Ορισμένες σκέψεις (του Ν. Μπογιόπουλου)


Επισημάνσεις σημαντικές και χρήσιμες για την αριστερά και το λαϊκό κίνημα σε ότι αφορά τη διαλεκτική της αντιπαράθεσης αλλά και της ενοποίησης του αστικού κοινωνικού και πολιτικού μπλόκ  εξουσίας, που πρωταγωνιστεί στην αντεργατική επίθεση στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, μεσούσης της καπιταλιστικής κρίσης. Αλλά και δηλωτικές των πολιτικών ορίων και  του φόβου της κοινοβουλευτικής αριστεράς να σηκώσει το γάντι της αστικής πρόκλησης για »μέσα ή έξω από την ΕΕ». Η τοποθέτηση του διλήμματος με πρωτοβουλία του αντιπάλου, δεν  σημαίνει ότι πρέπει να καταλήξει κανείς στη -τόσο σωστή που καταντά άνευ περιεχομένου στη τωρινή πολιτική συγκυρία- διαπίστωση,  ότι »το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» από μόνο του δεν είναι και τόσο «επαναστατικό», από μόνο του»,  όπως γράφει ο Ν. Μπογιόπουλος. Κανένα πολιτικό αίτημα δεν είναι επαναστατικό από μόνο του. Το θέμα είναι τι κάνεις, για να το μετατρέψεις σε τέτοιο.         Π.Μ.

Ορισμένες σκέψεις

                                                                                                                                                                       Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

1) Με την κίνηση περί δημοψηφίσματος ο Παπανδρέου και οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού ομολογούν έμμεσα ότι επιχείρησαν να παίξουν αξιοποιώντας το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» ως εκβιαστικό δίλημμα για ίδιον όφελος. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι που τους κατηγορούν οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις.

 
Αλλά εδώ αξίζει να σταθούμε:
*
α) Να που το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» από μόνο του δεν είναι και τόσο «επαναστατικό», όπως θέλουν να το παρουσιάζουν ορισμένοι. Στα δύσκολα γι’ αυτούς μπορούν να το θέτουν ακόμα και οι αστοί εφόσον εκτιμούν ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Αρα, το «έξω από την ΕΕ» είναι ανατρεπτικό, μπορεί και πρέπει να είναι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε μια άλλου τύπου αστική διαχείριση.
*
β) Από τη στιγμή που η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι φτάνουν, είτε ευθέως είτε διά της τεθλασμένης, να ανασύρουν στο προσκήνιο (και να τσακώνονται γι’ αυτό) μια στρατηγική τους επιλογή, όπως είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, σημαίνει ότι το σύστημά τους, μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή οργή, έχει απολέσει αρκετά από τα «οχυρωματικά έργα» που έχει στήσει για να διατηρείται στην εξουσία.
Οτι, δηλαδή, μια σειρά από τις ασφαλιστικές δικλίδες που κάθε εξουσία διαθέτει, ώστε τη στιγμή της κρίσης να μη χτυπηθεί το σύστημά της στους ακρογωνιαίους λίθους του, έχουν καταρρεύσει.
Με άλλα λόγια, και μόνο η ανακίνηση θέματος «ΕΕ» σήμερα στην Ελλάδα από πλευράς αστικού πολιτικού κόσμου δείχνει ότι οι «από πάνω» έχουν σοβαρή δυσκολία να κυβερνούν όπως πριν.
***
 
2) Δεδομένης της ελαχιστοποίησης έως εκμηδενισμού της σχετικής αυτοτέλειας που έχει το πολιτικό σύστημα της άρχουσας τάξης από τα συμφέροντα που υπηρετεί, τίθεται το ερώτημα:
 
*
Η μερίδα της άρχουσας τάξης που είδε να εξυπηρετείται από την κίνηση Παπανδρέου, με τις άλλες μερίδες που μέσω των υπόλοιπων αστικών κομμάτων εκφράζουν την ολική διαφωνία τους στην έγερση έστω και εμμέσως ζητήματος περί την ΕΕ,
σε τι επίπεδο ενδοαστικής διαμάχης βρίσκονται;
***
 
3) Πολύ μιλούν για μια Ελλάδα «αδύναμο κρίκο» της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Τι να σκεφτεί κανείς;
 
*
α) Οτι στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης, αυτού του αδυσώπητου πολέμου μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, από τη μια μεριά της Ουάσιγκτον και από την άλλη των Βρυξελλών, η Ελλάδα επιλέγεται ως πεδίο μιας σύγκρουσης όχι μόνο επί του οικονομικού αλλά και του γενικότερου γεωπολιτικού πεδίου;
*
β) Οτι στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης οι ενδοαστικές αντιθέσεις στην Ελλάδα δεν αποτελούν παρά μια ελάχιστη σμίκρυνση ή αντανάκλαση των γενικότερων ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που ενδεχομένως να εγκυμονούν επιδιώξεις για νέες ισορροπίες που αφορούν ευρύτερα στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ – Ευρωζώνης…
***
Πρόκειται για ερωτήματα που φυσικά δεν πρόκειται να απαντηθούν με ευθύ τρόπο από το πολιτικό κατεστημένο της ολιγαρχίας και τα κόμματά της.
Τα τελευταία, με ή χωρίς δημοψήφισμα, με ή χωρίς εκλογές, με ή χωρίς «συναινέσεις», με ή χωρίς «κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας», ήταν, είναι και θα είναι πάντα προσανατολισμένα να βρουν εκείνο το «μόντους βιβέντι» ώστε να διαχειριστούν την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου, φορτώνοντάς την μέσα από πολιτικούς ελιγμούς στα μόνιμα θύματα – εργαζόμενους.
*
Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, ένα είναι το βέβαιο, στην Ελλάδα και στον κόσμο:
1) Οτι οι εγχώριες ενδοαστικές αντιθέσεις σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ενότητα όλων των μερίδων της πλουτοκρατίας εναντίον του λαού.
2) Οτι πέρα από τους ανταγωνισμούς τους, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι ενωμένα απέναντι στους καταπιεζόμενους όλου του κόσμου.
*
Και κάτι ακόμα:
Οτι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση,
εφόσον πάρει την πολλαπλασιαστική δύναμη της οργάνωσης και του σχεδιασμένου ταξικού αγώνα, της αντίστασης και της αντεπίθεσης, είναι δυνατόν όχι μόνο να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων,
αλλά και να αξιοποιεί αυτές τις αντιθέσεις νικηφόρα για το λαό.
 
Advertisements

2 responses to “Ορισμένες σκέψεις (του Ν. Μπογιόπουλου)

  1. antrikos 06/11/2011 στο 7:08 μμ

    O τροτσκισμός επελαύνει και μάλιστα στην πιο σεχταριστική μορφή του. Κατά Μπογιόπουλο δεν έχει νόημα πια τίποτε, ούτε η έξοδος από την ΕΕ, ούτε η έξοδος από το ΝΑΤΟ ούτε η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής ούτε η ανατροπή του μνημονίου αν ταυτόχρονα δεν έρθει αυτός να κυβερνήσει και να διαχειριστεί την κατάσταση.
    Δυστυχώς η τροτσκιστική τάση του κκε (που οι σημερινοί του εεκ, σεκ κλπ. δεν τη φτάνουν ούτε στο μικρό της δαχτυλάκι) που τείνει να γίνει κυρίαρχη, περνά το ιδεολόγημα ότι δεν έχουν νόημα οι επιμέρους νίκες αν δεν συνοδεύονται από τη λεγόμενη Λαϊκή Εξουσία, δηλαδή από το κκε στην κυβέρνηση.
    Όμως, οι δύστοιχοι (σωστά ορθογραφώ), δεν έχουν αντιληφθεί ότι η έξοδος από την ΕΕ ή η ανατροπή του Μνημονίου είναι στην πράξη ανατροπή του ελληνικού καπιταλισμού και στη χειρότερη περίπτωση (λόγω της ανικανότητάς μας και μόνο) η επίταση της κρίσης του. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι επρόκειτο για εκβιασμό στην αστική τάξη και στα αστικά πολιτικά κόμματα να υποταχτούν στην υπερθνική αστική τάξη της ΕΕ ή να αυτοκαταστραφούν. Μ’ αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο απείλησαν την αστική μας τάξη οι ιθύνοντες της ΕΕ. Όχι μέσα ή έξω από την ΕΕ αλλά καπιταλισμό ή εξέγερση και σοσιαλισμό, καθώς η αστική μας τάξη δεν μπορεί ούτε στιγμή να ζήσει χωρίς να αιμοδοτείται από την ΕΕ.

  2. kseeath 06/11/2011 στο 11:58 μμ

    Η αστική τάξη ψάχνει την καταλληλότερη βοναπαρτιστική λύση και η ελληνική Αριστερά ζει μέσα σε χίμαιρες και πανικούς!
    του Πάνου Κοσμά από το Κόκκινο

    Τι θα συνέβαινε αν γινόταν το δημοψήφισμα για το ευρώ;

    Για λίγες ώρες, ύστερα από την αναγγελία του δημοψηφίσματος για το ευρώ από τις Κάννες, η ελληνική Αριστερά έζησε τη δική της «έξαψη». Οι οπαδοί τού «Έξω από το ευρώ» καταλήφθηκαν από ιερή συγκίνηση: ήρθε η ώρα μας, ο Παπανδρέου μας έφερε την έξοδο από το ευρώ στο πιάτο! Αντίστοιχα, στο στρατόπεδο του «αριστερού ευρωπαϊσμού» (και δεν εννοούμε τον Κουβέλη -αυτός είναι καθεστωτικός ευρωπαϊσμός- αλλά κομμάτια του ΣΥΝ) επικράτησε πανικός: μήπως να απέχουμε; πώς θα διαπράξουμε την ιεροσυλία να ψηφίσουμε «Όχι» σε δημοψήφισμα για το ευρώ; Ωστόσο, η αστική τάξη δεν ρίσκαρε τελικά τη «φυγή προς τα μπρος» με το δημοψήφισμα, επέλεξε έναν άλλο δρόμο για το βοναπαρτισμό, κι έτσι οι πανηγυρίζοντες του «Έξω από το ευρώ» χάνουν τον παράδεισό τους ενώ οι πανικοβλημένοι αριστεροί ευρωπαϊστές ξαναποκτούν τον έλεγχο της αναπνοής τους… Continue reading →

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: