Με αφορμή τη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Δυνατότητες και ερωτήματα


Νίκος Βγέθης

Η σύνταξη των πολιτικών ντοκουμέντων στην “πέρα του ΚΚΕ” αριστερά αποτελούσε πάντα άσκηση ισορροπίας που ακόμα κι οι καλύτεροι κινέζοι ακροβάτες δε μπορούν ούτε καν να φανταστούν όχι να εκτελέσουν. Επιτροπές τα χτενίζουν φράση-φράση για να “χωρέσουν” τις ιδιαιτερότητες του κάθε ρεύματος, να αποφύγουν να δώσουν λαβές στο ΚΚΕ να τους κατηγορήσει για αριστερισμό, να περιφρουρήσουν την ¨επαναστατικότητά” τους ως η άγαμη νεαρά περιφρουρεί την παρθενία της, να χαράξουν τις διαχωριστικές γραμμές εκεί που θα χωράνε όλοι οι φίλοι και θα αποκλείονται οι “εχθροί”, θα προστατεύεται από τα “αριστερά” και τις κατηγορίες για “δεξιό οπορτουνισμό” κοκ. Στο τέλος έχουμε ένα κείμενο τόσο πολύ “πολιτικά ορθό” που είναι τόσο βαρετό κι ανούσιο που δεν αντέχει κανείς να διαβάσει και -βασικά- ένα κείμενο που ΔΕΝ αφορά την κοινωνία γιατί ΔΕΝ γράφτηκε γι αυτήν.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τους λόγους που οδήγησαν το ΚΚΕ να ηγεμονεύει στην αριστερά. Ενώ είναι μάλλον αυτονόητος ο λόγος που το ΚΚΕ καθιερώθηκε κατά το μεσοπόλεμο και δεν ήταν άλλος από την “σύμβαση αποκλειστικής εκπροσώπησης της Οκτωβριανής Επανάστασης” η μεταπολίτευση έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Σίγουρα το πιστοποιητικό κομμουνιστικής καθαρότητας από την ΕΣΣΔ ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Δεν ήταν όμως αρκετό, μιας κι αυτό το πλεονέκτημα είχε αποδειχθεί ανεπαρκές στην υπόλοιπη Ευρώπη (πλην Γαλλίας). Στην Ελλάδα το ΚΚΕ ξεκίνησε από πολύ χαμηλά και κατάφερε να ηγεμονεύσει στην αριστερά και να οδηγήσει σχεδόν στην εξαφάνιση τα επαναστατικά ρεύματα στα αριστερά του.

Δεν ήταν το μικρό τους μέγεθος που οδήγησε όλα αυτά τα ρεύματα στην περιθωριοποίηση τους από την κοινωνία, ούτε καν οι εσφαλμένες τους απόψεις. Ίσα-ίσα που μερικές από αυτές ήταν κι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Πολύ περισσότερο που ανάμεσά τους βρίσκονταν άνθρωποι με αταλάντευτη στράτευση στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

Ο βασικός λόγος ήταν ότι ενώ το ΚΚΕ φιλοδοξούσε να απευθυνθεί πολιτικά στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τα πέρα του ΚΚΕ κομμουνιστικά ρεύματα θεωρούσαν ως μαζικό τους χώρο την πολιτική επιρροή του ΚΚΕ.

Ήταν αυτή η συγκεκριμένη πολιτική πρακτική που τους οδήγησε στην περιθωριοποίηση και στο σεχταρισμό.

Υπάρχει -λοιπόν- μια κατάλοιπη παθογένεια στην επαναστατική αριστερά στη χώρα μας, που καλά θα έκανε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βρει έναν γενναίο τρόπο να την αποβάλει οριστικά.

Αλήθεια, ποιος ο λόγος να δίνουμε τόση σημασία στην εκτίμησή ότι η αντιμνημονιακή πολιτική δε μπορεί παρά να είναι αντικαπιταλιστική? Πιστεύουμε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα θα μας φέρει μπροστά στο ευχάριστο δίλημμα να πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια λαϊκή αντιμνημονιακή πολιτική διακυβέρνηση ή σε μια σοσιαλιστική επανάσταση και προετοιμαζόμαστε από τώρα για να μην κάνουμε λάθος την κρίσιμη στιγμή?

Είναι τόσο σωστή η διαπίστωση ότι αντιμνημονιακή κι αντί-ΕΕ πολιτική δε χωράει στον καπιταλισμό που δεν έχει καμία σημασία. Είναι σα να λέμε ότι ο ήλιος θα ανατείλει από την ανατολή….

Πιστεύει κανείς ότι θα χρειαστεί σύντομα να αντικατασταθεί στο μαζικό κίνημα το αίτημα για απαλλαγή από το μνημόνιο με την επανάσταση? Πιστεύει κανείς ότι ένα τέτοιο ποιοτικό άλμα στη συνείδηση του λαού μπορεί να συντελεστεί με ιδεολογική-πολιτική δουλειά χωρίς την εμπειρία μιας πραγματικής αποτυχίας απεμπλοκής από το μνημόνιο στα καπιταλιστικά πλαίσια?

Πιστεύω ότι υπάρχει ένας απίθανος βολονταρισμός στην εκτίμηση για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Δεν έχουμε επαναστατική κατάσταση κι είμαστε ιδιαίτερα μακριά από μια τέτοια. Οι μνημονιακές δυνάμεις ακόμα συγκεντρώνουν αθροιστικά το 70% του λαού (δημοσκόπηση της VPRC Οκτώβρης 2011). Αυτό δεν είναι δείγμα αδυναμίας των “πάνω” να ελέγξουν τους “κάτω”.

Αυτή τη στιγμή το κρίσιμο πολιτικό θέμα είναι να μπορέσει -καταρχήν- να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία η αντιμνημονιακή πολιτική και να καεί πολιτικά το ΠΑΣΟΚ, ως ο βασικότερος πυλώνaς της αστικής πολιτικής στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με δεδομένη την πλειοψηφία των “μνημονιακών” κομμάτων είναι αυτονόητο ότι θα βρεθεί κάποια άλλη κυβερνητική μνημονιακή version. Εδώ είναι πάλι κρίσιμο να αποκτήσει ο λαϊκός παράγοντας μια γενικότερη επιρροή σε αυτή τη διαδοχή. Να μην μοιάζει και να μην είναι μια ομαλή μετάβαση. Να γίνει υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης από το λαϊκό κίνημα για να είναι όσο το δυνατόν λύση ανάγκης και να δώσει και στο λαϊκό κίνημα την αυτοπεποίθηση μιας νίκης τουλάχιστον “στα σημεία”. Αυτό είναι που θα κριθεί το αμέσως επόμενο διάστημα.

Για τους παραπάνω λόγους είναι πολιτικά χαζό να ζητάς εκλογές. Είναι σα να δίνεις οδηγίες στην άρχουσα τάξη να κάνει την αλλαγή όσο το δυνατόν συντεταγμένα και με τη μεγαλύτερη δυνατή δημοκρατική νομιμοποίηση…

Η πολιτική δεν διεξάγεται με τα “ψιλά γράμματα”. Δεν είναι δανειακή σύμβαση. Στην κοινωνία οφείλεις να απευθυνθείς με απλές, αδρές και κατανοητές γραμμές. Θα πρέπει να κατοχυρώσεις την αντιμνημονιακή διάσταση με κάθε μέσο από τη μία και να απαντήσεις με πρακτικό τρόπο στο ερώτημα εάν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτό είναι πολιτική γραμμή. Αυτά οφείλουν να ξεχωρίζουν στα πολιτικά ντοκουμέντα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είναι ενδιαφέρουσα η άποψη ότι πρέπει να προβάλουμε τη θέση ότι θα πρέπει η κοινωνία να ακολουθήσει δρόμο αντίθετο με αυτόν που μας οδήγησε σε αυτό το αδιέξοδο. Δεν είναι όμως αρκετή. Θα πρέπει να μπορούμε να τον περιγράψουμε με απλά λόγια. Ναι, όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν θα είναι ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, όμως εάν είναι σωστός, μπορεί και να αξίζει τη θυσία. Θα πρέπει όμως να μπορεί να περιγραφεί και να κριθεί από το λαό ως τέτοιος. Δεν αρκούν οι γενικότητες. Θα έπρεπε η Συνδιάσκεψη να ασχοληθεί βασικά με τέτοια θέματα. Με την επιστροφή στη δραχμή, με τα μέτρα των “100 πρώτων ημερών” της λαϊκής διακυβέρνησης κοκ. Ας μην βιαστεί κάποιος να με κατηγορήσει για κυβερνητισμό. Μπορώ να στοιχηματίσω το κεφάλι μου ότι τέτοια κυβέρνηση δεν θα προκύψει ποτέ. Για να σώσουμε την “επαναστατική ψυχή μας” ας γράψουμε ο καθένας 1000 φορές “τέτοια κυβέρνηση ΔΕΝ θα προκύψει”, όμως εάν περιγράψουμε αυτήν την κυβερνητική πολιτική, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι η κοινωνία θα μπορέσει να στοιχηθεί πίσω από σωστά αιτήματα, να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα και να καταλάβει τα όρια του καπιταλισμού μέσα από τη δική της εμπειρία.

Οι ιδεολογικές διαφωνίες είναι καλοδεχούμενες, είναι ενδιαφέρουσες αλλά θα πρέπει να είναι διακριτές από την πολιτική. Η πολιτική έχει αναφορά την κοινωνία. Αυτήν την κοινωνία που έχουμε. Με τις καθυστερημένες συνειδήσεις, με τα διάφορα “μικρά” λαμόγια με τους βολεμένους πασόκους. Αυτούς που τώρα ξεβολεύονται, που καταλαβαίνουν ότι το πάρτι τέλειωσε που συνειδητοποιούν ότι η ιστορία δεν τελείωσε, Το μόνο που κινδυνεύει να τελειώσει είναι η δική τους ζωή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: