Η αριστερά και το εργατικό κίνημα μπορούν να σηκώσουν το γάντι;


Του Π. Μαυροειδή

Για να μείνει ανοιχτό το ερώτημα για ένα καλύτερο αύριο, πρέπει ο εργαζόμενος κόσμος να θέσει στο στόχαστρο της πάλης του την οικονομία της αγοράς και τον θεματοφύλακά της την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να μείνει ανοιχτό το ερώτημα για ένα καλύτερο αύριο, πρέπει ο εργαζόμενος κόσμος να θέσει στο στόχαστρο της πάλης του την οικονομία της αγοράς και τον θεματοφύλακά της την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δύο είναι τα βρώμικα όπλα της κυβέρνησης σήμερα για περιστολή της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Το πρώτο είναι ο τρόμος του χειρότερου. Είναι μάταιη κάθε προσπάθεια της να πείσουν πως οδηγήσανε σωστά τη βάρκα ως εδώ. Έχουν καταρρεύσει τα παραμύθια για την ‘’εθνική προσπάθεια για την σωτηρία της χώρας’’. Επιστρατεύεται χυδαιότατα το επιχείρημα: ‘’Εδώ που φτάσαμε, πώς να κάνεις πίσω; Το θέμα είναι να αποτραπούν τα χειρότερα’’.

Το δεύτερο είναι αυτό που οι γκουρού της θεωρίας ‘’ο καπιταλισμός η ανώτατη βαθμίδα του ανθρώπινου πολιτισμού’’ ονομάζουν  ΤΙΝΑ δηλαδή ‘’There Is No Alternative’’. H θεωρία ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση.

Και τα δύο απαιτούν πολιτική απάντηση. Οι εργαζόμενοι δύσκολα πείθονται σήμερα ότι μπορούν  μόνο και κυρίως μέσω των συνδικαλιστικών –έστω και σκληρών- αγώνων, να συγκροτήσουν αντίπαλο δέος. Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για τις συνδικαλιστικές ενώσεις τύπου ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Οι μορφές αυτές οργάνωσης και αγώνα  έχουν ταυτιστεί στη συνείδηση του κόσμου με την οικονομική διαπραγμάτευση, είτε μέσω της θεσμικής παρέμβασης, είτε μέσω  της απεργίας και του πεζοδρομίου. Ο απόλυτος διχασμός οικονομικής και πολιτικής πάλης, που τόσο φάνταζε πως διευκόλυνε την ‘’πλατειά συσπείρωση και ενότητα’’, ορθώνεται απέναντί μας ως απροσπέλαστο όριο. Σήμερα που το ζητούμενο είναι ακριβώς ο πολιτικός αγώνας από μεριάς του εργατικού και ευρύτερου κοινωνικού κινήματος, με πολιτικό στόχο την ανατροπή της  συνασπισμένης επίθεσης του κόσμου του κεφαλαίου σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.

Δεν πρέπει να φοβηθούμε, ούτε να προσπεράσουμε τις δύο αυτές μεγάλες πολιτικές προκλήσεις. Η πολιτική διέξοδος  με στρατηγικό ορίζοντα είναι που μπορεί να ενώσει, να ανατροφοδοτήσει την ελπίδα και την μαχητική διάθεση. Ο περιορισμός στον συνδικαλιστικό αγώνα και  οι αιώνιες ασκήσεις τακτικής είναι αδιέξοδες επιλογές.

Τα χειρότερα πράγματι είναι μπροστά μας, αλλά  βρίσκονται ακριβώς στο  δρόμο που βαδίζει τώρα η κοινωνία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Δεν θα ήταν έτσι αν είχαν πράγματι δίκιο οι ατάλαντοι γελωτοποιοί της εξουσίας επιπέδου  Λοβέρδου και Πάγκαλου. Κατ’ αυτούς  ‘’φταίνε και αυτοί, φταίμε και εμείς, φταίει και ο Χατζηπετρής’’. Ιδιαίτερα μάλιστα ο Χατζηπετρής… Αν αυτός ο καταχθόνιος δαίμονας  έχει  την μορφή δημοσίου υπαλλήλου, πρέπει να απολυθεί  ή στην καλύτερη να μειωθεί στο μισό ο μισθός του. Αν δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα, οφείλει να παραιτηθεί από ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα ή ωράριο εργασίας. Αν είναι συνταξιούχος, καλό είναι να πεθάνει μια ώρα αρχύτερα. Αν είναι άνεργος, ας συνηθίσει καλύτερα με την ιδέα ότι  ‘’η ελπίδα είναι προσωρινή, η ανεργία είναι μόνιμη’’.

Όλα τα προηγούμενα συνοψίζονται σε ένα δόγμα: Επίθεση στον κόσμο της εργασίας, ευτελισμός και πόλεμος ενάντια στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου και τους δημιουργούς κοινωνικού πολιτισμού. Ο κόσμος  του κεφαλαίου βρωμάει και ζέχνει. Ξεχειλίζει από ανηθικότητα και κοινωνική βαρβαρότητα.  Σώζεται από τα αλλεπάλληλα μνημόνια στην Ελλάδα και τον κοινωνικό κανιβαλισμό σε βάρος των μισθωτών. Συντηρείται πάνω στα διαμελισμένα παιδιά του Ιράκ που γέννησε ο πόλεμος του πετρελαίου. Θεμελιώθηκε με το όνειδος του ανθρώπινου δουλεμπορίου των παιδιών  και των νέων της Αφρικής. Αναζωογονήθηκε με το αίμα από τις ανοιχτές φλέβες και την  πείνα της καταληστευμένης Λατινικής Αμερικής. Κυριαρχεί με την φοβερή πολεμική μηχανή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Νομοθετεί με την μπότα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης  και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Αηδιαστικό επιμύθιο αυτής της εξήγησης των εξελίξεων η Παγκαλική ρήση ‘’μαζί τα φάγαμε’’. Ως γνωστόν ο τυφλός σε καλεί μέσα στη σπηλιά για να παλέψεις μαζί του. Έτσι και αυτοί θέλουν να μας σύρουν πάνω στη σαπίλα τους και την κρίση τους.

Εμείς λέμε ότι ζούμε σε μια ιστορική στιγμή εκρηκτικής και επικίνδυνης όξυνσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Εμείς, ποιοι εμείς; Θα είναι χρήσιμο να δώσουμε για λίγο το λόγο στον γνωστό αμερικανό οικονομολόγο Πώλ Κρούγκμαν, κάθε άλλο παρά οπαδό του σοσιαλισμού και της ταξικής πάλης.

Πολύ εύστοχα στο βραβευμένο του  με Νόμπελ βιβλίο  για την οικονομία, κριτικάρει την θεωρία πως οι κρίσεις αποτελούν ‘’τιμωρία’’ για τα ‘’λάθη των οικονομιών’’, που σχετίζονται με την ‘’διαφθορά’’ , την ‘’ευνοιοκρατία’’ και άλλα γνωστά. Σημειώνει με αφορμή την κρίση στις ασιατικές οικονομίες του 1997:  ‘’Οι οικονομίες αυτές έγιναν πιο ευάλωτες, όχι εξαιτίας της ευνοιοκρατίας ή της ακατάλληλης κυβερνητικής πολιτικής. Είχαν  γίνει πιο ευάλωτες εν μέρει επειδή είχαν ανοίξει τις χρηματοπιστωτικές τους αγορές, επειδή είχαν γίνει, στην πραγματικότητα, καλύτερες οικονομίες της ελεύθερης αγοράς και όχι χειρότερες’’.

Συμφωνούμε απολύτως. Η Ελλάδα του 2010-2011 είναι η άλλη όψη, είναι ο ‘’λογαριασμός’’  της ‘’επιτυχίας’’ της ευρωπαϊκής στρατηγικής, της εφαρμογής της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και …εκμετάλλευσης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ΔΝΤ στην πρόσφατη  έκθεση του αναθεωρώντας παλιότερες εκτιμήσεις κάνει λόγο για ‘’επιβράδυνση της ανάκαμψης’’, αυξημένους κινδύνους από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ και την ευρωζώνη. Στην ίδια την ΕΕ σειρά έχει πάρει τώρα η Ιταλία, η τρίτη οικονομική δύναμη και σε μεγάλο βαθμό και η Γαλλία. Όλα προοιωνίζουν ένα  νέο έντονο παροξυσμό κρίσης. Αλλά και εκεί όπου κάποιοι βιάστηκαν  να αποκαταστήσουν την ‘’εμπιστοσύνη’’ των αγορών μιλώντας για ανάκαμψη, την ονόμασαν  ‘’ανάκαμψη με ανεργία’’, αποκαλύπτοντας και ομολογώντας όλο τον καπιταλιστικό παραλογισμό: Πως είναι δυνατό να μιλάς για ανάκαμψη και ανάπτυξη με εκατομμύρια ανθρώπους και ειδικά νέους στην ανεργία.

Είναι στοιχείο του αγώνα για την επιβίωση της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας σήμερα το δίλλημα ‘’αντι-καπιταλιστική ανατροπή αυτής της πορείας ή λαϊκή χρεωκοπία;’’. Ακριβώς για να αποτραπούν τα χειρότερα…  Για να μείνει ανοιχτό το ερώτημα για ένα καλύτερο αύριο, πρέπει ο εργαζόμενος κόσμος να θέσει στο στόχαστρο της πάλης του την οικονομία της αγοράς και τον θεματοφύλακά της την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Υπάρχει όμως άλλος εναλλακτικός δρόμος, ποιος και πως περπατείται;

Τον άλλο δρόμο δεν θα τον βρούμε κατεβάζοντας ένα άλλο βιβλίο-ευαγγέλιο από το μενού που μας προσφέρει η βιβλιοθήκη μας. Τα όρια του αχνο-φαίνονται, μέσα στο ίδιο έδαφος της σημερινής υλικής  πραγματικότητας και του κοινωνικού Γολγοθά εργαζομένων και ανέργων στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Η εργασία στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, ορίζεται μέσα από τη σχέση της με το κεφάλαιο. Η επιβίωση του κόσμου της ανακαλύπτεται μέσα από  τη  συνειδητοποίηση, αλλά και την υπέρβαση των αδιεξόδων και των ορίων που θέτει ο κοινωνικός κόσμος της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Μόνο που οι κοινωνικές επαναστατικές αλλαγές δεν είναι μόνο  ζήτημα ‘’συνείδησης’’ και πολύ περισσότερο ‘’ατομικής’’. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής ταξικής διαπάλης, με όρους συλλογικού κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου. Αυτό το ζήτημα τίθεται στην ημερήσια διάταξη σήμερα. Όποιος δεν το βλέπει και απλά μηρυκάζει τις υπαρκτές δυσκολίες, θέλει να αποφύγει τις ευθύνες του.

Πως όμως μπορεί να γίνει αυτό, τη στιγμή που μαζί με την μπότα της αστικής και ιμπεριαλιστικής εξουσίας, έχουμε σήμερα στο κεφάλι μας και στη συλλογική συνείδηση, την οικτρή αποτυχία της ανατολικής Ευρώπης;

Ένας φίλος γιατρός έλεγε ότι υπάρχουν πολλοί γιατροί ικανοί να μιλήσουν για όλες τις ασθένειες του κόσμου και τις υποδιαιρέσεις τους, αλλά δεν ξέρουν τι να κάνουν με το συγκεκριμένο ασθενή που πεθαίνει μπροστά τους. Έτσι μοιάζει ώρες ώρες η αριστερά…

Θα επιχειρηθεί η σκιαγράφηση τριών βασικών πλευρών μιας απάντησης.

Το σίγουρο είναι ότι ο δρόμος της αντίστασης και πολύ περισσότερο της επανάστασης δεν χαράζεται με ατέλειωτα μαθήματα  και καλέσματα για εξαγωγή συμπερασμάτων. Πολύ περισσότερο αν το πρώτο ζητούμενο συμπέρασμα είναι η …διενέργεια εκλογών ή δημοψηφισμάτων  και η ψήφος στην αριστερά. Αντίθετα, πρέπει η αριστερά να ορίσει ως δικό της προνομιακό πεδίο, το στίβο της ενωτικής κοινωνικής πάλης με νέες και παλιές μορφές, με νέα και παλιά όργανα, τελικά με ένα νέο αναγεννημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και της αντεργατικής πολιτικής, εδώ και τώρα. Σε αυτό το σχολείο θα βγουν τα μεγάλα συμπεράσματα και θα συνειδητοποιηθούν τα μεγάλα καθήκοντα.

Πρώτο ζήτημα επομένως: Το εργατικό κίνημα θα συγκροτηθεί σε αυτή τη συγκυρία κυρίως μέσα από τη συνολική πολιτική στόχευση για ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ- ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ! Όσο και αν είναι χρήσιμη η ατομική γενναία στάση (εξ αιτίας της οποίας θα έχουμε και απώλειες), η παραπάνω κατεύθυνση  προϋποθέτει συλλογική οργάνωση και έκφραση, προωθημένο αγωνιστικό και πολιτικό ρόλο σε συνδικάτα, φοιτητικές ενώσεις, πρωτοβουλίες ανέργων ή συσπειρώσεις γειτονιάς και δήμων. Η μακρινή Ισλανδία έχει να μας διδάξει πολλά πράγματα σε αυτό το σημείο.

Από αυτή την  άποψη αποτελεί θετικό στοιχείο η -καθυστερημένη έστω -μετατόπιση του ΚΚΕ από μια στάση αναχωρητισμού, απουσίας και απαξίωσης της άμεσης λαϊκής πάλης, σε μια μαχητική στάση με το σύνθημα ‘’ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ’’. Η προσφυγή του, έστω και με το γνωστό γραφειοκρατικό του τρόπο, στα πρωτοβάθμια σωματεία, αντί του μόνιμου, κουραστικού και αναποτελεσματικού λιβανίσματος του ΠΑΜΕ, μένει να αποδειχθεί ειλικρινής.

Δεύτερο κομβικό στοιχείο: Η επιλογή μιας δύσκολης πολιτικής διεκδίκησης όπως η προηγούμενη, δεν θα είναι πειστική, ούτε θα φέρει αποτέλεσμα, αν δεν εντάσσεται σε ένα άμεσο αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα. Ένα πλαίσιο διεκδίκησης εκείνων των κρίσιμων αναγκαίων πολιτικών και κοινωνικών μεταβολών, που μπορούν να σηματοδοτήσουν την επιλογή μιας άλλης πορείας. Με κριτήριο τα συμφέροντα της κοινωνίας και όχι των δανειστών. Των εργαζομένων και των ανέργων και όχι των τραπεζιτών. Της κοινωνικής αλληλεγγύης και όχι του κεφαλαιοκρατικού κέρδους.

Υπάρχουν εδώ θεμελιώδη ζητήματα.

Πριν από όλα η ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ που στραγγαλίζει την κοινωνία και την προοπτική μελλοντικών γενιών. Για αυτό ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. Όχι μόνο γιατί ‘’δεν έχουμε’’ (όπως όλο και πιο συχνά και με μονομέρεια επαναλαμβάνει ένα τμήμα του ΣΥΝ), αλλά γιατί δεν θέλουμε να πάει το υστέρημα μας στη πληρωμή του χρέους, ζητάμε τη διαγραφή του. Ψεύδεται  όποιος ισχυρίζεται πως μπορεί να υπάρξει αξιοπρεπής ζωή για τη λαϊκή πλειοψηφία, χωρίς διαγραφή του χρέους.

Βεβαίως,  η άρνηση πληρωμής του χρέους, θα θέσει καθαρά την ανάγκη για  άμεση έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αυτό, δεν αρκεί να το επισημαίνει κανείς ντροπαλά, ούτε να ‘’θυσιάζεται’’ λέγοντας πως ‘’αν είναι ανάγκη ας φύγουμε και από το ευρώ’’. Το διακηρύσσουμε, το διεκδικούμε, είναι όρος ζωής και υλική αντικειμενική προϋπόθεση  για μια κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη ανοιχτή στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Το ΚΚΕ δεν θέτει ζήτημα διαγραφής του χρέους, ούτε εξόδου από ευρωζώνη και ΕΕ τώρα, αλλά ως αποτέλεσμα της λαϊκής εξουσίας. Εκμηδενίζει έτσι και ακυρώνει πλήρως την χρήσιμη αντιπαράθεση που θέλει να κάνει με διαχειριστικές κυβερνητικές λύσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού.  Δέχεται βέβαια μεγάλη πίεση πάνω σε αυτό και επιχειρεί συχνά φραστικές διευθετήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, τρελαίνει τον κόσμο, με θέσεις που κυμαίνονται από ανοιχτές αυταπάτες για την ΕΕ (Τσίπρας:  η ΕΕ είναι το όπλο μας έναντι του ΔΝΤ!), έως την βολική αλλά έωλη πολιτικά  αποσύνδεση της εξόδου από την ευρωζώνη από την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, είναι αδύνατη χωρίς εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, έλεγχο της κυκλοφορίας χρήματος, αλλά και εθνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων. Ζητούμενο για μας  δεν είναι η ανόρθωση  των εξαγωγών και της χώρας με ένα υποτιμημένο νόμισμα και κινέζικους μισθούς, αλλά αντίθετα η επιβίωση των εργαζόμενων με γενναία ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου με αύξηση των μισθών και την αναβάθμιση των κοινωνικών δημόσιων πολιτικών.

Όλοι έχουμε συμφέρον από αυτές τις αλλαγές; Φυσικά και όχι. Όποιος αναζητεί μια τίμια αστική τάξη με εθνική πατριωτική συνείδηση, που θα έστρωνε το χαλί ή θα άνοιγε τις πόρτες για αλλαγές τέτοιου χαρακτήρα με κοινοβουλευτικές χαριτωμενιές, κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Οι παραπάνω μεταβολές, ως κατακτήσεις ενός ανυπότακτου λαϊκού κινήματος, θα θέσουν επί τάπητος ερωτήματα για το συνολικό χαρακτήρα της κοινωνικής ανάπτυξης, της εξουσίας και της μορφής δημοκρατίας. Θα προκαλέσουν τη σφοδρή αντίδραση του κεφαλαίου και της πολιτικής αντίδρασης, της κοινωνικής μειοψηφίας που εξουσιάζει με τη δύναμη της βίας, την κοινοβουλευτική καρικατούρα δημοκρατίας, την μαζική ιδεολογική εξαπάτηση. Όλος ο κόσμος το έχει κατά νου αυτό.

Το ερώτημα λοιπόν  ‘’αν υπάρχει ζωή πέρα από τον καπιταλισμό’’ τίθεται εκ των πραγμάτων. Και αυτή είναι η τρίτη διάσταση της πολιτικής πρότασης της αριστεράς στη σημερινή συγκυρία. Δεν είναι η επανάσταση που τρομάζει τις εργαζόμενες μάζες, είναι το ερώτημα που υπάρχει για το αποτέλεσμα της, για το μετά. Η πλευρά αυτή δεν είναι ‘’του μέλλοντος’’.

Αντίθετα συγκαθορίζει τις δυνατότητες, αλλά και τις αδυναμίες συγκρότησης ενός κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου εξέγερσης για την ανατροπή της παρούσας καπιταλιστικής επίθεσης.

Θα περάσει από χίλια κύματα η απάντηση στο ερώτημα αυτό. Μια μάχη που απαιτεί μια αριστερά τολμηρή και επαναστατική.

Το πλατσούρισμα για εναλλακτικές  σοσιαλιστικές νησίδες και προοδευτικές κυβερνήσεις, μέσα στο πλαίσιο του όλο και πιο αντιδραστικού και ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, οδηγεί με βεβαιότητα στην ήττα.

Η προβολή ως εναλλακτικής διεξόδου του ‘’σοσιαλισμού που γνωρίσαμε’’ είναι αυτοκτονία.

Η σοσιαλιστική εναλλακτική λύση δεν αναζητιέται μόνο εξ αιτίας της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Έχει θετικό πρόσημο.

Προκύπτει από την κοινωνική πραγματικότητα πως αν η εργαζόμενη πλειοψηφία βάλει τα χέρια στις τσέπες τίποτα δεν παράγεται και δεν κινείται.

Από τη μεγάλη αλήθεια πως η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων θεωρεί τους διευθυντές τους στον ιδιωτικό τομές άχρηστους ή σίγουρα όχι ιδιαίτερα ικανότερους.

Από το γεγονός ότι ο λαός αντιλαμβάνεται το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα ως υπηρέτη του κεφαλαίου.

Ξεπηδά μέσα από την ανεβασμένη παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας, που μπορεί να θρέψει την ανθρωπότητα, καταργώντας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 Η αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα μπορούν και πρέπει να πιάσουν το νήμα από αυτή τη ρίζα, από την αρχή, θέτοντας καθαρά την επαναστατική κομμουνιστική διέξοδο: Κοινωνική ιδιοκτησία και κοινωνική παραγωγή με τους εργαζόμενους στο τιμόνι και την εξουσία, σε μια σύγχρονη εργατική και λαϊκή δημοκρατία στην Ελλάδα, με νέους πρωτότυπους θεσμούς άσκησης πολιτικής και οργάνωσης της δημοκρατίας και της ζωής. Η επανάσταση είναι το κοινωνικό προχώρημα, ο πραγματικός εκσυγχρονισμός της κοινωνίας, η αντιστοίχηση της κοινωνικής ζωής με τις δυνατότητες της εποχής και της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Είναι δικαίωμα, ανάγκη και ισχυρή ανερχόμενη κοινωνική τάση, που δεν μπορεί να την πνίξει καμία καπιταλιστική κρίση. Και το στοίχημα αυτό θα ξαναπαιχτεί…

Τα κόμματα και οι οργανώσεις της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς, το διάχυτο αντικαπιταλιστικό αριστερό δυναμικό, το χειρότερο που έχουν να κάνουν είναι να κλώθουν πάνω στα θετικά και αρνητικά κεκτημένα μιας προηγούμενης εποχής.

Πραγματική συμβολή θα ήταν μια πορεία συμπόρευσης και κοινής δράσης, στον αγώνα και την αναζήτηση μιας επαναστατικής πολιτικής γραμμής διεξόδου και ανατροπής, που θα απαντά και στις τρεις παραπάνω πλευρές.

Αυτός είναι ο δρόμος συνάντησης με τον έκδηλο, βαθύ και ευρύ κοινωνικό και πολιτικό ριζοσπαστισμό που αναδύεται, ιδιαίτερα στη νεολαία, στους άνεργους, την φτωχολογιά.

 

 

Advertisements

5 responses to “Η αριστερά και το εργατικό κίνημα μπορούν να σηκώσουν το γάντι;

  1. Αλέξανδρος Χρύσης 21/09/2011 στο 11:35 πμ

    Παναγιώτη, τα είπες όλα, ’ξεχνώντας΄ μόνο το ‘Τι να κάνουμε;’ του Λένιν. Τελικά χρειάζομαστε ή όχι ένα σύγχρονο επαναστατικό κόμμα-πολιτικό υποκείμενο, ένα κόμμα-συλλογικό πολιτικό και ηθικό ηγεμόνα, για να θυμηθούμε και τον Gramsci;Απορώ ειλικρινά: Εσείς που θεωρείτε ώριμες τις συνθήκες για να τεθεί στην Ελλάδα ’καθαρά η επαναστατική κομμουνιστική διέξοδος’, εσείς, που σύμφωνα και με την Ιουλιανή απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ εκτιμάτε ότι ανοίγει πλέον ο δρόμος για τη συγκρότηση της νέας Κομμούνας στην Αθήνα, γιατί τότε εξακολουθείτε ουσιαστικά να παραπέμπετε στις καλένδες των εσωοργανωτικών σας διαδικασιών τη δημιουργία ενός εργατικού κομμουνιστικού κόμματος; Μήπως διώχνετε -αν διώχνετε- τον εργατισμό και τον οικονομισμό από την πόρτα, και τον μπάζετε από το παράθυρο; Η κρίση κορυφώνεται και αντί να αγωνίζεστε άμεσα για τη συγκρότηση ενός κομμουνιστικού-μαρξιστικού κόμματος , άλλοτε άμεσα, άλλοτε υπαινικτικά, βλογάτε το (ανύπαρκτο)μεγαλειώδες αυθόρμητο της επικείμενης εξέγερσης. Κλίνοντας το εργατικό κίνημα σε όλες τις πτώσεις, δε δικαιώνετε, αλλά ματαιώνετε, εν τέλει, τις επαναστατικές προθέσεις σας.

    Με συναγωνιστικούς χαιρετισμούς

    Αλέξανδρος Χρύσης

  2. Χρηστος Σ. 21/09/2011 στο 1:44 μμ

    εγω αντίθετα βλέπω πολλά και χρήσιμα »τι να κάνουμε» σε αυτό το κείμενο…το σχόλιο του Α.Χ. είναι μάλλον πρόχειρο και απαξιωτικό…δεν μου πολυαρεσει οι διαφοροι επώνυμοι διαννοούμενοι απλά να βαθμολογούν και να διορθώνουν κάθε άποψη που προβάλλεται, κρίνοντας την μόνο με το μέτρο των δικών τους απόψεων…δεν είναι πολύ εποικοδομητικό αυτό…και αυτο μαλιστα το θεμα του κομματος, έτσι προχειρα πρεπει να αντιμετωπιστει?…δηλαδη ξεκινα καποιος ενα σχολιο για το Λοβερδο, επεκτείνεται στην καπιταλιστική κρίση, συμπυκνωνει μια ενδιαφέρουσα πολιτική προταση προς την αριστερα (ετσι το καταλαβα εγω τουλαχιστον) και στο τελος πρεπει να βαλει το ηθικο διδαγμα ότι χρειαζεται κόμμα; θα επρεπε να του πουμε μπραβο αν τα τσουβαλιαζε όλα έτσι προχειρα?

  3. Βγέθης Νίκος 22/09/2011 στο 7:41 πμ

    Από το 2000, οι «κοινωνικοί εταίροι», εργοδότες και συνδικάτα στη Γερμανία, συμφώνησαν σε μια σταδιακή επιδείνωση των όρων ζωής των εργαζομένων. Αυτό που ονομάζεται «κοινωνικό dumping». Πάνω σε αυτό βασίστηκε η δραματική άνοδος της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας που οδήγησε στην σημερινή ηγεμονική της θέση μέσα στην Ε.Ε. Η ευρωστία κι η οικονομική κυριαρχία των γερμανών (της διεθνοποιημένης αστικής τους τάξης) βασίστηκε στην μείωση των λαϊκών εισοδημάτων, στην εξαφάνιση του δικτύου προστασίας, στη μείωση των επιδομάτων και στην κυριαρχία του νόμου του ισχυρού στις εργασιακές σχέσεις. Μια κοινωνική ζούγκλα.

    Το γερμανικό «οικονομικό θαύμα» βασίζεται στις «θυσίες» των γερμανών, γι αυτό κι υπάρχει τόσο έντονος ανθελληνισμός στα λαϊκά τους στρώματα. Οι γερμανοί εργάτες δεινοπαθούν για τα αυτονόητα και δε μπορούν να ανεχθούν οι «τεμπέληδες» έλληνες να διατηρούν άκοπα στοιχειώδη δικαιώματα.

    «Υπάρχει ζωή μέσα στον καπιταλισμό?»

    Οι νεολογισμοί για τη μορφή της κρίσης («V» ή «W»), υπονοούν ότι με μία ή με -άντε- δύο φάσεις ύφεσης, οι οικονομίες θα ξαναπάρουν ανοδική πορεία. Το αστείο είναι ότι ενώ από πλευράς μακροοικονομικών μεγεθών, η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται στη φάση ανόδου μετά την πρώτη ύφεση (του 2008-09), οι ζωές των ανθρώπων βυθίζονται ολοένα στη δυστυχία. Αυτό δεν αφορά φυσικά την Ελλάδα, όπου ούτε καν σε τυπική «άνοδο» δεν μπήκε, αφορά όμως τον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο. Στις ΗΠΑ, η περικοπές κοινωνικών παροχών είναι στην ημερήσια διάταξη μαζί με την άνοδο της ανεργίας. Ιταλοί κι Ισπανοί ζουν το δικό τους μαρτύριο, οι Γάλλοι περιμένουν υπομονετικά της σειρά τους κι ο γερμανικός λαός χαίρεται για το «γερμανικό μεγαλείο», από το οποίο όμως δεν γλύφει ούτε κόκαλο.

    Δε μπορώ να μην εκφράσω το θαυμασμό μου για το γερόλυκο της αστικής πολιτικής στην Ελλάδα. Ο Μητσοτάκης, όταν ξεκίνησαν να φαίνονται στην Ελλάδα οι συνέπειες της κατάρρευσης της Lehman (φθινόπωρο του 2008) είχε βγει κι είχε δηλώσει ότι ναι μεν υπάρχει ένα πρόβλημα που θα ενταθεί, αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν αποτελεί κρίση του καπιταλισμού αλλά απλά ακραίων εκφράσεών του.

    Όταν σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο, τα μέτρα λιτότητα υλοποιούνται πιεστικά, στις αναπτυσσόμενες χώρες οι λαοί στην καλύτερη περίπτωση έχουν ένα πιάτο φαΐ, ολόκληρες χώρες ρίχνονται στον Καιάδα κι η «λαμπρή γερμανική οικονομία» βασίζεται στη καθημερινή επιδείνωση των όρων ζωής του λαού της, το ερώτημα που αναδύεται, δεν είναι εάν υπάρχει ζωή μετά τον καπιταλισμό.

    Στο βαθμό που -πράγματι- ασθενικές φάσεις ανόδου θα διαδέχονται μεγάλες υφέσεις (ότι φαίνεται σήμερα σαν αυτονόητο) όλο και περισσότερο θα αναρωτιόμαστε εάν θα υπάρχει ζωή μέσα στον καπιταλισμό.

    Ελεγχόμενη Πτώχευση

    Προφανώς, το πεδίο της πολιτικής στην Ελλάδα θα χαραχθεί το επόμενο διάστημα από το περιεχόμενο της «ελεγχόμενης πτώχευσης». Οι όροι ζωής του λαού για τις επόμενες δεκαετίες θα καθοριστούν, με δραματικό τρόπο, από την διαδικασία πτώχευσης που έχει ήδη ξεκινήσει.

    Δεν είναι ούτε «οικονομισμός», ούτε «διαχειριστική λογική», ούτε «ρεφορμισμός» η ενασχόληση της Αριστεράς με τους όρους της πτωχευτικής διαδικασίας. Εάν δεν θέλει να ασχοληθεί με αυτό, ας πάει να παίξει μπιρίμπα. Ούτε η αγωνιστική γυμναστική ούτε οι εκλογές κι η καταμέτρηση μιας πρόσκαιρης ανόδου θα τη σώσουν από τη λαίλαπα που έρχεται. Εάν δε μπορέσει να βοηθήσει αυτό το δύσμοιρο λαό σε αυτό το μαρτύριο που έχει εισέλθει, τότε έχει ιστορικά τελειώσει.

    Κατ’ αρχήν η πτώχευση δεν αποτελεί μια εγκληματική πράξη. Δεν είναι ένα γεγονός εκτός των συναλλακτικών ηθών. Δεν είναι δολοφόνος και κλέφτης αυτό που πτωχεύει. Η πτώχευση είναι ένα κοινό γεγονός, η αδυναμία αποπληρωμής χρεών αποτελεί μόνιμη έγνοια όσων δανείζουν λεφτά και λαμβάνουν μόνιμα μέριμνα έναντι μιας τέτοιας κατάστασης. Σε μια κοινή δανειακή σύμβαση, το μεγαλύτερο μέρος της ρυθμίζει τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν σε περίπτωση που ο δανειζόμενος δεν πληρώνει. Αυτούς τους όρους καθορίζουν οι ατελείωτες σελίδες με τα «ψιλά γράμματα’. Αυτές οι σελίδες μεριμνούν ανάμεσα στα άλλα:
    1) Πόσο θα σε χρεώνω για κάθε μέρα που δεν θα μου πληρώνεις τις δόσεις στην τακτή ημερομηνία (που δεν το κάνεις προφανώς γιατί ΔΕΝ έχεις λεφτά)
    2) Οι εγγυήσεις. Τα ασημικά σου που θα μπορώ να πουλήσω για να πάρω τα λεφτά μου.
    3) Το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να δικάσει όταν κι άμα παρουσιαστεί πρόβλημα.
    4) Ποιόν άλλο θα κυνηγάμε για να πάρουμε τα λεφτά μας, όταν εσύ δεν έχεις.
    5) Που μπορούμε να σε βρούμε και ποιόν άλλο μπορούμε να ενημερώσουμε εάν παραστεί ανάγκη (δλδ για να είμαστε τυπικά εντάξει όταν δημοσιοποιούμε αναγκαστικές πράξεις, άμα εσύ την έχεις κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια..) .

    Κι άλλα πολλά αναφέρουν, αλλά υπάρχει κι ένα βασικό ακόμα θέμα που το αναφέρουν συχνότατα οι τράπεζές μας για να δικαιολογήσουν τα ληστρικά επιτόκια τους στις πιστωτικές κάρτες: «Το επιτόκιο δανεισμού, περιέχει κι αυτό το περιθώριο για να αντισταθμίσει κάποιους που δεν θα αποπληρώσουν».

    Άρα ούτε καταστροφή, ούτε στιγματισμός ούτε καμία τέτοια μπούρδα συνιστά η πτώχευση. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν εμπεριέχει δυστυχία, όμως από τη στιγμή που συντελείται, όλων των ενδιαφερόμενων (του πτωχεύοντος αλλά και των δανειστών) η μέριμνα κατευθύνεται στον «βέλτιστο διακανονισμό» που θα επαναφέρει το απολωλός πρόβατο άσπιλο κι αμόλυντο στις οικονομικές συναλλαγές προκειμένου να ξαναρχίζει το κερδοφόρο πανηγύρι. Αυτή είναι απλά η οικονομική λογική πίσω από μια πτώχευση.

    Όσοι έχουν επαφή με κάποια επιχειρηματική δραστηριότητα, γνωρίζουν τους βασικούς κανόνες της πτώχευσης, οι οποίοι είναι πάνω-κάτω ίδιοι και στην περίπτωση των κρατών:
    α) Δεν πληρώνεις τίποτα, ακόμα κι εάν έχεις λεφτά. Ο λόγος είναι απλός, μια σημερινή υποχρέωσή σου, μετά την πτώχευση θα διακανονίζεται με κλάσμα του αρχικού χρέους.
    β) Αποκρύπτεις όσο μπορείς την πραγματική σου οικονομική κατάσταση. Οι πιστωτές σου, θα διαμορφώσουν τις -μετά την πτώχευση- απαιτήσεις τους, σύμφωνα με την οικονομική κατάσταση που εκτιμούν ότι έχεις. Εάν πιστεύουν ότι δε σου έχει μείνει και τίποτα που να αξίζει, θα αποδεχτούν να «κλείσουν» τις απαιτήσεις τους με ένα ελάχιστο μέρος της αρχικής απαίτησής τους.
    γ) Προσπαθείς να έχεις την πρωτοβουλία όσο αφορά το χρόνο της πτώχευσης, κάνεις όσες ρυθμίσεις χρέους μπορείς προκειμένου να καθυστερήσεις την πτώχευση και να καθορίσεις τη χρονική στιγμή που σε βολεύει να γίνει.
    δ) Κάνεις οποιαδήποτε ρύθμιση, ακόμα κι εάν αποδέχεσαι δυσβάσταχτες μεταβολές του συνολικού ποσού που οφείλεις, όπως και μεγάλες αυξήσεις επιτοκίων (αφού έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να τα πληρώσεις…)
    ε) Είναι εγκληματικό να κάνεις ρύθμιση που να μεταβάλει εις βάρος σου τα μετά την πτώχευση ένδικα μέσα. Όπως π.χ. να βάλεις αγγλικά δικαστήρια στη θέση των ελληνικών (βλέπε μνημόνιο)….
    στ) Λαμβάνεις μέριμνα για να μπορείς να συνεχίσεις όσο απρόσκοπτα γίνεται την οικονομική σου δραστηριότητα αμέσως μετά την πτώχευση. Αυτό έχει πολλές πλευρές, αλλά βασικά σημαίνει να έχεις εξασφαλίσει μια νομική μορφή που να είναι εκτός της άμεσης επιρροής των δανειστών σου (λέγε με έξοδο από την ΕΕ), να έχεις εξασφαλίσει το ρευστό για να μπορείς να κινηθείς (λέγε με δραχμή), να έχεις εξασφαλίσει πιστώσεις από τράπεζες (λέγε με εθνικοποίηση των τραπεζών), να έχεις εξασφαλίσεις ότι η νέα σου οικονομική δραστηριότητα θα βρίσκεται σε ένα «φιλικό κανονιστικό περιβάλλον» (λέγε με ελληνικά δικαστήρια και διεθνείς συμμαχίες π.χ. Ρωσία, Κίνα κ.ο.κ.), να έχεις μελετήσει με κάθε λεπτομέρεια τη μετάβαση (πότε θα αρχίσεις να κόβεις χρήμα, με ποια ισοτιμία θα κάνεις τη μετατροπή π.χ. βολικό είναι Δραχμή:Ευρώ = 1:1 για να μην αλλάξουν εύκολα οι τιμές, να έχεις επαρκές συνάλλαγμα για τις εισαγωγές βασικών ειδών μέχρι να σταθεροποιηθεί η ισοτιμία του νέου νομίσματος, να έχεις δεσμεύσει προμηθευτές με συμφωνίες που να προνοούν την περίπτωση αλλαγής νομίσματος κ.ο.κ.).

    Σε αυτό το πεδίο θα κριθεί η διαδικασία πτώχευσης της Ελλάδας και μπορεί κι ο πλέον ανυποψίαστος παρατηρητής να διαπιστώσει με πόση μεθοδικότητα ο ΓΑΠ φροντίζει για να γίνει η πτώχευση ελεγχόμενη μεν, αλλά από τους πιστωτές της, εξασφαλίζοντας τους δυσμενέστερους όρους για τη χώρα. Μιλάμε για έσχατη προδοσία, ακόμα και με αστικούς όρους…

  4. Panagiotis Mavroeidis 22/09/2011 στο 11:26 πμ

    Σύντροφε Αλέξανδρε
    Ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσες για να διαβάσεις και να σχολιάσεις το σημείωμα μου στο blog.
    Ότι γράφεται εδώ, δεν αναζητεί συμφωνούντες, αλλά ακριβώς συζητητές.
    Θέλω να δούμε ορισμένα πράγματα στην ουσία τους. Νομίζω ότι, είτε με σαφήνεια, είτε έμμεσα και υπαινικτικά, θέτεις τρία πολιτικά ζητήματα και επέτρεψε μου να σχολιάσω σχετικά.
    1. Καταλογίζεις μια υποτίμηση στο ζήτημα του κόμματος-πολιτικού υποκειμένου. Οπωσδήποτε με προβληματίζει το γεγονός ότι σου δημιουργείται αυτή η αίσθηση και το λαμβάνω υπόψη μου. Επειδή όμως δεν αναφέρεσαι σε αδυναμίες του σημειώματος που ανάρτησα στο blog αλλά στο ΝΑΡ γενικότερα (που είναι σοβαρότερο ζήτημα), θα έλεγα πως η κριτική σου, πρέπει να τοποθετηθεί (και να κριθεί!) μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.
    a. Σαν ΝΑΡ, επιχειρούμε να προσεγγίσουμε το ζήτημα του κοινωνικού-πολιτικού υποκειμένου της επανάστασης με ολοκληρωμένο τρόπο, μιλώντας για τις τρεις πλευρές του: πολιτικό εργατικό κίνημα με χειραφετητικά χαρακτηριστικά, αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο, κομμουνιστικός φορέας-κόμμα (ή κόμματα). Επισημαίνεις καθυστερήσεις και παλινωδίες στο τελευταίο (κόμμα). Δεν θα διαφωνήσω καθόλου. Μόνο σε αυτό όμως; Η συζήτηση για τις άλλες δύο πλευρές θεωρείται άχρηστη δεν είναι απολύτως απαραίτητο, στο φόντο μάλιστα της πολιτικής αφύπνισης ενός ευρύτερου κόσμου;
    b. Η αντίληψη μας αυτή για το υποκείμενο δεν αποτελεί μόνο μια θεωρητική κατασκευή, αλλά την προβάλλουμε άμεσα στην πολιτική μας πράξη. Δεν την παραπέμπουμε απλά σε οργανωτικές αποφάσεις και συνέδρια. Να πως τοποθετείται και αναπτύσσεται στη τελευταία απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ (Σεπτέμβρης 2011 https://www.narnet.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=523&Itemid=54 ):
    i. συμβολή στην ανάπτυξη ενός ανώτερου πολιτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος ανατροπής, ικανού να βαθαίνει προγραμματικά την πάλη του ενάντια στην καπιταλιστική κρίση, για την ανατροπή της επίθεσης στα κοινωνικά όσο και στα δημοκρατικά δικαιώματα, να συνενώνει στην πάλη την διασπασμένη εργατική τάξη (και πρώτα από όλα τους εργαζόμενους με το τεράστιο κομμάτι της ανεργίας-ελαστικής και μαύρης εργασίας), να αποτελεί το νεύρο και τον ηγεμόνα της ευρύτερης λαϊκής πάλης ενάντια στη «χούντα» κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.
    ii. δημιουργία ενός «συστήματος» λαϊκών οργάνων του μαζικού κινήματος και επιβολής της λαϊκής θέλησης (που μπορεί να χρωματίζονται ολοένα περισσότερο από την εργατική πολιτική), αξιοποιώντας και την εμπειρία των πλατειών, των εργατικών, λαϊκών και φοιτητικών συνελεύσεων.
    iii. ουσιαστική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πολιτικό προγραμματικό της προχώρημα και την δημοκρατική οργανωτική της συγκρότηση με σταθμό την 1η Συνδιάσκεψή της, βήμα και συμβολή στον πόλο της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς.
    iv. ενίσχυση, αναβάθμιση του ΝΑΡ και την συμβολή του στην υπόθεση της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και του αντίστοιχου φορέα που απαιτεί η εποχή μας με κέντρο τις διαδικασίες του 3ου Συνέδριου του ΝΑΡ.
    v. πολιτικές πρωτοβουλίες που κινούνται σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και εμπλέκουν επί της ουσίας όλο το δυναμικό της Αριστεράς και του κινήματος (π.χ. ΕΕ), που θέλει να παλέψει σε ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ανάλογες πρωτοβουλίες είναι αναγκαίες για το μέτωπο της δημοκρατίας και των ελευθεριών και για το εργατικό κίνημα.
    vi. πρωτοβουλίες που «υποβάλλουν» τις δυνάμεις της αριστεράς στην δοκιμασία της «κοινής δράσης» μέσα στο κίνημα, για την οργάνωση της δράσης για την άμυνα και την ανατροπή της λαίλαπας που ζουν οι εργαζόμενοι.
    c. Θα έπρεπε να παραιτηθούμε από αυτές τις έξι πλευρές και να ασχοληθούμε μόνο με την iv που αναφέρεται στον κομμουνιστικό φορέα; Δεν νομίζω ότι θα συμφωνούσες με κάτι τέτοιο.
    d. Πρέπει να ξεχωρίσει ωστόσο η συζήτηση για το κομμουνιστικό κόμμα, εκτιμώντας ότι αυτή η πλευρά είναι η πλέον υποτιμημένη; (ίσως και λοιδωρημένη) Θα συμφωνήσω. Γνωρίζεις ότι το ΝΑΡ ετοιμάζει ειδικό σώμα για το πολιτικό υποκείμενο για να διαπραγματευτούμε και ιδιαίτερα αυτό το θέμα. Σου έχει ζητηθεί να βοηθήσεις σε αυτή τη διαδικασία και είμαι σίγουρος πως θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις.
    2. Υπαινίσσεσαι και καταλογίζεις στο ΝΑΡ μια πούρα αριστερίστικη αντίληψη. Δανείζεσαι για τον σκοπό αυτό τέσσερις λέξεις από το σημείωμα μου για την ανάγκη να τεθεί στην Ελλάδα ’καθαρά η επαναστατική κομμουνιστική διέξοδος’. Να το συζητήσουμε στην ουσία;
    a. Στο σημείωμα μου, με σαφήνεια, αλλά και την απαραίτητη για την περίσταση σχηματικότητα, θέτω τρείς πλευρές για το περιεχόμενο της άμεσης πολιτικής παρέμβασης της αριστεράς: α. Μαζική οργανωμένη κοινωνική απειθαρχία β. Πολιτικό πρόγραμμα αντικαπιταλιστικών μεταβολών και συγκρούσεων για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης γ. Προβολή σύγχρονης κομμουνιστικής διεξόδου.
    b. Αν κάποιος απομονώσει την πρώτη πλευρά, εύκολα ανακαλύπτουμε ένα κλασσικό αναρχο-συνδικαλιστή/ακτιβιστή. Αν απομονώσουμε την δεύτερη, φυσικά πιάνουμε στα πράσα ένα πλασιέ μιας ενδιάμεσης ρεφορμιστικής λύσης εντός του συστήματος. Και φυσικά αν απομονώσουμε την τρίτη πλευρά συλλαμβάνουμε ένα κλασσικό και γραφικότατο αριστεριστή. Θα συμφωνήσεις ότι αυτή η μεθοδολογία είναι προβληματική
    3. Διατυπώνεις μια κριτική σε τρέχουσες πολιτικές θέσεις του ΝΑΡ, αναφέροντας ότι: ‘’με την Ιουλιανή απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ εκτιμάτε ότι ανοίγει πλέον ο δρόμος για τη συγκρότηση της νέας Κομμούνας στην Αθήνα’’. Πρέπει να υπερασπίσεις καλύτερα αυτή σου την θέση. Ας το δούμε πάλι συγκεκριμένα:
    a. Γράφεται στην απόφαση( http://www.narnet.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=512&Itemid=54) που αναφέρεις: ‘’Η ανατροπή δεν θα επιβληθεί με εκλογές και γενικά με το δρόμο της εκλογικής – κοινοβουλευτικής διαχείρισης (στον οποίο στριμώχνεται η ρεφορμιστική Αριστερά), αλλά με την εξέγερση του λαού και την ανάδειξη νέων οργάνων επιβολής της εργατικής και λαϊκής θέλησης, νέων οργάνων του μαζικού κινήματος (λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες, συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς και πρωτοβάθμια σωματεία), με θεμέλιο ένα ταξικά ανασυγκροτημένο νέο εργατικό κίνημα’’. Πράγματι είναι μια διακριτή πολιτική στρατηγική, σε σχέση με το αίτημα για εκλογές ή δημοψήφισμα που έθεσαν το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ. Να συζητήσουμε με επιχειρήματα αν είναι σωστή. Προσωπικά την υπερασπίζω απόλυτα. Θα ήθελα την γνώμη σου.
    b. Και συνεχίζει η απόφαση: ‘’Το ελπιδοφόρο μαζικό λαϊκό εργατικό κίνημα μπορεί να διαμορφώσει μια «Βουλή των κάτω», ένα όργανο που θα συναντηθούν όλα τα πρωτόλεια όργανα και συνελεύσεις που δημιουργούνται. Τα ανεξάρτητα όργανα του μαζικού κινήματος και η «Βουλή» τους εκφράζουν τη Βούληση των εργαζομένων και του λαού, αναπτύσσονται σε ανταγωνιστικά όργανα απέναντι στα όργανα του αστικού κράτους. Το πολιτικό εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα και τα όργανα λαϊκής θέλησης που θα αναπτύσσονται αποτελούν αξιόμαχα όπλα απέναντι σε κάθε κυβέρνηση και στην αστική εξουσία, και όχι οι αυταπάτες για αριστερή, αντιμνημονιακή, εργατική ή άλλου είδους κυβέρνηση ή για λαϊκή εξουσία – διακυβέρνηση χωρίς επανάσταση. Τα όργανα αυτά μπορούν να μετεξελίσσονται σε όργανα της εργατικής πολιτικής, σε έμβρυα μιας εργατικής δυαδικής εξουσίας, προπλάσματα των οργάνων νίκης και ανάπτυξης της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της εργατικής εξουσίας – δημοκρατίας.’’. Φαντάζομαι ότι εδώ βρήκες την ‘’κομμούνα’’. Δεν βλέπω όμως εγώ κάτι τέτοιο. Βλέπω μόνο μια κατεύθυνση για συγκρότηση πολιτικών οργάνων συγκέντρωσης και επιβολής της λαϊκής θέλησης. Είναι μια κατεύθυνση. Η μορφή μπορεί να συζητηθεί. Δεν είναι εκεί η ουσία. Είναι δυνατό να έχεις οποιασδήποτε μορφής επιβολή της λαϊκής θέλησης, χωρίς να υπάρχουν όργανα επιβολής της; Εκτός και αν θεωρούμε βέβαια ότι αυτά υπάρχουν. Πως αλλιώς θα γίνει; Θα καλέσει αλλιώς ο λαός την ΓΣΕΕ να αναλάβει; Ή μήπως τους ηγέτες της υπάρχουσας αριστεράς εν είδει κάποιου Καραμανλή του μακαρίτη; Επιμένω ότι η κριτική σου πρέπει να τεκμηριωθεί και να αναπτυχθεί.
    Συντροφικά
    Παναγιώτης Μαυροειδής
    ΥΓ: Ελπίζω να μην θεωρείς πως μπορείς να αποφύγεις την συμβολή σου σε θεωρητικά ζητήματα και στο blog αυτό, με την κριτική που αναπτύσσεις!

    .

  5. Kalampakos 11/11/2011 στο 11:00 πμ

    Τελευταία ολο και κυκλοφορούν περισσότερες αναλύσεις για το πως δημιουργείται το χρέος, πως λειτουργεί και πως μας κλέβει ακρίβως το συστημα με νουμερα, διαγραμματα κτλ.
    Ακόμα και αστοι οικονομολόγοι έχουν ξεσηκωθει και επισημαινουν τις αντίθεσεις και τον παραλογισμο του συστηματος.
    Κινουμενός αρκετα χρόνια στην αριστερα νιώθω απογοήτευση που δεν ήξερα αυτα τα πραγματα απο πριν, και που πότε δεν πηρα απο το αριστερο χωρο τα «οικομόμικου τύπου» επειχειρηματα για να πεισω τον εαυτο μου και τους αλλους οτι υπαρχει απαντηση στο μονόδρομο.
    Και το χειρότερο είναι ότι τα επιχειρηματα αυτα υπάρχουν και μπορουν να παρατεθουν με απλα λόγια.Η βασικη προκληση της αριστεράς είναι να πείσει οτι δεν είναι εκτος τοπου και χρόνου, και εχει τα οπλα να το κανει.
    Γιατί δεν το κανει?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: