Category Archives: ΕΑΜ

Όταν για το ΟΧΙ του 40 μιλάει η λεβεντιά του σύγχρονου κοινωνικού αγώνα


αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

Σκέψεις για μια αριστερά στο ύψος των περιστάσεων


 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ,

 Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

 Με την ολοκλήρωση της δημοσίευσης σε τρία μέρη της σημαντικής  παρέμβασης του Γ. Ρούση για την αριστερά και τα καθήκοντα της στην περίοδο, την  παρουσιάζουμε ολόκληρη.

Με τον τρόπο αυτό, θεωρούμε πως μπορεί και να κατανοηθεί καλύτερα καθώς και να αξιολογηθεί σωστά. Ο διάλογος πάνω στα ζητήματα αυτά είναι κα΄τι πάρα πάνω από επείγων.

Στην πραγματικότητα, έχουμε αργήσει σημαντικά, αλλά ‘’ποτέ δεν είναι αργά’’…Π.Μ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

O «πατριωτισμός του χρήματος» και το «έθνος των εργαζομένων»


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι αναγκαίο να  εντάξει την αποκάλυψη της στάσης ξεπουλήματος της λαϊκής περιουσίας και αυτοτελούς υπόστασης αυτής της χώρας  στον σταθερό προσανατολισμό της για ανάδειξη της καθοριστικότητας των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι αναγκαίο να εντάξει την αποκάλυψη της στάσης ξεπουλήματος της λαϊκής περιουσίας και αυτοτελούς υπόστασης αυτής της χώρας στον σταθερό προσανατολισμό της για ανάδειξη της καθοριστικότητας των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Για «απώλεια εθνικής κυριαρχίας» μίλησε ανοιχτά την περασμένη βδομάδα ο πρόεδρος του Eurogroup και πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, προαναγγέλλοντας την αποστολή στη χώρα μας Ευρωπαίων τεχνοκρατών που θα συνδράμουν στην εφαρμογή του «προγράμματος μεταρρυθμίσεων».

Τι άλλο από παραδοχή αυτής της πραγματικότητας, μαζί με τον διασυρμό, θα μπορούσε να υπάρξει από μεριάς της συντεταγμένης ΠΑΣΟΚικής κυβερνώσας πολιτείας; Σαν βρεγμένο γατί ο πρόεδρος της Βουλής ψέλλισε: «Η κυριαρχία έχει περιοριστεί από τη στιγμή που η Ελλάδα βρέθηκε στην τραγική κατάσταση, πριν από δυο χρόνια».

Είναι τραγικό, αλλά ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι αν θέλεις να μαθαίνεις την αλήθεια στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, πρέπει να κοιτάς μόνο… προς το παρελθόν. Κατά τα άλλα το παρόν κυβερνιέται με το ψέμα και το μέλλον χτίζεται με την αυταπάτη ή και την κοινή απάτη.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι ανακατατάξεις στο ΠΑΣΟΚ και οι αναγκαίες ανατάξεις της σκέψης μας


Η αριστερά δεν έχει αυτοπεποίθηση για τη συγκρότηση και προβολή μιας αυτοτελούς πολιτικής γραμμής κοινωνικού μετασχηματισμού και ασκείται διαρκώς στον τακτικισμό και στο ζωγράφισμα των ‘’δρόμων’’, ξεχνώντας ότι πρέπει να μιλήσει και να κριθεί για τον σκοπό. Ο σκοπός ενδιαφέρει τον κόσμο.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Τελικά τι θα γίνει με αυτούς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα μετακινηθούν κατά του μεσοπρόθεσμου ή θα κοιτάξουν την βουλευτική βολή τους; Ο (αντιπολιτευτικός προς τον Γιωργάκη) Βενιζέλος, θα σηματοδοτήσει μια νέα πορεία προς το ΠΑΣΟΚ; Ο αντι-μνημονιακός Παντελής Οικονόμου, γίνεται να μετατρέπεται ξαφνικά σε αρχιερέα του  διαρκούς μνημονίου;

Ας κοιτάξουμε πίσω από αυτή την κουρτίνα των ερωτημάτων..

Όλοι συζητάμε συχνά για το αν έφτασε επιτέλους (ή δυστυχώς) το τέλος της «μεταπολίτευσης». Υπό συζήτηση. Κατά τη γνώμη μου, για την  ελληνική αριστερά δεν έχει φτάσει ακόμη το τέλος των μεγάλων τραυμάτων της  οδυνηρής ήττας στη μεγάλη επαναστατική περίοδο της δεκαετίας του ’40.  Οι ανεξίτηλες συνέπειες της, έχουν οδηγήσει προοδευτικά τις δυνάμεις της στο να χάσουν την πολιτική αυτοπεποίθηση για πρωτογενή απεύθυνση στις κοινωνικές δυνάμεις που θα είχαν συμφέρον να στραφούν και να εκφραστούν από αυτήν.

Τον Δεκέμβρη του ’44, καθυστερημένα και άτολμα, ωστόσο στηριγμένο σε μεγάλο απόθεμα κοινωνικής θέλησης, το ΚΚΕ διεκδίκησε ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ και κοινωνική προκοπή. Ήταν αυτό που υπαγόρευε και ο συσχετισμός δύναμης που είχε και η αίσθηση στο ευρύ λαό της αριστεράς ότι δικαιούνταν  να έχει τον πρώτο λόγο στις μετα-κατοχικές εξελίξεις. Το ΚΚΕ ενέπνευσε το λαό, οργάνωσε την εποποιία της αντίστασης στον καταχτητή, της επιβίωσης του λαού και της δημοκρατικής κοινωνικής ανάτασης ενάντια στην πείνα και την κατάπτωση. Ένα ολιγάριθμο κόμμα, με τον αρχηγό του στο Νταχάου, με λίγους αλλά γεμάτους φλόγα αγωνιστές να δραπετεύουν από τα κρατητήρια της ασφάλειας, με νέο ηγέτη ένα τσαγκάρη συνδικαλιστή, με στήριγμα τις φτωχογειτονιές των πόλεων και την αβράκωτη αγροτιά, μέσα σε 2,5 μόλις χρόνια, ταπείνωσε το ελληνικό σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτούς  που μάζεψαν νύχτα ασημικά και  μπαούλα  και έφυγαν  με τις πυτζάμες  για τη γλυκιά βρετανική αγκαλιά στο Κάιρο και τα σαλόνια του Λονδίνου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: