Monthly Archives: Αύγουστος 2011

Η πρόβλεψη της κρίσης από τους μαρξιστές (συζητώντας ξανά για τον ιμπεριαλισμό)


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η «παγίδα του χρέους» είναι μια διαδικασία «αγκίστρωσης» ακόμη και των φτωχότε¬ρων χωρών στο σύστημα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, έτσι ώστε να μπορούν να είναι διαθέσιμες ως «οχετοί» για τα πλεονάζοντα κεφάλαια για τα οποία κρίνονται υπόχρεες.

Η «παγίδα του χρέους» είναι μια διαδικασία «αγκίστρωσης» ακόμη και των φτωχότερων χωρών στο σύστημα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, έτσι ώστε να μπορούν να είναι διαθέσιμες ως «οχετοί» για τα πλεονάζοντα κεφάλαια για τα οποία κρίνονται υπόχρεες.

Οι σκέψεις που διατυπώνονται σε αυτό το σημείωμα βασίζονται σε ένα ξαναδιάβασμα εκτιμήσεων του Ντ. Χάρβεϊ για τον ιμπεριαλισμό και την κρίση, πριν αυτή εκδηλωθεί. Ο Ντ. Χάρβεϊ, είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το έργο του είναι αρκετά γνωστό στο ελληνικό κοινό, καθώς έχουν εκδοθεί πολλά από τα βιβλία του στην Ελλάδα. Στο έργο του ‘’Ο νέος ιμπεριαλισμός’’(2003), επιχειρεί να διατυπώσει μια νέα θεωρία για τον ιμπεριαλισμό και να τον ερμηνεύσει υπό τις παρούσες, εξαιρετικά σύνθετες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.  Ωστόσο, υπάρχουν πολλές ακόμη ενδιαφέρουσες πλευρές, που πρέπει να συζητηθούν ξανά και τίθενται με πρωτότυπο τρόπο. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το βιβλίο γράφηκε όχι μόνο πριν από την πρόσφατη εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και πριν ακόμη εκδηλωθεί ο πόλεμος των αμερικανών στο Ιράκ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Ποιος όπλισε το χέρι του δολοφόνου Μπρέιβικ;


Στην εποχή των Μνημονίων και του Συμφώνου για το ευρώ, η κυνική άποψη ότι κάποιες κοινωνικές ομάδες περισσεύουν δεν έρχεται από το πολιτικό περιθώριο.

Του Γιώργου Κρεασίδη

Παρανοϊκός είναι σύμφωνα με το δικηγόρο του ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, ο Νορβηγός ακροδεξιός που στις 22 Ιουλίου συγκλόνισε τον κόσμο με τη μαζική δολοφονία 77 ατόμων, τα 68 στο κάμπινγκ της νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος.

Η αποδοχή της ευθύνης και η επιμονή του στην αναγκαιότητα για το αιμοτοκύλισμα για «ταρακουνηθεί» η νορβηγική κοινωνία έκαναν να μοιάζει λογικό κάτι τέτοιο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

All that jazz, η Αριστερά του Ευρωομολόγου


Λύση δεν είναι να βρεθούν νέα τρυκ για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι, αλλά να πάψουν επιτέλους να πληρώνονται. Όχι ευρωομόλογο, αλλά Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε.

Οργή, άρνηση, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή

Tου Σπύρου Μαρκέτου*

Στην αξέχαστη ταινία Αll That Jazz, του Μπομπ Φος, πρωταγωνιστής είναι ένας γοητευτικός και ανυπόταχτος σκηνοθέτης, που τον παίζει ο Ρόυ Σάιντερ. Η ζωή που κάνει τον σκοτώνει: γυναίκες, ποτά, τσιγάρα, ξενύχτια, και πολλή πολλή δουλειά. Η καρδιά του τον προειδοποιεί, αλλά εκείνος φυσικά δεν κόβει τίποτε απ’ όλα αυτά, ώσπου επέρχεται το μοιραίο. Στην πορεία όμως ο ήρωας αλλάζει. Αποστασιοποιείται από το εφήμερο, μέσα στο οποίο ως τότε κολυμπούσε σαν το ψάρι στο νερό. Όχι απλώς πεθαίνει σοφότερος, αλλά συνάμα αποστάζει, από τον ίδιο τον τρόπο που βιώνει την πορεία προς το τέλος, το ύστατό του έργο, το αριστούργημά του. Στοχάζεται όσα νιώθει, ώσπου τα μεταμορφώνει σε αξέχαστη τέχνη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γεννιέται ένα ριζοσπαστικό ρεύμα κατά της Ε.Ε.


Με αφετηρία την τρέχουσα κρίση, οι άνθρωποι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι κανόνες της Ε.Ε., όπως και εκείνοι του ευρώ, υπήρξαν τα δύο δολώματα που τους έκαναν να πέσουν σε μια νεοφιλελεύθερη παγίδα.

Του Ignacio Ramonet

Ακόμη και οι πλέον μακάριοι ευρωπαϊστές το επαναλαμβάνουν κατά βούληση: αν δεν τακτοποιήσουμε το ευρώ, λένε, οι συνέπειες της κρίσης θα είναι πολύ χειρότερες.

Θεοποιούν ένα ευρώ «δυνατό και προστατευτικό». Είναι το δόγμα τους και το υπερασπίζονται φανατικά. Πρέπει όμως να εξηγήσουν στους Ελληνες (και στους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς, τους Ιταλούς και τους τόσους άλλους ευρωπαίους πολίτες που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας) ποιες θα είναι αυτές οι «πολύ χειρότερες συνέπειες»… Κοινωνικά, η κατάσταση δεν είναι ήδη ανυπόφορη; Δεν νιώθουμε να διογκώνεται, στους κόλπους της ευρωζώνης, μια όλο και πιο ριζοσπαστική εχθρότητα απέναντι στο ενιαίο νόμισμα, αλλά και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Είναι η «παρεμπόδιση» της κυβερνητικής πολιτικής στόχος που ταιριάζει στην εποχή μας;


Το ουσιώδες ερώτημα παραμένει: πώς ένα λαϊκό κίνημα δίχως στόχους ανατροπής, με την ηττοπαθή λογική καθυστέρησης των Μνημονίων θα φτάσει να ζητήσει «λαϊκή εξουσία», ανατρέποντας αυτή των μονοπωλίων;

Του Γιώργου Κρεασίδη

Ανεβάζει τους τόνους το ΚΚΕ, όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις της Αλ. Πάπαρηγα την περασμένη Δευτέρα, όπου τόνισε πως:

«ο Σεπτέμβρης, ο μήνας που θα νιώσουν και νέα λαϊκά τμήματα την καταιγίδα των μέτρων, πρέπει να γίνει ο μήνας της σύσσωμης παρεμπόδισης των μέτρων.

Με διάφορους τρόπους. Σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στη γειτονιά, παντού».

Στην ερώτηση όμως αν το ΚΚΕ καλεί σε γενική απεργία, απάντησε πως «μια μορφή πάλης ποτέ δεν είναι η λύση στο πρόβλημα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ενότητα στον αγώνα κατά της ΕΕ- Συνάντηση με τις αγωνίες του λαού


Του Παναγιώτη Μαυροειδή*

Μια στροφή σε μια κατεύθυνση πολιτικού αγώνα κατά της ΕΕ,  με όρους πρωτότυπης αυτενέργειας και κοινής συντροφικής δράσης από τα κάτω των κομμουνιστών και των αγωνιστών της αριστεράς, θα αποτελέσει πολύτιμη αφετηρία προωθητικής κοινής δράσης της αριστεράς και μεγάλη συμβολή στην αριστερή πολιτικοποίηση των λαϊκών ξεσπασμάτων

Μια στροφή σε μια κατεύθυνση πολιτικού αγώνα κατά της ΕΕ, που θα οικοδομείται με όρους πρωτότυπης αυτενέργειας και κοινής συντροφικής δράσης από τα κάτω των κομμουνιστών και των αγωνιστών της αριστεράς, θα αποτελέσει πολύτιμη αφετηρία προωθητικής κοινής δράσης της αριστεράς και μεγάλη συμβολή στην αριστερή πολιτικοποίηση των λαϊκών ξεσπασμάτων

Η «Πρωτοβουλία ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ» συγκροτείται σε μια στιγμή κρίσιμη.

Είναι ένα αναγκαίο και κρίσιμο βήμα για την ανάπτυξη και την πολιτικοποίηση των κοινωνικών αντιστάσεων ενάντια στην αντεργατική συνασπισμένη  επίθεση της τρόϊκας ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ  και της  κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Ορισμένοι αριστεροί αγωνιστές στέκονται κριτικά, μιλούν για «βιασύνες» και για μη προκαταβολική εξασφάλιση  κρίσιμων συναινέσεων ανάμεσα σε ρεύματα της αριστεράς για τον χαρακτήρα και τις πολιτικές οριοθετήσεις αυτής της πρωτοβουλίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η κρυφή γοητεία του βοναπαρτισμού ως απάντηση στην κρίση ― Μεταξύ «κουτσής πάπιας» και σιδερένιας μπότας


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μια σύγχρονη αριστερή  κομμουνιστική προσέγγιση, πρέπει να  συνθέτει το δημοκρατικό και εθνικό ζήτημα με την κοινωνική ταξική πάλη, με όρους πολιτικής ηγεμονίας και καθοριστικότητας των συμφερόντων της εργαζόμενης πλειοψηφίας και ανειρήνευτης αντιπαλότητας με την κεφαλαιοκρατία.

Μια σύγχρονη αριστερή κομμουνιστική προσέγγιση, πρέπει να συνθέτει το δημοκρατικό και εθνικό ζήτημα με την κοινωνική ταξική πάλη, με όρους πολιτικής ηγεμονίας και καθοριστικότητας των συμφερόντων της εργαζόμενης πλειοψηφίας και ανειρήνευτης αντιπαλότητας με την κεφαλαιοκρατία

H πρώτη βδομάδα του Αυγούστου της τρέχουσας χρονιάς σήμανε πανικό στους «επενδυτές» όλου του κόσμου, με το μίνι χρηματιστηριακό κραχ σε όλες τις χρηματαγορές να υπενθυμίζει ότι το τζίνι της οικονομικής κρίσης όχι μόνο έχει βγει από το μπουκάλι, αλλά δεν λέει και να επιστρέψει. Η επιστροφή στην κανονικότητα ή για να μιλήσουμε λίγο στη γλώσσα που αρέσει στον επιχειρηματικό κόσμο, σε μια κατάσταση «business as usual», αποδεικνύεται όνειρο καλοκαιρινής νυκτός για τα επιτελεία των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Με ανησυχία, εκατομμύρια εργαζομένων σε όλο τον κόσμο συνειδητοποιούν ταχύτατα ότι το πρόβλημα δεν είναι …οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, ούτε αυτό καθαυτό το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Όταν στο κάδρο μπαίνουν μετά τις χώρες του Νότου της Ευρώπης και η πρώτη ταχύτητα του ευρώ, με τις «αγορές» να επιτίθενται σε Γαλλία και Ιταλία, τα πράγματα εμφανίζονται να είναι πολύ σοβαρά. Το πρόβλημα είναι ακριβώς ο καπιταλισμός και η ιστορικών και παγκοσμίων διαστάσεων κρίση του.

Ποια διέξοδος έχει αυτό το σύστημα από την κρίση του; Πού το πάνε άραγε; Ρωτάνε, σε  γλώσσα που ποικίλλει, ανάλογα με την πρωθύστερη πολιτικοποίηση ή την ανυπαρξία της, διαφορετικοί άνθρωποι. Ακόμη και οι πιο ανυποψίαστοι. Μόνο που δεν ρωτάνε απλά για να μάθουν. Αλλά γιατί ανησυχούν και φοβούνται. Αλλά και αναζητούν το πώς θα δράσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα «πλεονεκτήματα» της ένταξης σε ΕΟΚ/ΕΕ: Από το μύθο στη διάψευση


Του Γιώργου Κρεασίδη

Βήμα βήμα οι αστικές τάξεις της Ευρώπης γύρισαν τα πολιτικά δικαιώματα στο 19ο αιώνα: η λεγόμενη «οικονομική διακυβέρνηση» δεν είναι παρά ο ολοκληρωτισμός που γεννιέται όταν η ιδιωτική επιχείρηση γίνεται πολιτικό μοντέλο.

Βήμα βήμα οι αστικές τάξεις της Ευρώπης γύρισαν τα πολιτικά δικαιώματα στο 19ο αιώνα: η λεγόμενη «οικονομική διακυβέρνηση» δεν είναι παρά ο ολοκληρωτισμός που γεννιέται όταν η ιδιωτική επιχείρηση γίνεται πολιτικό μοντέλο.

Ανάμεσα στους μύθους  που καταρρέουν στις μέρες μας είναι κι αυτοί που αφορούν το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήδη από την εποχή που ονομαζόταν ΕΟΚ ακούγαμε συχνά ότι η ένταξη θα κάνει  την Ελλάδα παντοδύναμη οικονομικά και πολιτικά σαν κομμάτι της ενωμένης Ευρώπης.

Τα υποτιθέμενα πλεονεκτήματα, αφορούσαν πολλούς τομείς.

Οι υπερασπιστές της ένταξης, μιλούσαν για την «τεράστια αγορά των 300 εκατομμυρίων καταναλωτών», που δήθεν θα γίνονταν πελάτες της ελληνικής αγροτικής και βιομηχανικής  παραγωγής.

Η  ΕΕ θα μετατρεπόταν σε  εγγυητή της δημοκρατίας που θα απάλλασσε την ελληνική πολιτική ζωή από το φόβο των τανκς. Λίγα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, ένα τέτοιο επιχείρημα είχε ξεχωριστή σημασία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: