ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ


του Γιώργου Π. Τριανταφυλλόπουλου*

Η άγρια επίθεση που το κεφάλαιο έχει ξεκινήσει σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο ενάντια στην εργασία περιλαμβάνει και την αφαίρεση όχι μόνο κάθε δικαιώματος, αλλά και κάθε περιουσιακού στοιχείου τόσο ατομικού όσο και συλλογικού.

Η διαδικασία ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας αλλά και της μετατροπής των δημόσιων αγαθών σε ιδιωτικά συνεχίζεται αμείωτη παίρνοντας πλέον εφιαλτικές διαστάσεις.

Όλα εκείνα τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία αποκτήθηκαν από τον ελληνικό λαό και με τη θυσία των Ελλήνων εργαζόμενων επί δεκαετίες ολόκληρες βγαίνουν πλέον στο σφυρί για να ενταχθούν πλέον στα στοιχεία του κεφαλαίου και να ενισχύσουν την κερδοφορία του.

Αν και η διαδικασία του περάσματος των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων στο κεφάλαιο έχει αρχίσει από τη δεκαετία του 1990 το τελευταίο διάστημα η διαδικασία αυτή εντείνεται λαμβάνοντας πρωτοφανής διαστάσεις και με τελικό στόχο την αποστέρηση των εργαζόμενων από κάθε δημόσιο περιουσιακό στοιχείο. Η ευκολότερη ευόδωση της προσπάθειας αυτής των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου που βρίσκονται στην κυβέρνηση συνδέεται και με την απόκρυψη των εσόδων του δημοσίου από τις επιχειρήσεις του. Των εσόδων δηλαδή εκείνων που χαρίζει στο κεφάλαιο εξαπατώντας τον ελληνικό λαό. Προβάλλει, με τη βοήθεια των δημοσιογράφων-φερέφωνών της, την αρνητική οικονομική κατάσταση κάποιων από τις δημόσιες επιχειρήσεις με στόχο την παραπλάνηση και την απόκρυψη από την κοινή γνώμη των τεράστιων κερδών των περισσότερών από αυτές. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως οι αρνητικά προβαλλόμενες δημόσιες εταιρίες, όπως αυτές των συγκοινωνιών, είναι εταιρείες ελλειμματικές σε όλες τις αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες και επιδοτούμενες για το κοινωνικό έργο που προσφέρουν.

Αρχίζοντας θέλω να τονίσω την θέση μου πως σε κάθε κοινωνικό και οικονομικό σύστημα η εξουσία υπάρχει και δρα προς το συμφέρον της ηγετικής τάξης. Υπό το πρίσμα αυτό και οι ελληνικές κυβερνήσεις δρουν εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Οι ιστορικές συγκυρίες, και ιδιαίτερα αυτές που διαμορφώθηκαν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ήσαν τέτοιες που επέβαλλαν την αύξηση του ειδικού βέρους των εργαζόμενων στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων χωρίς ποτέ φυσικά να αμφισβητηθούν τα συμφέροντα της ηγετικής τάξης των καπιταλιστών και του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Το ιδιαίτερο βάρος της εργατικής τάξης επέβαλλε μαζί με τις κοινωνικές καταχτήσεις και τη δημιουργία των δημοσίων επιχειρήσεων σε πολλές ευρωπαϊκές κυρίως χώρες.

Χωρίς η δημιουργία αυτών των επιχειρήσεων να αποτελεί βήμα προς τον κοινωνικό μετασχηματισμό αποτέλεσαν ουσιώδη μοχλό ανάπτυξης αλλά και επέτρεπαν στο εργατικό κίνημα ένα στοιχειώδη έλεγχο επ’ αυτών και μέσω αυτών και στην συνολικότερη οικονομία. Φυσικά ένα ποσοστό αυτών των επιχειρήσεων ερχόταν να καλύψει τα κενά που δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να καλύψει το κεφάλαιο και αυτό αφορά ιδιαίτερα τα έργα υποδομών. Η ανάπτυξη λοιπόν από τα καπιταλιστικά κράτη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων όχι μόνο δεν ήταν επιβλαβής για τον καπιταλισμό αλλά ήταν σε αρκετούς τομείς επωφελέστατη. Οι μεταβολές που συντελέστηκαν στον καπιταλισμό από τη δεκαετία του 1970 και μετά αλλά και η ολοκλήρωση ουσιαστικά του δικτύου των υποδομών άλλαξε τα πράγματα. Η δημόσια περιουσία και οι υποδομές έπρεπε πλέον να περάσουν στην ιδιοκτησία του κεφαλαίου το οποίο θα ασκούσε έτσι ισχυρότερο έλεγχο στο σύνολο της κοινωνίας, με την κατοχή των δημοσίων αγαθών, θα ενίσχυε την οικονομική και περιουσιακή βάση του και θα αύξανε τα κέρδη του σε μια περίοδο που έβλεπε το ποσοστό κέρδους του να μειώνεται.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: ΟΙ-ΔΗΜΟΣΙΕΣ-ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ-ΚΑΙ-Ο-ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

* πηγή: eparistera.blogspot.com

Advertisements

One response to “ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

  1. kατια 13/10/2011 στο 3:28 πμ

    «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε»
    «Θέλω να πω, δίχως περιττούς προλόγους, ότι το βιβλίο «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε», του Νίκου Μπογιόπουλου, αποτελεί ένα σύνολο εκπλήξεων, από τις οποίες καμμία δεν είναι δυσάρεστη. Η πρώτη έκπληξη έρχεται νωρίς-νωρίς, από το εξώφυλλο όπου υπάρχει το σηματάκι των εκδόσεων «Λιβάνη». Θα περιμέναμε ότι ένας από τους γνωστότερους δημοσιογράφους του «Ριζοσπάστη» (και, μάλιστα, με ξεκάθαρη ιδεολογική και κομματική τοποθέτηση), θα εξέδιδε το βιβλίο του από την «Σύγχρονη Εποχή», τον εκδοτικό οίκο που είναι γνωστός ως «εκδοτικός οίκος του ΚΚΕ». Όμως, ο Μπογιόπουλος δεν γράφει απευθυνόμενος στους ομοϊδεάτες του αλλά για τον κάθε κοινό, απλό πολίτη. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι η αίσθηση που αποκόμισα από τούτο το βιβλίο είναι πως ο Μπογιόπουλος απευθύνεται κυρίως στους μη-κομμουνιστές. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι επιτυγχάνει καλύτερα τον στόχο του μέσω του «Λιβάνη».

    Αλλά τί πράγμα είναι τούτο το βιβλίο; Δεν είναι εύκολο να κολλήσεις μια ταμπέλλα σε ένα σύγγραμμα κάπου πεντακοσίων σελίδων, αλλά μπορούμε ανώδυνα να πούμε ότι το «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» αποτελεί το εγκόλπιο της οικονομικής κρίσης για κάθε κοινό νου. Το βιβλίο απευθύνεται στην κοινή λογική του αναγνώστη, όχι με φωνές, συνθήματα και τσιτάτα, αλλά με πειθώ κι επιχειρήματα, προκειμένου να του αποκαλύψει όσα πρέπει -και θέλει- να γνωρίζει για την παγκόσμια οικονομική κρίση.

    Η δεύτερη μεγάλη έκπληξη συνίσταται στον τρόπο γραφής. Ο Μπογιόπουλος γράφει ως μαρξιστής (οι αναφορές στα κείμενα των Μαρξ και Λένιν είναι άφθονες) αλλά υποχρεώνει ακόμα και τον αντικομμουνιστή αναγνώστη να παρακολουθήσει με προσήλωση τα λεγόμενά του. Όσοι έχουν μάθει να μέμφονται τον τάχα «ξύλινο λόγο» των κομμουνιστών, σίγουρα θα υποχρεωθούν να αναθεωρήσουν αυτή την άποψη, μιας και η κοινή λογική δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητη στον παρατιθέμενο ορυμαγδό επιχειρημάτων και στοιχείων. Και για να πάω ένα βήμα παραπέρα, το «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» διαβάζεται ηδονικά ακόμη κι από τον πλέον αμύητο στα πολιτικά ή στα οικονομικά πράγματα αναγνώστη.

    Πράγματι, σ’ αυτό το βιβλίο ξεδιπλώνεται το πανόραμα της σημερινής κεφαλαιακής κρίσης με όλα τα στοιχεία της. Στο πρώτο μέρος του, ο αναγνώστης εξοικειώνεται με τις διαστάσεις της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Στο δεύτερο μέρος εξετάζεται η εκδήλωση της κρίσης σε Ελλάδα και ευρωζώνη. Και στο τρίτο -και τελευταίο- μέρος, ο συγγραφέας προσπαθεί να σκιαγραφήσει τα πολιτικά προτάγματα που αποτελούν λογική απόρροια της κρίσης. Επαναλαμβάνω ότι το «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» απευθύνεται στον απλό αναγνώστη. Επομένως, εδώ δεν πρόκειται να βρείτε βαθυστόχαστες μαρξιστικές αναλύσεις. Εδώ θα αφεθείτε στην απόλαυση της ανάγνωσης και, τελειώνοντας, θα αισθανθείτε πράγματι σοφώτεροι.

    Ελπίζω ότι, με όλα όσα αράδιασα παραπάνω, σας έπεισα ότι αξίζει να θυσιάσετε κάπου 15 ευρώ για να αποκτήσετε αυτό το βιβλίο και να «τεστάρετε» την σιγουριά σας ότι έχετε μάθει τα πάντα για την κρίση από τους «αναλυτές» των καναλιών και των «έγκυρων» κυριακάτικων φυλλάδων. Οι δυο εκπλήξεις, στις οποίες αναφέρθηκα πρωτύτερα, δεν είναι τίποτε μπροστά στις αλλεπάλληλες εκπλήξεις που σας περιμένουν σελίδα με σελίδα και θα σας κάνουν να απορείτε πως «αλλοιώς μας τα έχουν πει»…
    (από το Cogito ergo sum)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: