O »κρατισμός της αριστεράς» σαν στερεότυπο


10689777_1501935973388110_3461667283918976769_nΓιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος

Εδώ και τέσσερα χρόνια, από το 2010, οπότε και έφτιαξα το http://eparistera.blogspot.gr/ και άρχισα να αρθρογραφώ είχα μια θεμελιώδη αρχή. Το σεβασμό αυτού που θα με διάβαζε. Είτε ήταν ένας είτε χιλιάδες. Αυτό δεν είχε καμιά σημασία. Όταν απευθύνεις λόγο δημόσιο αυτός πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεχτικός και υπεύθυνος. Με αυτό δεν εννοώ πως δεν γράφεις ή δεν θα δημοσιοποιείς με οποιοδήποτε τρόπο τις απόψεις σου με παρρησία και ειλικρίνεια. Εννοώ πως δεν μπορείς να συμμετέχεις σε δημόσιο διάλογο με προχειρότητα και πολύ περισσότερο με μη διπλοελεγχμένα, ή πολύ περισσότερο με χαλκευμένα, στοιχεία.

Δεν αναφέρομαι επομένως σε λανθασμένους συλλογισμούς ή σε λανθασμένα συμπεράσματα λόγω πλάνης κατά την ανάγνωση και την ερμηνεία των δεδομένων. Των δεδομένων που αφορούν την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα. Σε αυτό το λάθος μπορεί να πέσουμε όλοι ασχέτως της εκφοράς ή όχι δημόσιου λόγου. Σε αρκετές περιπτώσεις η πεποίθησή μου αυτή στην παράθεση όσο το δυνατό περισσότερων και πιο επίσημων στοιχείων που να αποτυπώνουν την κοινωνική, επιστημονική ή οικονομική πραγματικότητα γίνεται μάλλον αίτιο για την ταλαιπωρία των αναγνωστών μου με την συνεχή παράθεσή τους.

Η πιθανή αυτή υπερβολή μου έχει ως ένα από τα αίτιά της πως ο ιδεολογικός αντίπαλος ή δεν χρησιμοποιεί καθόλου τέτοια στοιχεία, αρκούμενος στην έκθεση ιδεοληψιών που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα, ή όταν χρησιμοποιεί αυτά, πολύ συχνά, είναι ή λανθασμένα ή χαλκευμένα. Μπορώ κάλλιστα να δεχτώ και να σεβαστώ τον αντίπαλο που εκκινώντας από διαφορετικές ιδεολογικές και ταξικές αφετηρίες από μένα ερμηνεύει διαφορετικά την πραγματικότητα. Εκείνο που με εξοργίζει είναι η δημιουργία μιας πραγματικότητας ώστε η κριτική της να είναι στα μέτρα του αρθρογράφου. Η αγωνία μου ήταν πάντοτε η αναζήτηση και η παράθεση των δεδομένων που απεικονίζουν και περιγράφουν την πραγματικότητα.

Προσπαθούσα πάντα να είμαι σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη επαφή με τα επιχειρήματα που αρθρώνονται από τη μεριά των ιδεολογικών και πολιτικών αντιπάλων. Των αντιπάλων που ταυτίζονται με το καπιταλιστικό σύστημα και τα συμφέροντά του και που, στην εποχή των μνημονίων, προασπίζονται τις ακολουθούμενες από τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου πολιτικές στην Ελλάδα μετά το 2010 είτε άμεσα είτε έμμεσα με ένα «ναι μεν, αλλά…». Δυστυχώς, για όλους, το επίπεδο, ιδεολογικό και πολιτικό των περισσότερων από αυτούς είναι εξαιρετικά χαμηλό. Είναι αδύνατη η πραγματική ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση μαζί τους. .

Οι περισσότεροι από τους ιδεολογικούς προπαγανδιστές των πολιτικών του αστισμού αποτελούν ένα συρφετό ημιμαθών, τουλάχιστον, και χυδαίων προσώπων που απλά έχουν ταυτιστεί με ότι αποκαλούμε αστούς στην Ελλάδα. εξαργυρώνουν τις υπηρεσίες τους αυτές με το να νέμονται ένα μέρος των χρημάτων που κυκλοφορούν για προπαγάνδα ή να καρπώνονται τις αμοιβές από τη συμμετοχή τους σε διοικητικά συμβούλια επιχειρήσεων και οργανισμών ή να διαχειρίζονται για λογαριασμό τους διάφορα κοινοτικά προγράμματα. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση κατέχουν κάτι απίθανοι καθηγητές πανεπιστημίων, λογοτέχνες και ποιητές σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας, που μόνο τιμή δεν περιποιούν για αυτό που κάποτε αποκαλούσαν πνευματικό κόσμο και πολύ περισσότερο για την έρευνα και την επιστήμη.

Απαίδευτοι και εγωπαθείς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να επιβάλλουν την ασημαντότητά τους μέσα από το παχυλό πορτοφόλι τους και τις διασυνδέσεις τους με ένα απολύτως παρασιτικό και διεφθαρμένο πολιτικό και επιχειρηματικό κόσμο. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις από τον παραπάνω κανόνα περιποιούν ιδιαίτερη τιμή σε όσους κατορθώνουν, με μεγάλο προσωπικό κόστος, να κρατούν ψηλά την προσωπική τους αξιοπρέπεια και το όποιο κύρος έχει απομείνει πλέον σε ότι αποκαλούσαμε πνευματικό κόσμο.

Η νέα εποχή που μένει να γεννηθεί οφείλει να ανατάξει κι αυτή την σχεδόν απόλυτη έκπτωση των αξιών του κατ’ επίφαση ονομαζόμενου πνευματικού κόσμου. Ενός κόσμου που για να είναι αντάξιος του ονόματός του πρέπει να αρθεί πάνω από την εξυπηρέτηση του πιο στενού και χυδαίου προσωπικού υλικού συμφέροντος ανυψούμενος στο ρόλο του πνευματικού ταγού. Μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια ανορθολογισμού και απόλυτης κυριαρχίας του χυδαίου δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη πως στο επίπεδο των διαφόρων δημοσιογράφων και αναλυτών το μόνο που δεν μπορούμε να περιμένουμε είναι η προσπάθεια επιστημονικής και αντικειμενικής αποτύπωσης της πραγματικότητας.

Φυσικά αναφέρομαι μόνο στην αποτύπωση της πραγματικότητα κι όχι στην ερμηνεία της ή πολύ περισσότερο στην προσπάθεια ελέγχου και μεταβολής αυτής προς κάποια καθορισμένη κατεύθυνση. Εκεί θα περίμενες, και θα έπρεπε, να συγκρούονται οι διαφορετικές ιδεολογικές, πολιτικές και ταξικές αφετηρίες και κατευθύνσεις. Αυτό όμως προϋποθέτει ένα σχετικά υψηλό επίπεδο συζήτησης κάτι που βρίσκεται έξω και πέρα από την απλοϊκή χρήση στερεότυπων που χρησιμοποιούνται προς άγρα πελατών του αστικού πολιτικού συστήματος από τη μεριά των προπαγανδιστών του.

Καθώς ανατρέχω στο διαδίκτυο προσπαθώντας να βρω κάποιες σοβαρές απόψεις αστών διανοητών, αναλυτών ή δημοσιογράφων για την κατάσταση στην Ελλάδα του σήμερα και για το μέλλον που επιφυλάσσεται στους εκτός της αστικής τάξης κατοίκους της σχεδόν πάντα απογοητεύομαι από τη ρηχότητα και χυδαιότητα της επιχειρηματολογίας αλλά ακόμη και του επιπέδου της προπαγάνδας. Ένα από τα, υποτίθεται, σοβαρότερα ιστολόγια που σθεναρά υπεραμύνονται της αστικής κοινωνικοοικονομικής τάξης είναι και το capital.gr. Σχετικά πρόσφατα δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Καταθέσεις και κρατισμός δεν πάνε μαζί» που υπογραφόταν από κάποιον Γιώργο Κράλογλου.

Το ζήτημα του κράτους και του ρόλου του βρίσκεται στο επίκεντρο του σημερινού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Το ζήτημα αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της προπαγάνδας του κεφαλαίου καθώς άρχισε να ξεδιπλώνεται η επίθεση του στην εργασία κατά την περίοδο 2010-2011. Κατά τα επόμενα χρόνια υποχώρησε λίγο κι άρχισε να ξαναβγαίνει στο προσκήνιο καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως δείχνουν τα πράγματα, βαδίζει προς την κατάχτηση της κυβερνητικής εξουσίας. Μια και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ το κράτος, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, καλείται να παίξει ένα άλλο ρόλο από αυτό που του επιφυλάσσουν οι πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου το ζήτημα επανέρχεται σε μια προσπάθεια κατασυκοφάντησής των πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ. Και ο αρθρογράφος δεν κρύβει το στόχο του καθώς αρχίζοντας γράφει:

«Όταν με τον σημερινό κρατισμό οι Εφορίες θα κερνάνε νεραντζάκι… μπας και πληρώσεις για να ζήσει το κράτος που βλέπει μείον μέχρι και 13% στα έσοδα από επιχειρήσεις τις οποίες όμως υποχρεώνει να πληρώνουν μέχρι και 1.000 ευρώ για να ανοίξουν και ψιλικατζίδικο πως θα ζήσει το κράτος που υπόσχεται να επαναφέρει και να συντηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Τα σπίτια ξεπουλιόνται. Μένουν οι καταθέσεις.

Συνεπώς για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι υπεραρκετό μόνο να υπόσχεται κρατισμό και επιστροφή στο κράτος ότι του ξέφυγε…

Είναι υπεραρκετή η υπόσχεση συντήρησης του κρατισμού που υπάρχει ήδη και περιφρουρήθηκε από τις κυβερνήσεις της Ν.Δ. σε συνεργασία και με «τεχνογνωσία» ΠΑΣΟΚ.
Αυτό και μόνο φτάνει για να συγκινήσει τα πλήθη… του κρατισμού, των τρωκτικών και των ριζωμένων ιδιωτικών, ομαδικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.
Γιατί το κράτος το αποζητούν να το απομυζήσουν 20 μέχρι 30 Έλληνες ψηφοφόροι οι οποίοι (με το πρόσχημα της αλλαγής, από τους αποτυχημένους σημερινούς κρατιστές) αναζητούν ένα νέο κρατισμό που να μην υποχωρεί βήμα από τα υπεσχημένα

Να συντηρήσει τους κρατικούς υπαλλήλους χωρίς ψαξίματα, χωρίς κυνήγια και χωρίς απολύσεις.

Να συντηρήσει τις περίπου 2.000 κρατικές υπηρεσίες και Οργανισμούς που πέρα από τους αναγκαίους (περίπου 500) οι υπόλοιποι είναι φωλιές των ψευτομπολσεβίκων που δήθεν στο όνομα της αριστεράς και του προοδευτισμού τρώνε χωρίς να υπολογίζουν αν είναι δανεικά αυτά που τρώνε.

Αλλά αυτό το κράτος της ελληνικής σοβιετικής εφεύρεσης το αποζητούν και πολλοί «λεγόμενοι» επιχειρηματίες που κατατάσσονται σε τέσσερις ομάδες.
http://www.capital.gr/jArticle.asp?id=2115378

Αυτό επομένως είναι πλέον το ζήτημα το οποίο απασχολεί το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου στην Ελλάδα και τους προπαγανδιστές του. Το ότι δηλαδή διαγράφεται πλέον, με σχετική σαφήνεια, η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να διατηρήσει την κυβερνητική εξουσία και η αύξηση της πιθανότητας ένα κόμμα της αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, να την κατακτήσει. Μια και μία από τις διαφορετικές πολιτικές οπτικές μεταξύ των πολιτικών που εκπροσωπούν το κεφάλαιο κι αυτών που εκπροσωπούν την εργασία αφορά το κράτος και το ρόλο του είναι λογικό και αναμενόμενο να φουντώνει πάλι η συζήτηση για το κράτος.

Στο στόχαστρο του κεφαλαίου και των πολιτικών και ιδεολογικών εκπροσώπων του δε μπαίνει γενικά το αστικό κράτος. Κάθε άλλο. Στο στόχαστρο βρίσκονται εκείνες οι κρατικές λειτουργίες που καταχτήθηκαν μετά από αιματηρούς εργατικούς αγώνες. Οι λειτουργίες εκείνες που η ταξική πάλη που διεξαγόταν στο εσωτερικό των εθνικών κρατών κατόρθωσε να αποσπάσει για λογαριασμό της εργασίας . Από τη μεριά των, κάθε είδους, εκπροσώπων αλλά και κολαούζων του κεφαλαίου πρέπει να ενταθεί η προσπάθεια για την κατασυκοφάντηση του κράτους πρόνοιας και της όποιας αναδιανεμητικής παρέμβασής του και να προβληθεί ως απολύτως αναγκαίο το παντοδύναμο κράτος με μοναδικά χαρακτηριστικά του τον αυταρχισμό και την καταστολή που σε αυτό και μόνο μπορεί να στηριχτεί το κεφάλαιο για να προωθήσει τα συμφέροντά του.

Εκείνο όμως που είναι εντυπωσιακό δεν είναι η στάση αυτή του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του αλλά η εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου αντιπαράθεση και επιχειρηματολογία. Χρησιμοποιούνται και πάλι λέξεις όπως «κρατισμός», «ψευτομπολσεβίκοι» και τα παρόμοια ώστε να ανασυρθούν τα γνωστά στερεότυπα περί κράτους γίγαντα που κατέστρεψε την ελληνική ιδιωτική οικονομία και τα λοιπά. Είναι όμως έτσι; Ας δούμε τα δεδομένα τα οποία τόσο απαξιοί να παρουσιάσει ο αρθρογράφος , αν φρόντισε ποτέ να τα πληροφορηθεί δηλαδή. Στον επόμενο πίνακα βλέπουμε τις τελικές καταναλωτικές δαπάνες των κρατών μελών του ΟΟΣΑ από το 1960 ως το 1995.

Πίνακας 1

OECD Economic Outlook, Historical Statistics, 1960-1995, p.70

from Public Choice III, Dennis C. Mueller (2003)  

http://webcampus.unamur.be/claroline/backends/download.php?url=L0xlY3R1cmU3X05vdGVzLnBkZg%3D%3D&cidReset=true&cidReq=ECONM904

Τα δεδομένα του πίνακα μας οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα πως μεταξύ όλων των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών η Ελλάδα καταλάμβανε πάντα μία από τις τελευταίες θέσεις. Κι αυτό σε όλο το διάστημα 1960-95. Μήπως όμως τα πράγματα άλλαξαν στο επόμενο διάστημα; Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τις συνολικές δημόσιες δαπάνες από το 2003 ως το 2013 για μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών και το μέσο όρο των χωρών μελών της ευρωζώνης.

Διάγραμμα 1

triant1

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/table.do?tab=table&init=1&plugin=1&language=en&pcode=tec00023

Και πάλι βλέπουμε την Ελλάδα να έχει τις μικρότερες δημόσιες δαπάνες μεταξύ των χωρών του δείγματος και κάτω από το μέσο όρο της ευρωζώνης. Οι δημόσιες δαπάνες αρχίζουν να αυξάνονται γρήγορα στην Ελλάδα από το 2006 και μετά και πολύ περισσότερο από το 2010-11 οπότε και ξεκίνησε η εφαρμογή των πολιτικών που είναι γνωστές ως μνημονιακές και είχαν, υποτίθεται, ως κύριο στόχο τη μείωση των δημοσίων δαπανών. Μετά όμως το 2011 οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα ξεπερνούσαν τους μέσους όρους όλων των ομάδων της ΕΕ και της ευρωζώνης όπως διαπιστώνουμε από το διάγραμμα που ακολουθεί.

Η αύξηση των δαπανών κατά την μετά το 2010 περίοδο οφείλονται στη μεγάλη αύξηση των δαπανών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους καθώς αυτό αυξήθηκε με ταχύτατους ρυθμούς. βλέπουμε αντίθετα τα δημόσια έσοδα να βρίσκονται σε μικρότερο ή ίσο ύψος με τους μέσους όρους όλων των ομάδων χωρών της ΕΕ ή της ευρωζώνης. Μια και το πρωτογενές αποτέλεσμα ήταν σχεδόν ισοσκελισμένο και οι πραγματικές δημόσιες πρωτογενείς δαπάνες βρίσκονταν στα μέσα επίπεδα.

Διάγραμμα 2

triant2

Government revenue and expenditure, 2013 (1) (% of GDP)

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/Government_finance_statistics

Αλλά ο αρθρογράφος χωρίς καθόλου να ενδιαφέρεται για τα πραγματολογικά δεδομένα κι έχοντας τεράστια εμπιστοσύνη στις γνώσεις του και το δίκιο του, αλλά και στο δίκιο των συμφερόντων που υποστηρίζει, συνεχίζει ακάθεκτος:

Να συντηρήσει (η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εννοείτε) τη ροή κονδυλίων για δήθεν «κοινωνικούς και άλλους σκοπούς» αριστερής κουλτούρας που αποτελούν πηγή μόνιμης ρεμούλας και πλουτισμού. Παραλήπτες όλοι οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες και τις πανάκριβες βίλες (εξοχικά τα λένε) στα νησιά που ακόμη μοσχοπουλιόνται και οι στάνες…

Αλλά αυτό το κράτος της ελληνικής σοβιετικής εφεύρεσης το αποζητούν και πολλοί «λεγόμενοι» επιχειρηματίες που κατατάσσονται σε τέσσερις ομάδες.

Εκεί λοιπόν κατευθύνονταν οι μεγάλες κρατικές δαπάνες που αναπολούν να επαναφέρουν οι ψευτομπολσεβίκοι. Από εκεί δηλαδή που τα τσέπωναν όλοι οι αριστεροί καθώς πολύ καλά γνωρίζει ο Μέγας κήνσωρ και προασπιστής του δημοσίου συμφέροντος Κράλογλου. Αλλά μήπως κάνει κι εδώ κάνα λάθος; Μήπως το ελληνικό κράτος δεν είχε ποτέ πραγματικές κοινωνικές ευαισθησίες; Μήπως ήταν ένα κράτος απόλυτα πειθαρχημένο στα συμφέροντα αυτών που υποστηρίζει ο αρθρογράφος; Ας δούμε στον πίνακα που ακολουθεί τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (1880 – 1930) ως ποσοστό του εθνικού προϊόντος σε τρέχουσες τιμές. Στις μεταβιβάσεις περιλαμβάνονται οι κοινωνικές δαπάνες επιδομάτων ανεργίας, συντάξεις, υγεία και στέγαση.

Πίνακας 2

triant3

http://webcampus.unamur.be/claroline/backends/download.php?url=L0xlY3R1cmU3X05vdGVzLnBkZg%3D%3D&cidReset=true&cidReq=ECONM904

Ω! Τι βλέπουμε πάλι εδώ; Η Ελλάδα και πάλι στον πάτο. Τίποτα από κοινωνικές δαπάνες. Μαζί με τη φίλη και γείτονα Βουλγαρία. Αλλά, ίσως πει κάποιος, αυτά τα δεδομένα είναι παλιά. Τα πράγματα άλλαξαν στους μετέπειτα χρόνους. Ας δούμε επομένως τα πιο σύγχρονα στοιχεία. Ας δούμε στο επόμενο διάγραμμα την κατανομή των δημοσίων δαπανών ανά τομέα το 2008 για την Ελλάδα και το μέσο όρο των χωρών μελών του ΟΟΣΑ. Οι τομείς που εξετάζονται είναι: Γενικές δημόσιες δαπάνες, Άμυνα, Δημόσια τάξη και ασφάλεια, Οικονομικές υποθέσεις, προστασία του περιβάλλοντος, Στέγαση και υποδομές κοινής ωφελείας, Υγεία, Αναψυχή, πολιτισμός και θρησκεία, Εκπαίδευση, Κοινωνική προστασία.

Διάγραμμα 3

http://www.oecd.org/greece/48214177.pdf

Τι μας λέει πάλι το διάγραμμα; Λέει ανοησίες ο Μέγας πολέμιος του κρατισμού και του λαϊκισμού; Λοιπόν και για να διατηρούμε τη σοβαρότητά μας. Οι δημόσιες δαπάνες για παιδεία, πολιτισμό, υγεία, κοινωνική στέγαση και κοινωνικές υποδομές ήσαν πολύ κάτω από το μέσο όρο των χωρών μελών του ΟΟΣΑ. Σε πολλούς από τους παραπάνω τομείς σχεδόν στο μισό. Αυτό ήταν η ελληνική σοβιετία; Αυτό ήταν το τεράστιο κοινωνικό κράτος; Τεράστιο σε σχέση με τι; Με τι συγκρίνει ο κ. Κράλογλου; Οι αριθμοί με βεβαιότητα μας οδηγούν πως η σύγκριση γίνεται με τις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Αλλά αν αμφιβάλει για τα στοιχεία του ΟΟΣΑ ας δούμε πως κατανέμονταν ανά τομέα πάλι οι δημόσιες δαπάνες το 2011 σύμφωνα με τη eurostat.

Τα στοιχεία της eurostat απλά επιβεβαιώνουν τα παραπάνω συμπεράσματα και διαψεύδουν τον κ. Κράλογλου. Κανένας κρατισμός και καμιά σοβιετία δεν αναδύεται μέσα από τη μελέτη των πραγματολογικών δεδομένων για τεράστιες ροές κονδυλίων προς κοινωνικούς τομείς που ενθυλάκωναν οι ψευτομπολσεβίκοι οι οποίοι και προσπαθούν να αναβιώσουν αυτό το φαύλο κοινωνικό κράτος που αποσάθρωσε το μνημόνιο.

Πίνακας 3 Total general government expenditure by main function and country, 2011 (as a percentage of total spending)

triant4http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/General_government_expenditure_on_social_protection_and_health

Στα δύο επόμενα διαγράμματα βλέπουμε τις δημόσιες δαπάνες για τη χρονική περίοδο 1995-2008 στην Ελλάδα και την ΕΕ των 15 στην παιδεία και την υγεία σαν ποσοστό του ΑΕΠ.

Διάγραμμα 4

triant5

http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=6&ved=0CE4QFjAF&url=http%3A%2F%2Fwww.bankofgreece.gr%2FBoGDocuments%2F13-5_Maniatis.ppt&ei=SLEnVOPMAY-V7Aa6kICYCg&usg=AFQjCNECNwOYQU4PAn2inqQTYNwN8JyVGQ&bvm=bv.76247554,d.ZGU&cad=rja

Διάγραμμα 5

triant6

http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=6&ved=0CE4QFjAF&url=http%3A%2F%2Fwww.bankofgreece.gr%2FBoGDocuments%2F13-5_Maniatis.ppt&ei=SLEnVOPMAY-V7Aa6kICYCg&usg=AFQjCNECNwOYQU4PAn2inqQTYNwN8JyVGQ&bvm=bv.76247554,d.ZGU&cad=rja

Αν είναι όμως έτσι τότε που κατευθύνονταν οι κοινωνικές δαπάνες στην Ελλάδα; η απάντηση δίνεται στο επόμενο διάγραμμα

Διάγραμμα 6

triant7

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/General_government_expenditure_on_social_protection_and_health

 

Το διάγραμμα μας πληροφορεί πως το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων κοινωνικών δαπανών πήγαινε στις συντάξεις. Δεν αποτελούσε δηλαδή κοινωνική παροχή για το απλούστατο λόγο πως οι πολιτικές των κυβερνήσεων από το 1955 και μετά είχαν σαν αποτέλεσμα την καταλήστευση των αποθεματικών των ταμείων προς όφελος του κεφαλαίου και το κράτος ανέλαβε να αναπληρώσει αυτά που χάρισε στο κεφάλαιο. Στον επόμενο πίνακα και στο διάγραμμα που ακολουθεί βλέπουμε τη μεταβολή του κοινωνικού μισθού στην Ελλάδα από το 1958 και μετά όπως δίνονται από την Τράπεζα της Ελλάδος

Πίνακας 4.

Country Average Net social wage ratio (nsw/GDP)
USA (1952-1997) -0.067
UK (1970-1990) -0.024
New Zealand (1949-1975) -0.016
Canada (1955-1988) 0.000
France -0.022
Italy -0.059
Portugal -0.024
Spain -0.034
Greece (1958-1995) -0.064
Greece (1995-2008) -0.063

http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CCUQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.bankofgreece.gr%2FBoGDocuments%2F13-5_Maniatis.ppt&ei=9SkrVKqjFdLnar7Oglg&usg=AFQjCNECNwOYQU4PAn2inqQTYNwN8JyVGQ&bvm=bv.76477589,d.d2s&cad=rja

Διάγραμμα 7

triant8

http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=6&ved=0CE4QFjAF&url=http%3A%2F%2Fwww.bankofgreece.gr%2FBoGDocuments%2F13-5_Maniatis.ppt&ei=SLEnVOPMAY-V7Aa6kICYCg&usg=AFQjCNECNwOYQU4PAn2inqQTYNwN8JyVGQ&bvm=bv.76247554,d.ZGU&cad=rja

Πέρα από τις κοινωνικές δαπάνες, αλλά και σε απόλυτη σύνδεση με αυτές, στο στόχαστρο των ακολουθούμενων πολιτικών του διεθνούς κεφαλαίου από τη δεκαετία του 1970 ήδη βρίσκονταν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και συνολικά ο δημόσιος τομέας. Στα πλαίσια αυτών των πολιτικών και στην προσπάθεια εφαρμογής τους στην Ελλάδα με ιδιαίτερη ένταση μετά το 2010 εντάσσεται μια προσπάθεια συκοφάντησης και απαξίωσης του δημοσίου και των εργαζόμενων σε αυτό. Οι υπηρεσίες που προσέφερε το δημόσιο έπρεπε να μεταφερθούν στον ιδιωτικό τομέα ώστε αυτός να αυξήσει την κερδοφορία του αλλά ταυτόχρονα να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες ώστε να μειωθούν και οι φόροι στο κεφάλαιο και τον πλούτο.

Στην προσπάθεια αυτή η προπαγάνδα του συστήματος χρησιμοποιεί ουσιαστικά δύο μεθόδους. Η πρώτη συνίσταται στην εκμετάλλευση των πραγματικών αδυναμιών της δημόσιας διοίκησης, τις οποίες απολυτοποιεί θεωρώντας τες εγγενείς αδυναμίες του ίδιου του δημόσιου χαρακτήρα τους, ώστε να προβάλει ως η μόνη σωστή λύση η ιδιωτικοποίηση του συνόλου των δημοσίων υπηρεσιών. Η δεύτερη μέθοδος είναι η απόλυτη διαστρέβλωση και χάλκευση των ίδιων των στοιχείων. Στην Ελλάδα, αλλά και παντού, χρησιμοποιούνται και οι δύο μέθοδοι σε ποικίλους συνδυασμούς. Το σύνολο αυτών των πρακτικών ομαδοποιούνται κάτω από τους γενικούς ιδεολογικούς αφορισμούς για «λιγότερο κράτος» για «ελληνική σοβιετία» και για πάλη ενάντια στον «κρατισμό».

Φυσικά όταν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου αναφέρονται στο «λιγότερο κράτος» αποφεύγουν με μεγάλη επιμέλεια να αναφέρουν ποιους τομείς του δημοσίου θεωρούν περιττούς. Ασφαλώς δεν εννοούν τους τομείς εκείνους που συνδέονται με την επιβολή των πολιτικών του, τον αυταρχισμό του κράτους και την καταστολή. Στα πλαίσια ακριβώς αυτά εντάσσεται και η προσπάθεια του κ. Κράλογλου. Για το λόγο αυτό και η επανάληψη των λέξεων που οδηγούν στην επαναφορά στη μνήμη των στερεότυπων. Ας δούμε όμως τώρα αν τα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της άποψης για το κράτος τέρας και για τον τεράστιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων που απορροφούσαν τις τεράστιες δημόσιες δαπάνες. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε το ποσοστό των εργαζόμενων στο δημόσιο σαν ποσοστό των εργαζόμενων στην Ελλάδα και το μέσο όρο στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ για το 2000 και το 2008.

Διάγραμμα 8

 

http://www.oecd.org/greece/48214177.pdf

Με βάση αυτά τα δεδομένα ο ΟΟΣΑ καταλήγει στο συμπέρασμα:

Greece has one of the lowest rates of public employment among

OECD countries, with general government employing just 7.9% of the

total labour force in 2008. This is a slight increase from 2000, when

the rate was 6.8%. Across the OECD area, the share of government

employment ranges from 6.7% to 29.3%,with an average of 15%.

Μετάφραση: Η Ελλάδα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης στο δημόσιο μεταξύ των χωρών μελών του ΟΟΣΑ, με τη γενική κυβέρνηση που απασχολούν μόλις το 7,9% του συνόλου του εργατικού δυναμικού το 2008 Αυτή είναι μια μικρή αύξηση από το 2000, όταν το ποσοστό ήταν 6,8%. Σε όλη την περιοχή του ΟΟΣΑ, το μερίδιο της απασχόλησης στο δημόσιο κυμαίνεται από 6,7% έως 29,3%, με μέσο όρο 15%.

Μερικές φορές, πολλοί καθεστωτικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία αποδέχονται τα παραπάνω για το στενό δημόσιο αλλά ισχυρίζονται πως ο μεγάλος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων οφείλεται στο έκτακτο προσωπικό και στους εργαζόμενους στις δημόσιες επιχειρήσεις. Στον επόμενο πίνακα βλέπουμε το ποσοστό του συνόλου των εργαζόμενων στη γενική κυβέρνηση από το 2006 ως το 2010 όπως δίνονται από μελέτη για λογαριασμό του Υπουργείου Οικονομικών.

Πίνακας 5

 

http://www.doe.gr/11/mel2011.pdf  

Όσον αφορά τώρα το σύνολο των εργαζόμενων στο δημόσιο και τις δημόσιες επιχειρήσεις, σαν ποσοστό του εργατικού δυναμικού, το βλέπουμε στον επόμενο πίνακα μια μεγάλη σειρά αναπτυγμένων χωρών και πάλι από τη μελέτη για λογαριασμό του Υπουργείου Οικονομικών.

Πίνακας 6

triant10

http://www.doe.gr/11/mel2011.pdf

Από τον πίνακα πληροφορούμεθα πως στην Ελλάδα το ποσοστό των εργαζομένων στο δημόσιο και τις δημόσιες επιχειρήσεις ήταν ίσο με αυτό της άλλης μεγάλης σοβιετικής δημοκρατίας. Των ΗΠΑ. Και πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο ποσοστό της Βρετανίας, της Γαλλίας, του Καναδά και όλων των χωρών της Σκανδιναβίας. Ας δούμε όμως τώρα το μισθολογικό κόστος του προσωπικού του ελληνικού δημοσίου. Ήταν υπέρογκο όπως ισχυρίζονται οι προπαγανδιστές, με το αζημίωτο φυσικά, του «μικρού κράτους»; Στο διάγραμμα, προερχόμενο από την ΕΚΤ, παρουσιάζει το μισθολογικό κόστος των μισθών του δημοσίου τόσο σαν ποσοστό του ΑΕΠ όσο και σαν ποσοστό των δημοσίων δαπανών αλλά και το ποσοστό των εργαζόμενων στο δημόσιο για μια σειρά χωρών μελών της ευρωζώνης.

Διάγραμμα 8

triant11

http://www.ecb.europa.eu/pub/pdf/scpops/ecbocp112.pdf

Τα δεδομένα για τους εργαζόμενους στο δημόσιο επιβεβαιώνουν απόλυτα όσα μέχρι τώρα παρουσιάσαμε από άλλους οργανισμούς. Όσον αφορά το μισθολογικό κόστος αυτό βρίσκεται, για την περίοδο 2004-2008, στο μέσο όρο της ευρωζώνης περίπου. Τα δεδομένα αυτά είναι σε συμφωνία και με τα στοιχεία που δίνει ο ΟΟΣΑ και φαίνονται στο επόμενο διάγραμμα. Πρέπει να σημειώσουμε πως η περίοδος 2002-2008 ήταν η μοναδική περίοδος κατά την οποία οι μισθολογικές δαπάνες του ελληνικού δημοσίου ξεπέρασαν αυτές της ευρωζώνης. Αυτό συνέβη διότι οι μισθολογικές δαπάνες στις χώρες μέλη της ευρωζώνης συνέχιζαν την πτωτική τροχιά τους ενώ στην Ελλάδα την ανοδική.

Διάγραμμα 9

triant12

http://docs.glotta.ntua.gr/International/OECD/1009151etemp.pdf

Επεκτείνοντας την οπτική μας σε μια μεγάλη σειρά χωρών βλέπουμε στον επόμενο πίνακα το μισθολογικό κόστος των γενικών κυβερνήσεων το 2007 σαν ποσοστό του ΑΕΠ.

Πίνακας 7

triant13

http://www.doe.gr/11/mel2011.pdf

Ο πίνακας μας πληροφορεί πως το 2007, χρονιά κατά την οποία οι μισθολογικές δαπάνες του ελληνικού δημοσίου βρίσκονταν σχεδόν στο μέγιστό τους, ήσαν ελάχιστα μεγαλύτερες από το μέσο όρο των χωρών μελών του ΟΟΣΑ.

Στο επόμενο, και τελευταίο διάγραμμα βλέπουμε το μισθολογικό κόστος του δημοσίου, το κόστος για τα καταναλωτικά αγαθά και το κόστος των επενδύσεων του δημοσίου.

Διάγραμμα 10

triant14

http://www.oecd-ilibrary.org/

Τα δεδομένα του προηγούμενου διαγράμματος ουσιαστικά συνοψίζουν όλα μέχρι τώρα αναφέραμε. Η «ελληνική σοβιετία» των προπαγανδιστών του ελληνικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συστήματος δεν είναι παρά ένα συνειδητά ψευδές κατασκεύασμα. Το ζητούμενο είναι απλά να αποδομηθεί κάθε ίχνος του κοινωνικού κράτους με τη συναίνεση ή την ανοχή των εργαζόμενων και των πιο φτωχών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Στον ίδιο βαθμό επιδιώκεται η κατασυκοφάντηση αυτή να παίξει ισχυρό υποβοηθητικό ρόλο στην απαξίωση των δημοσίων επιχειρήσεων και το φτηνό ξεπούλημά τους στο διεθνές κεφάλαιο.

Και για να μην παρεξηγούμεθα. Το αστικό κράτος, όπως και κάθε κράτος, αρθρώνεται, δομείται και οργανώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Παράλληλα όμως στην ίδια την οργάνωσή του και τις λειτουργίες του παρεμβαίνουν και τις μεταβάλουν, σε βαθμό που δεν αναιρεί τα βασικά χαρακτηριστικά του, οι ταξικές συγκρούσεις και οι ταξικοί συσχετισμοί. Αυτοί οι συσχετισμοί καθώς και το σύνολο των ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών από το 1880 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970 περίπου δημιούργησαν εκείνο το αστικό κράτος που συνηθίζεται να ονομάζεται κοινωνικό κράτος. Στιγμή επομένως δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως το κράτος, και το ελληνικό φυσικά, εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.

Η από μέρους μου επομένως, αλλά και άλλων αριστερών, υπεράσπιση των καταχτήσεων των εργαζόμενων που υλοποιούνταν μέσα από το αστικό κράτος δεν έχει καμιά σχέση με την υπεράσπιση του ίδιου του αστικού κράτους και του βασικού του ρόλου. Έχει απλά την έννοια της προάσπισης των καταχτήσεων των εργαζόμενων μέσα στο δεδομένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα και της κατοχύρωσης και διεύρυνσής τους στη σημερινή φάση του καπιταλισμού που αμφισβητεί και αφαιρεί τις όποιες εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις. Είναι η προσπάθεια εκείνη που σε μια κατάσταση, οικονομική, κοινωνική και πολιτική όπως αυτή που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει, υπό πολλές προϋποθέσεις, το δρόμο για την αμφισβήτηση του ίδιου του αστικού κράτους.

Α! και για να είμαι ειλικρινής. Κατά το κ Κράλογλου υπάρχουν τέσσερεις ομάδες των αστών που τα συμφέροντά τους είναι ταυτισμένα με το κράτος και για το λόγο αυτό οι παρασιτικές αυτές ομάδες υποστηρίζουν μάλλον το ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ ανήκω στην τελευταία ομάδα. Κατά τον κ Κράλογλου η ομάδα αυτή: «Και η τέταρτη ομάδα είναι σκέτοι απατεώνες που ποντάρουν στη δραχμή σε περίπτωση αναγκαστικής εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ αν οι δανειστές δεν τα βρουν πολιτικά με μια ελληνική κυβέρνηση. Οι πλιατσικολόγοι αυτοί είναι σε ευθεία γραμμή συνεννόησης και με την ομάδα των μεσαζόντων».

Εκεί ανήκω κι εγώ που μπήκα στον κόπο να σας γράψω αυτά που εσείς μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε. Στους πλιατσικολόγους!

Πηγή: eparistera.blogspot.gr

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: