήμματα; Ο στόχος είναι τα εκλογικά ποσοστά; Αλλά όποιος ζητάει επίμονα εκλογές, δεν ενδιαφέρεται και για τα εκλογικά ποσοστά;

Πότε αν όχι σήμερα, θα χαράξει η αριστερά πολιτική γραμμή αντικαπιταλιστικής ανατροπής και ρήξης με την ΕΕ και το ευρώ, που αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για το αστικό μπλοκ στον αγώνα ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας;

 Κοιτάζοντας λίγο προς τα πίσω…

Σεχταριστής λοιπόν όποιος ξεφεύγει απ’ τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή; Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαστρέβλωση: σεχταρισμός είναι να είσαι έξω από την αίσθηση του κόσμου της εργασίας, του κόσμου του αγώνα. Ο σεχταρισμός έχει πρόσημο: υπάρχει αριστερός, υπάρχει όμως και δεξιός σεχταρισμός. Σεχταριστής στο Πολυτεχνείο του ’73 ήταν όποιος εκόμιζε την κομματική του γραμμή περί «φιλελευθεροποίησης Μαρκεζίνη», την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές αγωνίζονταν για την πτώση της δικτατορίας.

Περνάνε τα χρόνια, και βλέπει κανείς εκ των υστέρων τι μετράει η γραμμή του, τι πιάνει ο ίσκιος του. Ας σκεφτούμε πώς ακούγονται σήμερα οι κριτικές της εποχής προς όσους «άκαιρα» και «σεχταριστικά» παρενέβαλλαν στα «καθαρώς σπουδαστικά αιτήματα» του κινήματος, τα αντιαμερικάνικα-αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και το –«αριστερίστικο», μην ξεχνάμε, για την κομματική γραφειοκρατία της εποχής― αίτημα της πτώσης της δικτατορίας. Είναι γνωστό πως οι κομματικές ηγεσίες της επίσημης αριστεράς τράβαγαν με χέρια και πόδια τα μέλη της που πρωτοστατούσαν στον αντιδικτατορικό αγώνα για «απαγκίστρωση» απ’ την κατάληψη του Πολυτεχνείου.

Σεχταριστής ήτανε μια ζωή ο Κύρκος, κι ας είχε σημαία του το «εθνικό ακροατήριο». Το δείχνανε άλλωστε και τα εκλογικά του ποσοστά: 1,37% το ’81, 2,7% το πολυδιαφημισμένο ενωτικό εγχείρημα της Συμμαχίας στις εκλογές του ’77. Και η επίσημη κομματική άποψη για την εκλογική συντριβή της; «Ο λαός έχει δικαίωμα να σφάλλει»…

 …για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά

Σήμερα, μετά το Σύνταγμα και τις συνελεύσεις γειτονιάς όπου ο κόσμος μπαίνει μαζικά στο προσκήνιο, ίσως όχι πάντοτε με τον τρόπο που εμείς φανταζόμασταν ή θα θέλαμε (κι αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θ’ άξιζε να συζητηθεί εκτενέστερα), έχει πια καταδειχτεί ότι δε θέλει ούτε ν’ ακούσει για την ΓΣΕΕ και τον Παναγόπουλο. Τον Παναγόπουλο που έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία να μην μπορεί να συμμετάσχει στις συγκεντρώσεις που ο ίδιος διοργανώνει! Ποιος ακριβώς είναι λοιπόν σήμερα ο σεχταριστής; Σίγουρα όχι αυτός πάντως που μένει μακριά από τα βρόμικα ξεπουληματικά και προδοτικά παζάρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που τα ΄χει πάρει χαμπάρι και τα ξεφωνίζει ο κόσμος.

 Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ!

Το μεγαλειώδες κίνημα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, είχε αντιαμερικάνικο – αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο. Αντίστοιχα στο σήμερα, οι καιροί επιτάσσουν τη δημιουργία ενός ρωμαλέου μαζικού κινήματος κατά της ΕΕ.

Ο κατάλογος των αγωνιστών που υπερβαίνοντας στενά κομματικά μετερίζια, συμβάλλουν ενωτικά στην κρίσιμη για την κοινωνία και την αριστερά πρωτοβουλία, ήδη διευρύνεται. Σπάει επιτέλους, με μαζικούς όρους, το «άλεκτον» και το ταμπού της ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ!

Advertisements

11 responses to “Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ!

  1. Δημήτρης (από Σκύρο) 25/07/2011 στο 11:37 πμ

    ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΛΕΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟ ΣΚΥΡΟ

  2. Pingback: Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ! « ΕΥΔΑΠ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!"ΣΗΚΩ" ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΟΥ!

  3. Pingback: Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ! « ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΥΔΑΠ

  4. απάντηση στον ανωνυμο φιλο 26/07/2011 στο 1:53 μμ

    Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος, ιδίως στις σημερινές συνθήκες, από το να βγάζουν οι αριστεροί τα μάτια τους μεταξύ τους. Αυτό φυσικά, σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι δεν είναι επιθυμητή και ευπρόσδεκτη, αν όχι και τιμητική, η όποια κριτική σε απόψεις που εκτίθενται δημόσια. Σε ό, τι αφορά στους δύο υπογράφοντες, είναι τιμητικό για μας που κάποιος σύντροφος (έτσι τον θεωρούμε τουλάχιστον εμείς απ’ την πλευρά μας), έστω και ανώνυμα, μπήκε στον κόπο πρώτα να διαβάσει τις απόψεις που εκθέσαμε, κι ύστερα να διατυπώσει τις ενστάσεις και την κριτική του (αν και όχι πάντα με ευπρέπεια, καθώς βλέπουμε αλόγιστες και αδικαιολόγητες κουβέντες –«γκεμπελισμός», «ντελίριο ελλιπούς ενημέρωσης», «δε διστάζουν να επικαλεστούν την πιο μαύρη προπαγάνδα») Δυστυχώς οι αριστεροί στις μέρες μας δεν μπορούν πάντα να έχουν κοινή δράση, αλλοίμονο όμως αν δε μπορούν και να συζητάνε μεταξύ τους.
    Έχουμε ωστόσο μερικές παρατηρήσεις:
    1/ Η φράση: «είναι οι ίδιοι που μόλις πριν 2 χρόνια, αποκαλούσαν γραφικό και ανεδαφικό οποιονδήποτε επιθυμούσε ρήξη με τον καπιταλισμό. Είναι τόσο ετοιμοπόλεμοι να χτυπήσουν τον οποιοδήποτε, να επικαλεστούν το οτιδήποτε και να κλείσουν τα αυτιά τους σε οτι δεν τους αρέσει, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, με τι προσόντα και με τι εχέγγυα καλούν σε αντικαπιταλιστικό αγώνα? Ποιος μου εγγυάται πως αύριο δε θα ναι και πάλι υπέρμαχοι ενός ανθρώπινου καπιταλισμού?», δεν αφορά τους γράφοντες (και επωνύμως υπογράφοντες) στο ελάχιστο… Ουδέποτε διατελέσαμε υπέρμαχοι ενός ανθρώπινου καπιταλισμού, για να κινδυνεύουμε να γίνουμε και πάλι. Η αναφορά μας ήτανε πάντα η κομμουνιστική προοπτική, όχι όμως το κακέκτυπο που γνωρίσαμε στα ανατολικά καθεστώτα που κατέρρευσαν. Και πριν 2, αλλά και 20, και 30 χρόνια, ουδέποτε αποκαλέσαμε γραφικό και ανεδαφικό οποιονδήποτε επιθυμούσε ρήξη με τον καπιταλισμό. Θα ήταν για μας αυτοαναίρεση…
    2/ Η αντικαπιταλιστική αριστερά, στην οποία θητεύουμε, κάθε άλλο παρά μηδενίζει τους αγώνες χιλιάδων αγωνιστών του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ. Το ζήτημα είναι βέβαια αυτοί όλοι οι αγώνες, παλαιότεροι και πιο πρόσφατοι, να γίνουν νικηφόροι. Και η δική μας η πλευρά δεν αναγνωρίζει εκεί «τον αντίπαλό της», όπως αδίκως μας χρεώνεται. Ούτε είμαστε εμείς που εκλαμβάνουμε σαν αντικαπιταλιστική δράση «την πάλη ενάντια στα άλλα ρεύματα της αριστεράς».
    3/ Γνωρίζουμε καλά την αντι-ΕΕ πολιτική ρητορική του ΚΚΕ όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν. Αυτό ακριβώς κάνει ανεξήγητη κατά τη γνώμη μας όμως, τη σημερινή ολιγωρία: τώρα που λογικό επόμενο θα ήταν να μπει το ΚΚΕ μπροστά και να ηγηθεί της πάλης κατά του ευρώ και της ΕΕ, έρχονται οι διαψεύσεις. Μακάρι να είχαμε καταλάβει λάθος, θα ήμασταν οι πρώτοι και με χαρά θα το αναγνωρίζαμε. Πράγματι η αποσπασματική «τσιτατολόγηση» είναι ό, τι χειρότερο, για αυτό φροντίζουμε να ενημερωνόμαστε πάντα απ’ το πρωτότυπο: http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/synenteyksh_ths_gg_ths_ke_toy_kke_alekas_paparhga_ston_t/s_antena_to_dhmosiografo_g_papadakh?morf=1
    Δυστυχώς όμως η πολιτική σημειολογία έχει τους κανόνες της. Όταν τα παπαγαλάκια του συστήματος λυσσάνε και θέτουν εκβιαστικά το δίλημμα: ή με το ευρώ και το μνημόνιο ή έξοδος απ’ το ευρώ και καταστροφή, είναι άραγε κατάλληλη η στιγμή για την έμπειρη Α. Παπαρήγα να ξεστομίσει τη φράση ότι η έξοδος απ’ το ευρώ θα ήταν καταστροφική στις παρούσες συνθήκες, με τη συμπλήρωση πράγματι ότι το ΚΚΕ είναι γενικά υπέρ της αποδέσμευσης της χώρας από την ΕΕ; Και όταν είδε τη χρήση που έγινε στη δήλωσή της αυτή, δε μπορούσε να επανέλθει αποκαθιστώντας τα πράγματα; Ή είναι ικανοποιητική η παραπομπή της πάλης για αποδέσμευση απ’ την ΕΕ ενόψει μιας αδήλου προοπτικής στο μέλλον, στις καλένδες της λαϊκής εξουσίας ;
    4/ Ορισμένες από τις αδυναμίες που καταλογίζει ο σύντροφος στο κείμενό μας, αναγνωρίζουμε ότι πράγματι υπάρχουν και θα τις σκεφτούμε σοβαρά. Σε κάθε περίπτωση η συντροφική κριτική, ο διάλογος και η «πολεμική» είναι ευπρόσδεκτη, χρήσιμη και δημιουργική, αφορμή για προβληματισμό όλων μας.
    Νομίζουμε μετά απ’ αυτά, ότι δεν είμαστε εμείς που επιτιθέμαστε «επί δικαίων και αδίκων», αντίθετα δεχτήκαμε «επίθεση» παρά δικαίου εν αδίκω…
    συντροφικά και με εκτίμηση
    Ι. Κ. – Ν. Ξ.

  5. Ανώνυμος 26/07/2011 στο 3:31 μμ

    η αλήθεια είναι ότι η επίθεσή μου ήταν κάπως προσβλητική σε ορισμένα σημεία. το αναγνωρίζω και δεν έχω καμία άλλη δικαιολογία, πέρα απ την ένσταση που προσπαθώ να διατυπώσω και στο κείμενό μου, πως αυτή η «απρόσωπη αριστερά» πάντα θα θολώνει το τοπίο και δε θα επιτρέπει να απαντήσω όπως αρμόζει. ειλικρινά δε μπορούσα να ξέρω τις απόψεις σας και το πόσο μακριά ή κοντά είστε σε κάθε είδους αριστερά υπάρχει σήμερα. μια σημείωση μόνο, και ο ριζοσπάστης και η παπαρήγα η ίδια έχουν αποκαταστήσει το τι έχει ειπωθεί επί του θέματος. απλά όπως φαντάζομαι καταλαβαίνετε και σεις, κάτι τέτοιο και στα καναλια και στο ιντερνετ δεν είναι το ίδιο εκμεταλλέυσιμο.

    Με εκτίμηση και απ τη μεριά μου
    Ανώνυμος

  6. Pingback: Αναφορές εφημερίδων και blogs σχετικά με την ίδρυση της πρωτοβουλίας | Stop euro – E.E.

  7. Pingback: η Λέσχη

  8. ΣΥΛΒΙΑ ΤΣΕΛΕΝΤΗ 15/10/2011 στο 4:06 μμ

    ΒΛΕΠΩΤΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΜΕ ΠΟΣΟ ΠΑΘΟς ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑς ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗς ΧΩΡΑςΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗς ΧΩΡΑς ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΕ.ΠΟΣΟ ΑΓΡΙΟ ΒΛΕΜΑ ΕΧΕΙ ΟΤΑΝ ΥΠΕ.ΡΒΑΛΟΝΤΑς ΤΙς ΙΚΑΝΟΤΗΤΕς ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΗΡΕΙ ΑΝΟΥΣΙΑ ΧΩΡΙς ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑς ΠΕΙΣΗ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗς ΧΩΡΑς. ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΟς ΤΟΥ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕ?ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟς .ΤΟΣΟ ΔΙΑΒΡΟΜΕΝΗ ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΛΕΠΩ.ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΕΡΚΕΡΔΟΙ ΤΟΥς.ΤΟΥς ΤΡΑΠΕΖΙΤΕς ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥς ΚΑΙ ΤΟΥς ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΥς ΜΙΖΑΔΟΡΟΥς ΠΟΛΙΤΙΚΟΥς ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ .ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΓΥΡΑΤΕΙΑ ΟΙ ΝΕΟΙ Κ ΟΙ ΜΙΣΘΟΤΟΙ.ΟΜΩς ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΩςΟ ΕΛΛΗΝΑς ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟς ΤΟΝ ΖΥΓΟ Κ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΟΣΗ Ο ΠΕΡΗΦΑΝΟς ΛΑΟς ΜΑς ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΕΧΤΗΚΕ. ΝΑ ΠΑΡΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ Ο ΚΥΡΙΟς ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΗς ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ. ΔΕΝ ΘΑ ΜΑς ΛΕΙΨΟΥΝ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥς ΑΠΟΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ. ΑΗΗΗΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΣΟΚΑΡΙΟΙΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΕΤΕ ΕΔΩ.ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΟΚΙΝΙΖΕΤΕ ΑΛΛΑ ΕΧΕΤΕ ΤΟΣΟ ΘΡΑΣΟς

  9. ΣΥΛΒΙΑ ΤΣΕΛΕΝΤΗ 21/10/2011 στο 8:43 πμ

    θα ηθελα να αναφερθω σε μεταμεςονυχτιες εκπομπες μεγαλης διαρκειας γνωστου σταθμου που το παιζει ελευθερη σκεη κ αποψι. μεχτι εδωκαλα τα παμε.ομως ενας δημοσιογραφος που σεβετε τον εαυτο του κ θελει να υπηρετιση την αντικειμενικη δημοσιογραφια σχολιαζει το μυνημα ψευδους κ συκοφαντιας του αναγωγου φασιστοηδους ακροατου του. εκτος αν τον βολευε το κειμενο και ηνε υποτακτικος των μεγαλοεφοπλιστων αφεντικων του. κ της γραμης που εχει το καναλακι πκ ο σταθμος που βγαζει με υδρωτα το ψωμακι του.

  10. Pingback: Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ! « ΣΥΡΙΖΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΥΔΑΠ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: