Περισσότερα εχέγγυα απαιτεί η άρχουσα τάξη, για να δώσει το «δαχτυλίδι»


imagesΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ

Φαίνεται ότι τα κέντρα του συστήματος, εγχώρια και ξένα, συμβιβάζονται με την ιδέα της ανάληψης της κυβέρνησης απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ. Η φθίνουσα συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν πείθει την ολιγαρχία ότι μπορεί να χειριστεί με επάρκεια τα κρισιακά φαινόμενα του ελληνικού καπιταλισμού, που παρά την αναιμική άνοδο παραμένουν και ορισμένα επιδεινώνονται. Η ακραία λι­τότητα και ο αυταρχισμός της ΝΔ διευρύ­νουν το χάσμα με τον καθημαγμένο λαό και επιτείνουν την κρίση αντιπροσώπευσης.

Σε αντιδιαστολή με τη ΝΔ ο ΣΥΡΙΖΑ προ­βάλλει στο προσκήνιο δυναμικά και δείχνει ικανός να ενσωματώσει στο πρόγραμμα του ευρύτερες μάζες, που τρέφουν φρούδες ελ­πίδες ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ στο τιμόνι της κυ­βέρνησης η κατάσταση θ’ αλλάξει επί τα βελτίω. Γι’ αυτό και το σύστημα ετοιμάζε­ται να δώσει το χρίσμα στον ΣΥΡΙΖΑ, έχο­ντας και το plan Β της «αριστερής πα­ρένθεσης».

Το χρί­σμα θα δοθεί υπό όρους, που θα δι­ασφαλίζουν μέχρι κεραίας τα αστικά συμφέροντα και θα τηρούν την κυρίαρ­χη γραμμή της λιτότητας. Για να εξα­σφαλιστεί αυτός ο όρος, η ολιγαρχία προωθεί μια σχετική και ταχύρρυθμη αναπροσαρμογή του κομμα­τικού συστήματος.

Πρώτο, θα επιδιώξει να μην ενισχυθεί υπερβολικά ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τη ΝΔ. Γι’ αυτό υπάρχουν ενδεί­ξεις όπ θα επισπευσθεί η εκλογική αναμέ­τρηση, αφού εκτιμάται ότι ο χρόνος δου­λεύει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και σε βάρος της ΝΔ/Οπως έγραψε σχετικά ο εκδότης του Βήματος, θαμώνας των κέντρων εξουσίας, «ο ένας δεν θέλει να παραμείνει [σσ.: Σα­μαράς] και ο άλλος δεν επείγεται [σα: Τσί-πρας]» (Βήμα, 28/9). Ο πρώτος, γιατί έχει ν’ αντιμετωπίσει δυσβάστακτα προβλήματα, ο δεύτερος επειδή, όσο μένει στην εξουσία η συγκυβέρνηση, αυξάνει η δύναμη του.

Το συστημικό όμως συμφέρον εξυπηρετείται απ’ την ταχύτερη αλλαγή φρουράς στη δι­ακυβέρνηση, ώστε να μη μεγαλώσει υπερ­βολικά η ψαλίδα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Δεύτερο, παρά την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σοσιαλφιλελεύθερη διαχείριση, το ιερα­τείο των Βρυξελλών κλιμακώνει τις απαι­τήσεις και τις πιέσεις, ώστε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ να απογυμνωθεί και απ’ τα ελάχιστα ψήγματα προοδευτικότητας που έχουν απομείνει. Τελευταία πράξη υποτέ­λειας προς τους επικυρίαρχους υπήρξε η πρόταση του Γ Δραγασάκη για απόσυρση μέρους του χρέους στην ΕΚΤ και την απο­πληρωμή του σε βάθος χρόνου (ακαθόρι­στης διάρκειας). Δηλαδή, «ώδινεν όρος και έτεκεν μυν»!

Τόσοι λεονταρισμοί για την αμετάκλητη δήθεν απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ (όπως προβλέπουν και οι αποφάσεις του συνεδρίου του) να διαγράψει το μεγαλύτε­ρο μέρος του χρέους και ψοφοδεής τελικά αναδίπλωση σε μια παραλλαγή, έστω κα­τά τι βελτιωμένη, της επιμήκυνσης του χρέ­ους που προτείνει η ΝΔ, λύση την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριπτε ως ανεπαρκή!

Απ’ την άλλη, εντείνεται η πίεση των συστημι­κών δυνάμεων, εγχώριων και ξένων, για την εξουδετέρωση και ασφαλή ενσωμά­τωση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙ­ΖΑ.

Αρκεί η οποιαδήποτε έκφραση διαφο­ροποίησης αριστερού στελέχους του ΣΥ­ΡΙΖΑ (εξάλλου σπανίζουν τελευταία), για να εξαπολυθεί ορυμαγδός κινδυνολογίας και αντιδραστικών θέσεων κατά της Αρι­στεράς. Το αριστερό ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτοπαγιδευτεί στη λογική της πάση θυσία ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνώ­σα δύναμη.

Παρατηρείται μάλιστα το εξής φαινομενικά παράδοξο: Όσο προσεγγίζει η ώρα ανάληψης της διακυβέρνησης απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και κλιμακώνονται οι υποχω­ρήσεις του στην άρχουσα τάξη, η αριστε­ρή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ αντί να κλιμακώ­νει ης πιέσεις προς την ηγεσία για τη δεξιό­στροφη πορεία της δίνει εξετάσεις κομματι-κής νομιμοφροσύνης και υποτέλειας. Αυ­τή η αναντιστοιχία θα ενταθεί, όταν ο ΣΥ­ΡΙΖΑ αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνη­σης, οπότε η κριτι κή διαφοροποίηση απ’ τη διακυβέρνη­ση ΣΥΡΙΖΑ θα θε­ωρείται προδοσία.

Η ενσωματωμένη πλέον ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ως όρο συναίνεσης της άρ­χουσας τάξης αλλά και ως όρο ευόδω­σης της σοσιαλφιλελεύθερης διαχείρισης θέτει την περιθω­ριοποίηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την αριστερή δημαγωγία αλλά και την ου­δετεροποίηση και ενσωμάτωση της δικής της Αριστεράς. Και σε συνάρτηση μ’ αυ­τές τις στοχεύσεις ο πιο φιλόδοξος στόχος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι, με εξουδε­τερωμένη την Αριστερά, να εξασφαλίζει τη συναίνεση ευρύτερων μαζών και την ενερ­γητική στήριξη ενός τουλάχιστον τμήματος τους. Αυτό προσδοκά το σύστημα απ’ την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό δίνει την ευλογία του. Την ενσωμάτωση και περιθω­ριοποίηση της Αριστεράς, ώστε να εξασφα­λίζεται ο αποπροσανατολισμός, η αδρανο­ποίηση, η ενσωμάτωση ή και η ενεργητική στήριξη μιας συστημικής πολιτικής και από προοδευτική κοινωνική βάση.

Τρίτο, στα εχέγγυα που προωθεί και απαιτεί η ολιγαρχία απ’ την ηγεσία του ΣΥ­ΡΙΖΑ είναι η σύναψη συμμαχιών, που θα συμβάλουν αποφασιστικά στην ενσωμά­τωση και την αστική πολιτική του ΣΥΡΙ­ΖΑ.

Προνομιακό σύμμαχο για τον ΣΥΡΙ­ΖΑ φαίνεται η άρχουσα τάξη να επιλέγει το Ποτάμι. Η προτίμηση αυτή έχει σχέση και με την προϊούσα πτώση των άλλων κε­ντροαριστερών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΔΗ-ΜΑΡ) και με την ανοδική δυνατότητα που έχει το Ποτάμι. Το κυριότερο προσόν του για τη διεκπεραίωση του ρόλου της συντη­ρητικής ώθησης που προώρισται να δώ­σει στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρόσληψη, μέ­σα από ένα «προοδευτικό» επίχρισμα και η πιστή συμμόρφωση του σ’ όλες τις βασι­κές αναδιαρθρώσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού: η υποστήριξη της ιδιωτικο­ποίησης και η δαιμονοποίηση γενικά του Δημοσίου, η αμαύρωση των διεκδικήσεων με το στίγμα της «συντεχνίας», η αποδοχή του πλαισίου της EE και του NATO χωρίς ίχνος κριτικής διαφοροποίησης. Οι μύδροι κατά του παλαιοκομματικού συστήματος εξαργυρώνουν την αποστροφή που αυτό προκαλεί στη νεολαία και στη μεσαία και ανώτερη διανόηση, το προνομιακό ακρο­ατήριο του. Αλλά μια χαρά αντιγράφει σαν κλώνος τα πιο συντηρητικά του γνωρίσμα­τα, όπως η άνευ θεσμικών όρων και δημο­κρατικών αρχών απόλυτη κυριαρχία της «χαρισματικής» προσωπικότητας, του αρ­χηγού… Ουσιαστικά πρεσβεύει έναν τύπο νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, ενώ ο αυτοχαρακτηρισμός του ως «ριζοσπαστι­κού κέντρου» to τοποθετεί δεξιότερα της ΔΗΜΑΡ Ο συγκαλυμμένος συστημισμός, η νεοφιλελεύθερη ατζέντα, η ανανεωτική (αστική) αύρα, η ανοδική δυνατότητα, η απόλυτη κυριαρχία του «Σταύρου» χωρίς τάσεις και αμφισβητήσεις εξηγούν τη δια­φαινόμενη στροφή προς το Ποτάμι δυνα­μικών τμημάτων της ολιγαρχίας, ιδίως στο χώρο των ΜΜΕ, με διττό στόχο: Να απο­τελέσει το Ποτάμι αξιόπιστο ανάχωμα στην υπερβολική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ και συγκυβερνώντα εταίρο, που θα πιέζει την τω­ρινή αξιωματική αντιπολίτευση προς τον συντηρητικό προσανατολισμό. Το Ποτάμι δεν υιοθετεί την κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν την απορρίπτει κιόλας. Την αποδοχή του ρόλου του αδιά­φθορου και άξιου συμβούλου και εταίρου του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να υιοθετεί σ’ ένα υπόρρητο αλλά και εύγλωττο μάλλον μή­νυμα προς την Κουμουνδούρου. «Αυτοί οι λεβέντες του βαθέος κράτους, που σας προγυμνάζουν στις κυβερνητικές ευθύνες, σας καταστρέφουν» (ΒΗΜΑ, 28/9). Όπερ μεθερμηνευόμενον: «Εδώ ο καλός σύμβου­λος» (Σταύρος). Για να επωμιστεί μ’ επιτυ­χία έναν τέτοιο ρόλο το Ποτάμι, αναμένε­ται πληθωρική στήριξη απ’ τα ΜΜΕ. Ίσως προανάκρουσμα ν’ αποτελεί η τελευταία δημοσκόπηση της Πάμπλικ’Ισιου, που αιφ­νιδίως και γενναιόδωρα ανεβάζει τα ποσο­στά του Ποτάμιου κατά το ήμισυ σε σχέ­ση με τ’ αποτελέσματα των ευρωεκλογών (9,5% έναντι 6%)…

Κινήσεις προσέγγισης στον ΣΥΡΙΖΑ, δευτερεύουσας σημασίας, γίνονται και από το χώρο της Κεντροαριστεράς (ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ). Η πριμοδότηση αυτής της κίνη­σης δεν είναι στις προτεραιότητες της άρ­χουσας τάξης. Την αποδέχεται όμως ως δευτερεύοντα παράγοντα του νεοφιλελεύ­θερου κλοιού που στήνεται πέριξ και εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οπορτουνισμός αυτών των δυνάμεων -η ΔΗΜΑΡ ήταν μέχρι πρότι­νος εταίρος στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνη­ση Σαμαρά, ενώ το ΠΑΣΟΚ παραμένει σ’ αυτήν-, ο δοκιμασμένος στην κυβερνητι­κή πράξη νεοφιλελεύθερος προσανατολι­σμός τους αποτελούν, παρά τις όποιες ιδε­ολογικές και πολιτικές αποχρώσεις, για το σύστημα πρόσθετες εγγυήσεις στην επιχεί­ρηση σοσιαλφιλελεύθερης μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ

Σ’ αυτές τις κινήσεις πρωταγωνι­στούν απ’ τη ΔΗΜΑΡ στελέχη που προέρ­χονται απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ (Ρεπσύση, Ξηροτύρη) αλλά και ο Φ. Κουβέλης που επανανακαλύπτει τη γοητεία του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» και την «προοπτική της προ­οδευτικής διακυβέρνησης». Στο ΠΑΣΟΚ πρωταγωνιστεί ο Κ. Σκανδαλίδης αλλά και στελέχη προσκείμενα στον Γ Παπανδρέου, οι οποίοι ερμηνεύουν τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ παροδικό «ιστορικό συμβιβασμό», που δεν μπορεί να συνεχιστεί μετά πς εκλο­γές.

Ακόμη κι ο ανεκδιήγητος Ευάγγ. Βενι­ζέλος τάχθηκε «υπέρ μιας κυβέρνησης με προοδευτικό πρόσημο» σηματοδοτώντας με γελοιογραφική απόχρωση την άτακτη φυγή της Κεντροαριστεράς προς τον ΣΥ­ΡΙΖΑ!

Απ’ τη μεριά της Κεντροαριστεράς, όταν μάλιστα διακυβεύεται το πολιτικό μέλ­λον των φορέων της και των στελεχών της, ο πολιτικός χαμαιλεοντισμός είναι αναμε­νόμενος.

Την Κερκόπορτα όμως άνοιξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εγκαταλείποντας την απαράδεκτη για τ’ αφεντικά θέση της αρι­στερής κυβέρνησης και υιοθετώντας αυτή για τον «ενιαίο συνασπισμό εξουσίας» και «την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ». Αυτές οι θέσεις συγκροτούν πολιτική ανοι­κτών θυρών προς την Κεντροαριστερά, την Κεντροδεξιά, την εθνικιστική Δεξιά (Κομ­μένος). Συνειδητά, επομένως, δρομολογεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τη συμμαχία μ’ αυτές τις δυνάμεις, για να εξασφαλιστεί η απρό­σκοπτη εφαρμογή μιας σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής…

πριν 5/10/2014

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: