Σχέση κράτους-κεφαλαίου: ΣΠΑΤΑΛΗ


 

     Τάσος Εγγλέζος, συγγραφέας          

Ένα πραγματικά ευνομούμενο Κράτος, όπως συνηθίζουν να λένε σαν να μασάνε τσίχλα οι πολιτικοί μας κάθε συμπολίτευσης, είναι αυτό που πραγματικά ασκεί σωστή εποπτεία και έλεγχο στις δεκάδες των δισεκατομμυρίων ευρώ που ξοδεύει από τα λεφτά των φορολογουμένων στην εσωτερική αγορά της χώρας του.

 

Θα το πω πιο απλά. Πρόκειται για τα λεφτά που η κεντρική Κυβέρνηση επενδύει στις διάφορες υπηρεσίες της Δημόσιας Διοίκησης ουσιαστικά χωρίς διαφάνεια, αφού ποτέ και σχεδόν πουθενά σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν ασκείται όχι μόνο αποτελεσματικός έλεγχος αλλά πάνω απ’ όλα ούτε αξιολόγηση της ποιότητας του παραγόμενου έργου, της αποτελεσματικότητάς του και των επιδράσεών του.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα ιδρύματα που ολοένα και περισσότερο αντικαθιστούν το έργο του δημοσίου με τα ιδιωτικά σχολεία, νοσοκομεία, περίθαλψη και ολούθε τις κοινωνικές υποδομές της χώρας. Το Κράτος και η δημόσια διοίκηση οι Δήμοι και οι Περιφέρειες αγοράζουν υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα για δεκάδες δις ευρώ, για ενοίκια, συγκοινωνίες, φάρμακα, σχολεία κλπ. και σχεδόν για άλλα τόσα δις αγοράζουν υλικά και εμπορεύματα οι δημόσιες επιχειρήσεις και σχεδόν σε αυτή τη συναλλαγή και το τυφλό συχνά αλισβερίσι δαπανώνται σχεδόν τα μισά λεφτά του προϋπολογισμού τους, ενώ το άλλο μισό πάει στους μισθούς των δημοσίων  υπαλλήλων τους.

Το Κράτος και το Κεφάλαιο είναι παντού συνδεδεμένα και ολοένα η σύνδεσή τους βαίνει σε μεγαλύτερη συγχώνευση, έτσι που το συνταγματικό ρητό πως «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία» και ότι «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό» (άρθρο 1 παράγραφο 2 και 3), όχι μόνο δεν ισχύουν όσο αφορά το λαό, αλλά ούτε και για τους αντιπροσώπους που βρίσκονται με την εντολή του στο Κοινοβούλιο και στα Δημοτικά Συμβούλια, έτσι ώστε όχι μόνο η πολιτική αλλά ούτε και οικονομική δημοκρατία να μην ισχύει. Στο τυφλό κι ανέλεγκτο αλισβερίσι του Δημοσίου με τον ιδιωτικό ντόπιο και ξένο τομέα γίνονται όλα τα λαδώματα, οι μίζες και τα καπελώματα, ερήμην του κοινοβουλευτικού, αλλά και του λαϊκού ελέγχου και εποπτεία. Που να ξέρουν οι αντιπρόσωποι του λαού και τα κόμματα πόσες δεκάδες δις ευρώ αλλάζουν χέρια στην παροχή υπηρεσιών κα στη σπατάλη στις συναλλαγές του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα; Βέβαια το γνωρίζουν, γι αυτό και αυτοί προσπαθούν όσο είναι δυνατόν να «χαρίσουν και στον εαυτό τους ένα μικρό δωράκι» κάτι που δεν μπορεί να συγκριθεί με τα τεράστια ποσά που  καταγράφονται μαύρα στα διπλά μυστικά βιβλία των κομμάτων. Ωστόσο τα τρέχοντα ποσά των δεκάδων δις που το δημόσιο καταθέτει στον ιδιωτικό τομέα είναι η ανοιχτή πληγή που αιμορραγώντας φθίνει τον ένα που τα δίνει και θρέφει τον άλλον που τα παίρνει, χωρίς στατιστική έρευνα και χωρίς να γίνεται πάντα αντιληπτό πως, που και γιατί ξοδεύονται στη δημόσια αγορά.

Οι κρατικές ελεγκτικές και στατιστικές υπηρεσίες δεν παύουν να βγάζουν πληθώρα διαγραμμάτων και αριθμών, εκτιμήσεων και εποπτικών περιγραφών της εξέλιξης του δημόσιου τομέα, αλλά χωρίς συγκεντρωμένα και συγκριτικά στοιχεία δεν είναι δυνατόν να παρακολουθεί και να ελέγχει που, πως και γιατί κατασπαταλώνται τα λεφτά των φορολογούμενων πολτών και φαίνεται πως αυτό δεν ενοχλεί ούτε την κυβέρνηση γιατί για κάποιο λόγο η διαδικασία αυτή φαίνεται πως όλους τους βολεύει και πελαγώνει και την Τρόικα που ασκεί έλεγχο παρεμβαίνοντας σε μια ανέλεγκτη διαπλοκή και αδιαφάνεια. Αλλά ας μην νομίσουμε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο εδώ στην Ελλάδα. Λίγο ή πολύ όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, έτσι για να μείνουμε στην ευρύτερη γειτονιά μας, πάσχουν κατά κάποιο τρόπο από το φθοροποιό σύνδρομο του «μηδενικού ελέγχου της αποτελεσματικότητας του δημόσιου τομέα» που τον διαβρώνει και τον ροκανίζει ο ιδιωτικός τομέας και φαίνεται πως όλους που πατρονάρουν αυτό τους βολεύει, εκτός από τα εκατομμύρια των εργαζομένων που παράγουν το κοινωνικό περίσσευμα που οι κερδοσκόποι ντόπιοι και ξένοι τους το στερούν. Το Δημόσιο και οι δημόσιες επιχειρήσεις αγοράζουν αγαθά και υπηρεσίες και αναθέτουν έργα κάθε είδους σε ένα σωρό επιχειρήσεις της ευρύτερης αγοράς όπως στην υγεία, στα σχολεία, στην καθαριότητα, στις κατασκευές δημοσίων έργων, στην οδοποιία, στις συγκοινωνίες κλπ. αξίας που πάντα κατά προσέγγιση γίνεται προσπάθεια να καταγραφεί και να αξιολογηθεί, πράγμα που σχεδόν ποτέ και σχεδόν σε καμιά χώρα των εταίρων μας δεν γίνεται με διαφάνεια, πόσο μάλλον στην Ελλάδα που θρέφεται από τη διαφθορά τα δάνεια και την παραοικονομία από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε να γίνει Κράτος και όπως έχω πει πολλές φορές Κράτος γίναμε αλλά Κοινωνία ακόμα δεν γίναμε.

 

Κράτος και Κεφάλαιο μοιράζονται την ίδια κούνια που μαζί τους πάει και τους φέρνει. Πόση να είναι η σίγουρη δημοσιονομική προίκα που κάθε χρόνο το Κράτος δίνει στο Κεφάλαιο; Να πούμε πως είναι γενικά το ¼ του ΑΕΠ; Τόσο υπολογίζουν σχεδόν να είναι πάνω κάτω αυτή η αναλογία στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ισχύει αυτό και για την καταχρεωμένη Ελλάδα, που δανείζεται και δεν τις φτάνουν κα θα δανείζεται συνεχώς να κλείνει τρύπες που δεν κλείνουν; Ας πούμε πως είναι έτσι τότε λοιπόν αν σήμερα το ΑΕΠ είναι 340 δις ο κύκλος της δημόσιας αγοράς θα πρέπει να είναι 85 με 90 δις. Λένε ακόμα πως τα λειτουργικά έξοδα του Κράτους είναι γύρω στα 60 δις τα υπόλοιπα 30 τότε που πάνε; Αλλά εγώ ας κάνω τώρα έναν άλλο πάλι θεωρητικό λογαριασμό, γιατί ρεαλιστικό δεν μπορεί κανένας να κάνει σε αυτό το αλισβερίσι και τη διαπλοκή του λαβυρίνθου, αφού το ίδιο το Κράτος και οι κρατικές υπηρεσίες καταγραφής του ανταγωνισμού ομολογούν πως δεν είναι δυνατόννα καταγραφούν αυτές οι ανταλλαγές και οι διαχειρίσεις ούτε πόσες είναι, ούτε τα ποσά και οι κλάδοι που εμπλέκονται. Λέω λοιπόν, αν ο δημοσιονομικός κύκλος του δημοσίου, η δημόσια αγορά δηλαδή ανέρχεται σε 85 με 90 δις και από αυτά τα μισά πάνε στους μισθούς και στις συντάξεις των υπαλλήλων του δημοσίου τότε 40 με 45 δις η Δημόσια Διοίκηση και οι δεκάδες των ΔΕΚΟ καταβάλουν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, στον ιδιωτικό τομέα ειδικότερα 40 με 50 δις κάθε χρόνο για αγορές υλικών, υπηρεσίες και έργα, από αυτά αν τα 4 με 5 δις δηλώνονται για καθαρά κέρδη,τουλάχιστον όσο αφορά την Ελλάδα διπλασίασε και τριπλασίασε αυτό το ποσό που θρέφει τη διαπλοκή, τα λαδώματα, τα καπέλα και τη διαφθορά.

Αν χώρες της απόλυτης πειθαρχίας και του καθήκοντος, όπως είναι η Γερμανία και η Σουηδία δεν μπορούν να εφαρμόσουν την παράμετρο του «απόλυτου ελέγχου της αποτελεσματικότητας» όσο αφορά το αλισβερίσι Κράτους και Κεφαλαίου, φανταστείτε το όργιο της σπατάλης σε χώρες σαν την Ελλάδα, που το κακό παράδειγμα το δίνουν τα πολιτικά κόμματα με τα μαύρα έσοδα από λαδώματα τύπου SIEMENS μέχρι απομονωμένους πολιτικούς που τα πολιτικά τους αξιώματα τους ευνόησαν να σαρώσουν δις στις τσέπες τους και να τα κονομίσουν. Αν αυτοί οι πατρόνοι της πολιτικής και οικονομικής πολιτικής, αν τα ίδια τα πολιτικά κόμματα και οι ηγεσίες τους που έχουν πρόσβαση στα κρυφά λογιστικά βιβλία του μαύρου χρήματος, αν το κράτος δεν ελέγχει τα οικονομικά τους, ο «έλεγχος της αποτελεσματικότητας» θα φτάνει μέχρι και τη μηδενική παρουσία και εποπτεία.  

Αν ακόμα και στην πρώην ΕΣΣΔ η παραοικονομία έφτανε τα 38 % του ΑΕΠ, κάτι που τώρα διαβάζουμε στην ΚΟΜΕΠ, αλλά που τότε που τα λέγαμε μπορούσαν οι σύντροφοι να μας πούνε αντικομμουνιστές και χαφιέδες, αν ακόμα λέω αυτά συνέβαιναν και στην ΕΣΣΔ τότε που έπρεπε να ισχύει η σοσιαλιστική ηθική, σκεφτείτε τι μπορεί να συμβεί στις σημερινές χώρες που αλωνίζουν οι χρηματοπιστωτικοί κερδοσκόποι και οι ανέλεγκτοι εκμεταλλευτές του ληστρικού κεφαλαίου και της αχαλίνωτης αγοράς. Συμμερίζομαι την αγωνία και την θλιβερή απογοήτευση πολλών συνομιλητών μου μισθωτών και συνταξιούχων που τους έχουν πετσοκόψει τα έσοδα τους, τα χαράτσια που επιβάλλουν στους απλούς ανθρώπους και στις μικρούλες απολαβές τους που κατάφεραν μια ζωή δουλεύοντας να αποκτήσουν και τώρα τους υφαρπάζουν. Αν οι σοσιαλισμοί γίνονται του στρατοπέδου με το μισό κοινωνικό πλούτο και ετήσιο περίσσευμα στα χέρια των απατηλών συντρόφων κομματικών και μη και αν εδώ στις σημερινές καπιταλιστικές χώρες όπως λένε οι διαδηλωτές της Wall Street, που τώρα αναπτύσσονται σε όλο τον κόσμο, ο πλούτος είναι στα χέρια του 1 % που εκμεταλλεύεται το 99 % των κατοίκων, πέστε μου πως ενθαρρύνεις τους νέους που μένουν παντού άνεργοι και τις γυναίκες που ζούνε σε ανισότητα σε σχέση με τους άντρες, τους εργαζόμενους που τους κλέβουν τη δημιουργία και την υπεραξία που παράγουν δίνοντάς τους ψίχουλα, αλλά και τα δισεκατομμύρια των συνανθρώπων μας στις αναπτυσσόμενες χώρες που χωρίς παιδεία και υγεία λιμοκτονούν και πρόωρα πεθαίνουν. Ως τόσο δεν σταματάμε  εδώ, δεν παύουμε να προσδοκούμε και να συμμετέχουμε στους καθημερινούς αγώνες για αξιοπρέπεια και δίκαιες κατακτήσεις των 99 % των συνανθρώπων μας ενάντια στο 1 % που ακόμα καταφέρνει να μας ταπεινώνει κα να μας πίνει το αίμα.   

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: