Category Archives: κοινοβουλευτισμός

Μια φορά και έναν καιρό γεννήθηκαν δύο δίδυμα, το ΠαΣοΚ και η ΝΔ


Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

 Η ιστορία μας ξεκινάει πριν από 37 περίπου χρόνια.

Θα ευχόμασταν να ήταν παραμύθι αλλά δεν χρειάζονται ευχές.

Είναι τόσο αληθινή που ξεπερνάει τη μαγεία του παραμυθιού. Για να μπορέσετε να νιώσετε πραγματικά την παραμυθένια αυτή ιστορία, βάλτε τον εαυτό σας δίπλα στο τζάκι, μια κρύα φθινοπωρινή νύχτα του Νοεμβρίου, τρώγοντας κάστανα και ακούγοντας τη γιαγιά να αφηγείται. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι εταιρίες που κυβερνούν την Eυρώπη


Αναδημοσίευση από το «Πράσινο Ποντίκι»

Έκθεση-αποκάλυψη για τις 15 πανίσχυρες ομάδες συμφερόντων που αποφασίζουν για το μέλλον των Ευρωπαίων πολιτών στους τομείς της οικονομίας και της ενέργειας

Η μεγάλη πλειονότητα των συμβούλων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προέρχεται από πολυεθνικές. Με αυτόν τον τρόπο η Επιτροπή αναθέτει μεγάλο μέρος της συγγραφής των νομοθετημάτων στις εταιρίες αυτές

Δυστυχώς, δεν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας, αλλά για την τραγική πραγματικότητα που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου οι δομικές, οι θεσμικές αποφάσεις σε όλους τους κρίσιμους τομείς λαμβάνονται κάτω από την ισχυρή πίεση-καθοδήγηση των συμφερόντων που εκπροσωπούν τους μετρημένους στα δάχτυλα μεγάλους παίκτες των αγορών. Τα λόμπι των μεγάλων συμφερόντων είναι πανίσχυρα στις Βρυξέλλες και οριοθετούν χειρουργικά το πλαίσιο και τους ευρωπαϊκούς νόμους που διέπουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τους τομείς της ενέργειας και του πετρελαίου. Τομείς που χαρακτηρίζονται είτε από την έλλειψη κανόνων και διαφάνειας είτε από την υιοθέτηση μέτρων που ευνοούν, σε βάρος των Ευρωπαίων πολιτών, τις πολυεθνικές, τις πανίσχυρες τράπεζες επενδύσεων και γενικά αυτό που τελευταία προσδιορίζεται γενικά και αόριστα ως «αγορές». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Είναι η «παρεμπόδιση» της κυβερνητικής πολιτικής στόχος που ταιριάζει στην εποχή μας;


Το ουσιώδες ερώτημα παραμένει: πώς ένα λαϊκό κίνημα δίχως στόχους ανατροπής, με την ηττοπαθή λογική καθυστέρησης των Μνημονίων θα φτάσει να ζητήσει «λαϊκή εξουσία», ανατρέποντας αυτή των μονοπωλίων;

Του Γιώργου Κρεασίδη

Ανεβάζει τους τόνους το ΚΚΕ, όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις της Αλ. Πάπαρηγα την περασμένη Δευτέρα, όπου τόνισε πως:

«ο Σεπτέμβρης, ο μήνας που θα νιώσουν και νέα λαϊκά τμήματα την καταιγίδα των μέτρων, πρέπει να γίνει ο μήνας της σύσσωμης παρεμπόδισης των μέτρων.

Με διάφορους τρόπους. Σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στη γειτονιά, παντού».

Στην ερώτηση όμως αν το ΚΚΕ καλεί σε γενική απεργία, απάντησε πως «μια μορφή πάλης ποτέ δεν είναι η λύση στο πρόβλημα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η κρυφή γοητεία του βοναπαρτισμού ως απάντηση στην κρίση ― Μεταξύ «κουτσής πάπιας» και σιδερένιας μπότας


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μια σύγχρονη αριστερή  κομμουνιστική προσέγγιση, πρέπει να  συνθέτει το δημοκρατικό και εθνικό ζήτημα με την κοινωνική ταξική πάλη, με όρους πολιτικής ηγεμονίας και καθοριστικότητας των συμφερόντων της εργαζόμενης πλειοψηφίας και ανειρήνευτης αντιπαλότητας με την κεφαλαιοκρατία.

Μια σύγχρονη αριστερή κομμουνιστική προσέγγιση, πρέπει να συνθέτει το δημοκρατικό και εθνικό ζήτημα με την κοινωνική ταξική πάλη, με όρους πολιτικής ηγεμονίας και καθοριστικότητας των συμφερόντων της εργαζόμενης πλειοψηφίας και ανειρήνευτης αντιπαλότητας με την κεφαλαιοκρατία

H πρώτη βδομάδα του Αυγούστου της τρέχουσας χρονιάς σήμανε πανικό στους «επενδυτές» όλου του κόσμου, με το μίνι χρηματιστηριακό κραχ σε όλες τις χρηματαγορές να υπενθυμίζει ότι το τζίνι της οικονομικής κρίσης όχι μόνο έχει βγει από το μπουκάλι, αλλά δεν λέει και να επιστρέψει. Η επιστροφή στην κανονικότητα ή για να μιλήσουμε λίγο στη γλώσσα που αρέσει στον επιχειρηματικό κόσμο, σε μια κατάσταση «business as usual», αποδεικνύεται όνειρο καλοκαιρινής νυκτός για τα επιτελεία των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Με ανησυχία, εκατομμύρια εργαζομένων σε όλο τον κόσμο συνειδητοποιούν ταχύτατα ότι το πρόβλημα δεν είναι …οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, ούτε αυτό καθαυτό το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Όταν στο κάδρο μπαίνουν μετά τις χώρες του Νότου της Ευρώπης και η πρώτη ταχύτητα του ευρώ, με τις «αγορές» να επιτίθενται σε Γαλλία και Ιταλία, τα πράγματα εμφανίζονται να είναι πολύ σοβαρά. Το πρόβλημα είναι ακριβώς ο καπιταλισμός και η ιστορικών και παγκοσμίων διαστάσεων κρίση του.

Ποια διέξοδος έχει αυτό το σύστημα από την κρίση του; Πού το πάνε άραγε; Ρωτάνε, σε  γλώσσα που ποικίλλει, ανάλογα με την πρωθύστερη πολιτικοποίηση ή την ανυπαρξία της, διαφορετικοί άνθρωποι. Ακόμη και οι πιο ανυποψίαστοι. Μόνο που δεν ρωτάνε απλά για να μάθουν. Αλλά γιατί ανησυχούν και φοβούνται. Αλλά και αναζητούν το πώς θα δράσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η έκλειψη της δημοκρατίας


Aπόσπασμα συνέντευξης που έδωσε ο σλοβένος φιλόσοφος Σλάβοϊ Ζίζεκ στην ιταλική περιοδική επιθεώρηση «Alfabeta2».

– Εσείς υποστηρίζετε ότι έχει αποκοπεί κάθε σύνδεση ανάμεσα σε δημοκρατία και καπιταλισμό. Πώς έγινε αυτό; Και τι υποκαθιστά σήμερα αυτό το δεσμό;
Ναι, στη δική μου ερμηνεία αυτό συμβαίνει κυρίως στην Κίνα, αν και όχι μόνον εκεί. Πριν από καιρό, ο φίλος μου ο Πέτερ Σλοτερντάικ μου εξομολογήθηκε ότι, αν έπρεπε να φανταστεί προς τιμήν τίνος θα κατασκευάζουμε αγάλματα μετά από έναν αιώνα, η απάντησή του θα ήταν, προς τιμήν του Λι Κουάν Γιου, ο οποίος υπήρξε για πάνω από τριάντα χρόνια πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης.

Οι ανακατατάξεις στο ΠΑΣΟΚ και οι αναγκαίες ανατάξεις της σκέψης μας


Η αριστερά δεν έχει αυτοπεποίθηση για τη συγκρότηση και προβολή μιας αυτοτελούς πολιτικής γραμμής κοινωνικού μετασχηματισμού και ασκείται διαρκώς στον τακτικισμό και στο ζωγράφισμα των ‘’δρόμων’’, ξεχνώντας ότι πρέπει να μιλήσει και να κριθεί για τον σκοπό. Ο σκοπός ενδιαφέρει τον κόσμο.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Τελικά τι θα γίνει με αυτούς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα μετακινηθούν κατά του μεσοπρόθεσμου ή θα κοιτάξουν την βουλευτική βολή τους; Ο (αντιπολιτευτικός προς τον Γιωργάκη) Βενιζέλος, θα σηματοδοτήσει μια νέα πορεία προς το ΠΑΣΟΚ; Ο αντι-μνημονιακός Παντελής Οικονόμου, γίνεται να μετατρέπεται ξαφνικά σε αρχιερέα του  διαρκούς μνημονίου;

Ας κοιτάξουμε πίσω από αυτή την κουρτίνα των ερωτημάτων..

Όλοι συζητάμε συχνά για το αν έφτασε επιτέλους (ή δυστυχώς) το τέλος της «μεταπολίτευσης». Υπό συζήτηση. Κατά τη γνώμη μου, για την  ελληνική αριστερά δεν έχει φτάσει ακόμη το τέλος των μεγάλων τραυμάτων της  οδυνηρής ήττας στη μεγάλη επαναστατική περίοδο της δεκαετίας του ’40.  Οι ανεξίτηλες συνέπειες της, έχουν οδηγήσει προοδευτικά τις δυνάμεις της στο να χάσουν την πολιτική αυτοπεποίθηση για πρωτογενή απεύθυνση στις κοινωνικές δυνάμεις που θα είχαν συμφέρον να στραφούν και να εκφραστούν από αυτήν.

Τον Δεκέμβρη του ’44, καθυστερημένα και άτολμα, ωστόσο στηριγμένο σε μεγάλο απόθεμα κοινωνικής θέλησης, το ΚΚΕ διεκδίκησε ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ και κοινωνική προκοπή. Ήταν αυτό που υπαγόρευε και ο συσχετισμός δύναμης που είχε και η αίσθηση στο ευρύ λαό της αριστεράς ότι δικαιούνταν  να έχει τον πρώτο λόγο στις μετα-κατοχικές εξελίξεις. Το ΚΚΕ ενέπνευσε το λαό, οργάνωσε την εποποιία της αντίστασης στον καταχτητή, της επιβίωσης του λαού και της δημοκρατικής κοινωνικής ανάτασης ενάντια στην πείνα και την κατάπτωση. Ένα ολιγάριθμο κόμμα, με τον αρχηγό του στο Νταχάου, με λίγους αλλά γεμάτους φλόγα αγωνιστές να δραπετεύουν από τα κρατητήρια της ασφάλειας, με νέο ηγέτη ένα τσαγκάρη συνδικαλιστή, με στήριγμα τις φτωχογειτονιές των πόλεων και την αβράκωτη αγροτιά, μέσα σε 2,5 μόλις χρόνια, ταπείνωσε το ελληνικό σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτούς  που μάζεψαν νύχτα ασημικά και  μπαούλα  και έφυγαν  με τις πυτζάμες  για τη γλυκιά βρετανική αγκαλιά στο Κάιρο και τα σαλόνια του Λονδίνου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η λαϊκή θέληση δεν χωράει στο κουτί!


Δεν είναι καθόλου τυχαίο, που το κίνημα των πλατειών, μέσα στην αντιφατικότητα του και την πανσπερμία του, εξ αρχής συνέδεσε –υπερβολικά για κάποιους- το αίτημα ενάντια στο μνημόνιο, με την απαίτηση για πραγματική δημοκρατία.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Λαϊκή εξέγερση για ανατροπή και άλλη πορεία, ο δρόμος συμβολής της αριστεράς 

Η πλατεία Συντάγματος, οι δρόμοι γύρω από αυτήν, εκατοντάδες πλατείες σε όλη την χώρα, έστειλαν χτες τα ηχηρότατα μηνύματα τους.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο οι «νενέκοι», δούλοι του κεφαλαίου, των πολυεθνικών, της ΕΕ  και του ΔΝΤ. Υπάρχουν και οι δημιουργοί του κοινωνικού πλούτου και πολιτισμού, που απαντούν αποφασιστικά και με πολύ απλό τρόπο: ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

Δε χρωστάμε! Όχι μόνο γιατί το ληστρικό χρέος  δεν είναι δικό μας και ζητάμε να διαγραφεί. Δεν οφείλουμε τίποτα σε μια κυβέρνηση, ένα κράτος, ένα σύστημα, που απομυζά το αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας για να το αναδιανείμει με άνισο ταξικό τρόπο. Γεμίζοντας τις τσέπες των επιχειρηματιών, του πολιτικού υπηρετικού προσωπικού και των λοιπών σφουγγοκωλάριων.

Δεν πουλάμε! Όχι μόνο γιατί χωρίς δημόσια υγεία, παιδεία, δημόσιες τηλεπικοινωνίες, ταχυδρομεία, παραγωγή ρεύματος, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα αξιοπρεπούς κοινωνικής οργάνωσης  που δεν θα βλέπει τους πάντες ως καταναλωτές. Είναι και γιατί, πάντοτε, αυτός που ιδρώνει για να δημιουργήσει κάτι, το σέβεται και το αγαπά. Ακόμη και όταν το μαγαρίζει η ατομική ιδιοκτησία του γαιοκτήμονα, του αποικιοκράτη, του καπιταλιστή ή το ευτελίζουν οι μικρόνοοι  διαχειριστές, που βλέπουν μπροστά τους μόνο νούμερα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χρέος και αριστερά: το άγχος για πολιτική σταθερότητα δίδυμος αδελφός της διαχειριστικής πλάνης


Πώς είναι δυνατόν μια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει την ΕΕ ακόμη και για …την βλάβη ενός ανεμιστήρα, την στιγμή της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης που ενορχηστρώνει η ΕΕ, να μηβγάζει λέξη…

Για πολλούς ήταν έκπληξη: η Αλέκα Παπαρήγα να δηλώνει πως «η έξοδος από το ευρώ σήμερα θα ήταν καταστροφή» (http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=279877). Μα πώς είναι δυνατόν να αναπαράγεται η τρομοκρατική κινδυνολογία των συντηρητικών δυνάμεων και των εραστών του μνημονίου, από μια δύναμη κατεξοχήν αντι-ΕΕ; Η αλήθεια είναι πως αρκετοί στην αριστερά, εδώ και πολύ καιρό δεν δηλώνουμε ανυποψίαστοι. Το ΚΚΕ εδώ και 1,5 χρόνο, απέσυρε δια της…αναβάθμισης τον πολιτικό στόχο για έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παραμένει ―δηλώνει― υπέρ της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης, αλλά στο πλαίσιο της «λαϊκής εξουσίας». Θεωρεί ρεφορμισμό και ατόπημα να προβάλλεται ο στόχος αυτός με μια σχετική πολιτική αυτοτέλεια.

Και όλα αυτά σε μια πολιτική στιγμή που μια μεγάλη ενωτική πρωτοβουλία αγώνα της αριστεράς για έξοδο από το ευρώ, ρήξη και απαγκίστρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα αποτελούσε απλά δικαίωση για το ΚΚΕ και ευκαιρία για όλη την αριστερά, αλλά και ζωτική ανάγκη για την αντικαπιταλιστική ριζοσπαστικοποίηση του αντιμνημονιακού κινήματος.

Έγκλημα καθοσιώσεως επίσης είναι σύμφωνα με την ίδια λογική η προβολή της απαίτησης για διαγραφή του χρέους και ο στόχος για ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου. Θυμάμαι τον Στάθη Κουβελάκη ένα χρόνο πριν να αναρωτιέται εύστοχα πως είναι δυνατόν μια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει την ΕΕ ακόμη και για …τη βλάβη ενός ανεμιστήρα, τη στιγμή της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης που ενορχηστρώνει η ΕΕ, να μη βγάζει λέξη…

Γιατί αυτή η αλλαγή και γιατί αυτή η βαρύνουσα πράγματι τοποθέτηση σε αυτή την κρίσιμη πολιτική στιγμή, εξαιρετικά αρνητική για την πάλη των κομμουνιστών και της αριστεράς; Ας μην κάνουμε το λάθος, να κρίνουμε αυτή την τοποθέτηση, όπως θα κρίναμε το ΚΚΕ (μ-λ), που δυστυχώς είναι συνεπές σε αυτή την δήθεν αντι-ρεφορμιστική προσέγγιση που αφοπλίζει το λαϊκό κίνημα και εμποδίζει την σύνδεση της αριστεράς με την συνείδηση και τα συμφέροντα ευρύτερων μαζών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: