ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΓΙΟΣ: ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ


Συνέντευξη του Α. Χάγιου στην  εφ. ΑΥΓΗ*

«Οι πρόωρες εκλογές αποτελούν μορφή προσωρινής εκτόνωσης της λαϊκής πίεσης για το μνημονιακό μπλοκ, και προετοιμασίας του για πολιτικές ανακατατάξεις«, υπογραμμίζει στην «Αυγή» της Κυριακής ο Άγγελος Χάγιος, περιφερειακός σύμβουλος με το σχήμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ-αντικαπιταλιστική ανατροπή και στέλεχος του ΝΑΡ.

Σε ό,τι αφορά την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ολοκληρώνεται αύριο (30/10), εκφράζει την ελπίδα να μπορέσει να διαμορφώσει μια πολιτική πρόταση που να αλλάξει το τοπίο, ενώ μιλώντας για το ζήτημα της ενότητας της αριστεράς, υποστήριξε πως» η αριστερά ή θα συντονίσει τη δράση της σε μια ανατρεπτική κατεύθυνση, δίνοντας υπόσταση στον ρόλο και την κοινωνική της αναφορά ή θα εξακολουθήσει να πελαγοδρομεί σε διαχειριστικές λογικές«.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΑΓΑΡΑ

* Πώς εκτιμάτε τα αποτελέσματα των Συνόδων Κορυφής;

Το λεγόμενο κούρεμα, αποτελεί επιλογή διασφάλισης των δανειστών– ιδιαίτερα των Ευρωπαίων και εξανδραποδισμού για τον λαό. Η «ευρωπαϊκή λύση» φέρνει τη μόνιμη επιτροπεία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, καθώς και τον κοινωνικό Αρμαγεδδώνα. Με καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων και του δημόσιου πλούτου, επιβολή ακόμα πιο σκληρών αντεργατικών μέτρων, εμπέδωση ενός απολυταρχικού-δεσποτικού καθεστώτος.

Οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ε.Ε. αδυνατούν να διαχειριστούν το χρέος διότι βουλιάζουν στην κρίση, τη βαθιά και ιστορικού χαρακτήρα κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που πλήττει με σφοδρότητα και τις ευρωπαϊκές χώρες.

Αποτελεί όρο επιβίωσης, πλέον, μια ανατρεπτική αντεπίθεση του κινήματος και της αριστεράς. Με αναβάθμιση του άξονα πάλης για ‘μονομερή διαγραφή του χρέους, για απελευθέρωση του λαού από τα δεσμά των επαίσχυντων δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων και των νόμων τους, του ευρώ και της Ε.Ε., του ΔΝΤ, της δικτατορίας των αγορών, των σφετεριστών του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι.

* Η οργή του κόσμου έχει εκδηλωθεί με κάθε τρόπο, ενώ οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συνεχίζονται καθημερινά. Πιστεύετε ότι οι πρόωρες εκλογές συνιστούν μέρος εξόδου από την κρίση;

Οι πρόωρες εκλογές αποτελούν μορφή προσωρινής εκτόνωσης της λαϊκής πίεσης για το μνημονιακό μπλοκ, και προετοιμασίας του για πολιτικές ανακατατάξεις. Ωστόσο, ο κόσμος της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα που ρίχνονται στη φτώχεια δεν κάμπτονται εύκολα. Η ευθύνη της αριστεράς είναι να συντονίσει τη δράση της στην παραπέρα όξυνση της ταξικής πάλης. Και πιο συγκεκριμένα στην δημιουργία ενός απειλητικού ενιαίου κοινωνικού μετώπου αγώνα. Με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τη νεολαία, τους ανέργους, τους συνθλιβόμενους αυτοαπασχολούμενους, τους μετανάστες και τη φτωχή αγροτιά. Πολιτικός του στόχος να φύγει η κυβέρνηση και να μην έρθει καμιά άλλη που θα κάνει τα ίδια. Να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση Ε.Ε., ΔΝΤ και ελληνικού κεφαλαίου. Όλοι γνωρίζουμε ότι η επιβολή της λαϊκής θέλησης και λύσεων προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας κατακτάται στην απεργία, στον δρόμο, στην πλατεία, με κορύφωση συνολικών πολιτικών αιτημάτων ανατροπής και όχι μέσα από εκλογές. Βεβαίως, θα δώσουμε το παρών και στην εκλογική μάχη, με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που θα καταλήξει η συνδιάσκεψη μας.

* Σήμερα (Σάββατο) ξεκίνησε η 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τι προσδοκείτε από το διήμερο των διεργασιών;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιεί ένα μεγάλο βήμα. Συγκροτείται σε οργανώσειςεπιτροπές τοπικά και κλαδικά σε όλες σχεδόν τις πόλεις, με μέλη και καθορισμένες πολιτικές και οργανωτικές διαδικασίες. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα, ιδιαίτερα νέοι οργανώνονται στην αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά. Φιλοδοξούμε να διαμορφώσουμε μια πολιτική πρόταση στη συγκυρία που θα αλλάζει το τοπίο στην αριστερά και θα δώσει ώθηση τη λαϊκή αυτοπεποίθηση.

* Ποια προοπτική μπορεί να δώσει στην κατεύθυνση της ενότητας της αριστεράς η Συνδιάσκεψη σας; Κατά τη γνώμη σας υπάρχει κοινός τόπος συνεννόησης και συνεργασίας της αριστεράς στο πολιτικό πλαίσιο εκτός από τα θέματα της κοινής δράσης;

Η εισήγηση της Συνδιάσκεψης αναπτύσσει το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα για συσπείρωση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων και σύγκρουσης με την αστική πολιτική και την Ε.Ε. Προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στα ρεύματα της αριστεράς είναι αδύνατη.

Το δίλημμα για όλους μας είναι σαφές: Η αριστερά ή θα συντονίσει τη δράση της σε μια ανατρεπτική κατεύθυνση, δίνοντας υπόσταση στον ρόλο και την κοινωνική της αναφορά ή θα εξακολουθήσει να πελαγοδρομεί σε διαχειριστικές λογικές εντός του συστήματος είτε να αρκείται στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και μικροσυσχετισμών στο εσωτερικό της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιχειρεί να συμβάλει στο κόψιμο του γόρδιου δεσμού.

* Έχετε πει ότι το «σύγχρονο μέτωπο» πρέπει να είναι αντικαπιταλιστικό και αντι- Ε.Ε.. Μήπως όμως έτσι θέτετε περιορισμούς στην ευρύτητα του μετώπου και αποκλείεται δυνάμεις που μπορούν να συμβάλλουν στην ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής;

Δεν είναι θέμα υποκειμενικής επιλογής, ούτε ορολογίας. Για να ρίξεις μνημόνια και κυβερνήσεις πρέπει να αντιμετωπίσεις τον αντίπαλο και τη στρατηγική του. Το κέρδος, η δικτατορία των αγορών και των τραπεζιτών ,ο απολυταρχισμός, η κατάργηση του δικαιώματος ολόκληρων λαών να αποφασίζουν για τις τύχες τους, οι ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, είναι συστατικά στοιχεία του σύγχρονου καπιταλισμού. Τα συναντάμε πίσω από όλες τις αντικοινωνικές πολιτικές. Θεωρούμε ότι σε μια ιστορικού χαρακτήρα κρίση που όλο και βαθαίνει δεν υπάρχει δρόμος για ανθρώπινο καπιταλισμό. Είτε αυτός θα αναπαράγεται απομυζώντας την εργασία και συνθλίβοντας τη δημοκρατία είτε θα κινηθούμε στην κατάργηση του. Επιστροφή στο παρελθόν δεν υπάρχει. Ο καπιταλισμός θα γίνεται όλο και πιο αντιδραστικός. Αυτό δε σχετίζεται μόνο με το πολιτικό σύστημα. Είναι εγγενές στοιχείο που καθορίζεται από το στένεμα των δυνατοτήτων κερδοφορίας του. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε στα πρόθυρα επανάστασης. Αλλά το ζήτημα του προσανατολισμού έξω και πέρα από το σημερινό σύστημα τίθεται, τόσο με υλικούς αντικειμενικούς όρους, όσο και στη συνείδηση των εργαζομένων. Όσο για την Ε.Ε., όποια πέτρα και να σηκώσεις, τη βρίσκεις από κάτω. Δημοκρατία, κοινωνική προκοπή και δικαίωμα λαϊκής κυριαρχίας για το «έθνος των εργαζομένων» περνούν μέσα από τη ρήξη και την αποδέσμευση από την Ε.Ε. Περιθώρια για μια αναδόμηση της προς όφελος των λαών δεν υπάρχουν ακόμα και για όσους, πριν λίγο, πίστευαν το αντίθετο.

* Πιστεύετε ότι η δημοκρατία και η αλληλεγγύη είναι βασικά στοιχεία για την έξοδο από την κρίση;

Η αλληλεγγύη των εκμεταλλευτών μεταξύ τους, παρά τον οικονομικό και πολιτικό ανταγωνισμό, είναι δεδομένη όταν επιτίθενται στον κόσμο της εργασίας και την κοινωνία. Η αλληλεγγύη των αγωνιζόμενων θα χτιστεί μέσα σε ένα εργατικό και ευρύτερο κοινωνικό κίνημα που θα ζεσταίνει τη φλόγα της αντίστασης και θα πετυχαίνει την ανατροπή.

* Στο όλο πλαίσιο πώς βλέπετε τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις;

Υπάρχουν προβλήματα με τη στάση του ΚΚΕ αλλά και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο. Τα αντιμετωπίζουμε με πολιτική αντιπαράθεση και συζήτηση. Με εργατικό πολιτισμό και όχι με λογική εμφυλίου. Με κυρίαρχο το ταξικό στρατηγικό κριτήριο που επιβάλλει η ιστορική εποχή. Είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής της κυβέρνησης και της επίθεσης εδώ και τώρα. Ένας μεγάλος κοινωνικός και πολιτικός «συντονισμός των αγωνιστικών συντονισμών» που θα δώσει φτερά στον αγώνα, θα σαρώσει το σάπιο πολιτικό σύστημα, θα επιβάλει ρήξεις και ανατροπές, όχι μόνο για τη σωτηρία και την ανακούφιση αλλά και για βαθιές κοινωνικές τομές σε επαναστατική κατεύθυνση. Απευθυνόμαστε σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, ιδιαίτερα σε αυτές με αντικαπιταλιστική κομμουνιστική κατεύθυνση. Η καθεμία μόνη της και, κυρίως, από κοινού, πρέπει να τοποθετηθούν και να συμβάλλουν σε αυτή την προοπτική. Είναι ο δρόμος για τη λαϊκή νίκη και αξιοπρέπεια.

* Η συνέντευξη του Α. Χάγιου στον Κ. Ζαγάρα δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής στις 29/10

 

Advertisements

2 responses to “ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΓΙΟΣ: ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

  1. Νίκος Βγέθης 31/10/2011 στο 12:14 πμ

    Μερικές παρατηρήσεις.

    Η σύνταξη των πολιτικών ντοκουμέντων στην «πέρα του ΚΚΕ» αριστερά αποτελούσε πάντα άσκηση ισορροπίας που ακόμα κι οι καλύτεροι κινέζοι ακροβάτες δε μπορούν ούτε καν να φανταστούν όχι να εκτελέσουν. Επιτροπές τα χτενίζουν φράση-φράση για να «χωρέσουν» τις ιδιαιτερότητες του κάθε ρεύματος, να αποφύγουν να δώσουν λαβές στο ΚΚΕ να τους κατηγορήσει για αριστερισμό, να περιφρουρήσουν την ¨επαναστατικότητά» τους ως η άγαμη νεαρά περιφρουρεί την παρθενία της, να χαράξουν τις διαχωριστικές γραμμές εκεί που θα χωράνε όλοι οι φίλοι και θα αποκλείονται οι «εχθροί», θα προστατεύεται από τα «αριστερά» και τις κατηγορίες για «δεξιό οπορτουνισμό» κοκ. Στο τέλος έχουμε ένα κείμενο τόσο πολύ «πολιτικά ορθό» που είναι τόσο βαρετό κι ανούσιο που δεν αντέχει κανείς να διαβάσει και -βασικά- ένα κείμενο που ΔΕΝ αφορά την κοινωνία γιατί ΔΕΝ γράφτηκε γι αυτήν.

    Θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τους λόγους που οδήγησαν το ΚΚΕ να ηγεμονεύει στην αριστερά. Ενώ είναι μάλλον αυτονόητος ο λόγος που το ΚΚΕ καθιερώθηκε κατά το μεσοπόλεμο και δεν ήταν άλλος από την «σύμβαση αποκλειστικής εκπροσώπησης της Οκτωβριανής Επανάστασης» η μεταπολίτευση έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Σίγουρα το πιστοποιητικό κομμουνιστικής καθαρότητας από την ΕΣΣΔ ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Δεν ήταν όμως αρκετό, μιας κι αυτό το πλεονέκτημα είχε αποδειχθεί ανεπαρκές στην υπόλοιπη Ευρώπη (πλην Γαλλίας). Στην Ελλάδα το ΚΚΕ ξεκίνησε από πολύ χαμηλά και κατάφερε να ηγεμονεύσει στην αριστερά και να οδηγήσει σχεδόν στην εξαφάνιση τα επαναστατικά ρεύματα στα αριστερά του.

    Δεν ήταν το μικρό τους μέγεθος που οδήγησε όλα αυτά τα ρεύματα στην περιθωριοποίηση τους από την κοινωνία, ούτε καν οι εσφαλμένες τους απόψεις. Ίσα-ίσα που μερικές από αυτές ήταν κι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Πολύ περισσότερο που ανάμεσά τους βρίσκονταν άνθρωποι με αταλάντευτη στράτευση στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

    Ο βασικός λόγος ήταν ότι ενώ το ΚΚΕ φιλοδοξούσε να απευθυνθεί πολιτικά στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τα πέρα του ΚΚΕ κομμουνιστικά ρεύματα θεωρούσαν ως μαζικό τους χώρο την πολιτική επιρροή του ΚΚΕ.

    Ήταν αυτή η συγκεκριμένη πολιτική πρακτική που τους οδήγησε στην περιθωριοποίηση και στο σεχταρισμό.

    Υπάρχει -λοιπόν- μια κατάλοιπη παθογένεια στην επαναστατική αριστερά στη χώρα μας, που καλά θα έκανε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βρει έναν γενναίο τρόπο να την αποβάλει οριστικά.

    Αλήθεια, ποιος ο λόγος να δίνουμε τόση σημασία στην εκτίμησή ότι η αντιμνημονιακή πολιτική δε μπορεί παρά να είναι αντικαπιταλιστική? Πιστεύουμε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα θα μας φέρει μπροστά στο ευχάριστο δίλημμα να πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια λαϊκή αντιμνημονιακή πολιτική διακυβέρνηση ή σε μια σοσιαλιστική επανάσταση και προετοιμαζόμαστε από τώρα για να μην κάνουμε λάθος την κρίσιμη στιγμή?

    Είναι τόσο σωστή η διαπίστωση ότι αντιμνημονιακή κι αντί-ΕΕ πολιτική δε χωράει στον καπιταλισμό που δεν έχει καμία σημασία. Είναι σα να λέμε ότι ο ήλιος θα ανατείλει από την ανατολή….

    Πιστεύει κανείς ότι θα χρειαστεί σύντομα να αντικατασταθεί στο μαζικό κίνημα το αίτημα για απαλλαγή από το μνημόνιο με την επανάσταση? Πιστεύει κανείς ότι ένα τέτοιο ποιοτικό άλμα στη συνείδηση του λαού μπορεί να συντελεστεί με ιδεολογική-πολιτική δουλειά χωρίς την εμπειρία μιας πραγματικής αποτυχίας απεμπλοκής από το μνημόνιο στα καπιταλιστικά πλαίσια?

    Πιστεύω ότι υπάρχει ένας απίθανος βολονταρισμός στην εκτίμηση για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Δεν έχουμε επαναστατική κατάσταση κι είμαστε ιδιαίτερα μακριά από μια τέτοια. Οι μνημονιακές δυνάμεις ακόμα συγκεντρώνουν αθροιστικά το 70% του λαού (δημοσκόπηση της VPRC Οκτώβρης 2011). Αυτό δεν είναι δείγμα αδυναμίας των «πάνω» να ελέγξουν τους «κάτω».

    Αυτή τη στιγμή το κρίσιμο πολιτικό θέμα είναι να μπορέσει -καταρχήν- να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία η αντιμνημονιακή πολιτική και να καεί πολιτικά το ΠΑΣΟΚ, ως ο βασικότερος πυλώνaς της αστικής πολιτικής στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με δεδομένη την πλειοψηφία των «μνημονιακών» κομμάτων είναι αυτονόητο ότι θα βρεθεί κάποια άλλη κυβερνητική μνημονιακή version. Εδώ είναι πάλι κρίσιμο να αποκτήσει ο λαϊκός παράγοντας μια γενικότερη επιρροή σε αυτή τη διαδοχή. Να μην μοιάζει και να μην είναι μια ομαλή μετάβαση. Να γίνει υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης από το λαϊκό κίνημα για να είναι όσο το δυνατόν λύση ανάγκης και να δώσει και στο λαϊκό κίνημα την αυτοπεποίθηση μιας νίκης τουλάχιστον «στα σημεία». Αυτό είναι που θα κριθεί το αμέσως επόμενο διάστημα.

    Για τους παραπάνω λόγους είναι πολιτικά χαζό να ζητάς εκλογές. Είναι σα να δίνεις οδηγίες στην άρχουσα τάξη να κάνει την αλλαγή όσο το δυνατόν συντεταγμένα και με τη μεγαλύτερη δυνατή δημοκρατική νομιμοποίηση…

    Η πολιτική δεν διεξάγεται με τα «ψιλά γράμματα». Δεν είναι δανειακή σύμβαση. Στην κοινωνία οφείλεις να απευθυνθείς με απλές, αδρές και κατανοητές γραμμές. Θα πρέπει να κατοχυρώσεις την αντιμνημονιακή διάσταση με κάθε μέσο από τη μία και να απαντήσεις με πρακτικό τρόπο στο ερώτημα εάν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτό είναι πολιτική γραμμή. Αυτά οφείλουν να ξεχωρίζουν στα πολιτικά ντοκουμέντα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    Είναι ενδιαφέρουσα η άποψη ότι πρέπει να προβάλουμε τη θέση ότι θα πρέπει η κοινωνία να ακολουθήσει δρόμο αντίθετο με αυτόν που μας οδήγησε σε αυτό το αδιέξοδο. Δεν είναι όμως αρκετή. Θα πρέπει να μπορούμε να τον περιγράψουμε με απλά λόγια. Ναι, όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν θα είναι ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, όμως εάν είναι σωστός, μπορεί και να αξίζει τη θυσία. Θα πρέπει όμως να μπορεί να περιγραφεί και να κριθεί από το λαό ως τέτοιος. Δεν αρκούν οι γενικότητες. Θα έπρεπε η Συνδιάσκεψη να ασχοληθεί βασικά με τέτοια θέματα. Με την επιστροφή στη δραχμή, με τα μέτρα των «100 πρώτων ημερών» της λαϊκής διακυβέρνησης κοκ. Ας μην βιαστεί κάποιος να με κατηγορήσει για κυβερνητισμό. Μπορώ να στοιχηματίσω το κεφάλι μου ότι τέτοια κυβέρνηση δεν θα προκύψει ποτέ. Για να σώσουμε την «επαναστατική ψυχή μας» ας γράψουμε ο καθένας 1000 φορές «τέτοια κυβέρνηση ΔΕΝ θα προκύψει», όμως εάν περιγράψουμε αυτήν την κυβερνητική πολιτική, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι η κοινωνία θα μπορέσει να στοιχηθεί πίσω από σωστά αιτήματα, να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα και να καταλάβει τα όρια του καπιταλισμού μέσα από τη δική της εμπειρία.

    Οι ιδεολογικές διαφωνίες είναι καλοδεχούμενες, είναι ενδιαφέρουσες αλλά θα πρέπει να είναι διακριτές από την πολιτική. Η πολιτική έχει αναφορά την κοινωνία. Αυτήν την κοινωνία που έχουμε. Με τις καθυστερημένες συνειδήσεις, με τα διάφορα «μικρά» λαμόγια με τους βολεμένους πασόκους. Αυτούς που τώρα ξεβολεύονται, που καταλαβαίνουν ότι το πάρτι τέλειωσε που συνειδητοποιούν ότι η ιστορία δεν τελείωσε, Το μόνο που κινδυνεύει να τελειώσει είναι η δική τους ζωή.

    • dourgoutis 01/11/2011 στο 1:44 πμ

      Δεν θέλω να σχολιάσω την -εξαιρετική και πολιτικά καίρια- συνέντευξη του Άγγελου Χάγιου, θα αναφερθώ στο προηγούμενο σχόλιο: Το θεωρώ πάρα πολύ ενδιαφέρον και χρήσιμο. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνώ ή όχι 100% σε όλα τα σημεία του, νομίζω πως θα έπρεπε να αναρτηθεί και αυτόνομα. Αξίζει κατά τη γνώμη μου να διαβαστεί όχι μόνο για την ουσία της πολιτικής του άποψης, αλλά και για όσα «παράπλευρα» κομίζει, για τις συμπαραδηλώσεις του…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: