Category Archives: νεολαία

Οι ‘’Πρυτάνεις με τσαγανό’’ και ο σκοταδισμός του μηδενός


B0DvxETIcAAJKbQΠαναγιώτης Μαυροειδής

Άστραψε και βρόντηξε η ‘’σοβαρή’’ εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με κύριο πρωτοσέλιδο άρθρο της στις 21/10. Λιτό και ανατριχιαστικά σαφές:

‘’Τα ελληνικά πανεπιστήμια ανήκουν στους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι τα έχουν πληρώσει ακριβά. Οι πρυτανικές αρχές τα διαχειρίζονται για λογαριασμό τους, με την υποχρέωση να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον. Οι συμμορίες και τα γκρουπούσκουλα, που έκαναν ό,τι ήθελαν λόγω της συναλλαγής τους με κόμματα και φαύλους πανεπιστημιακούς, δεν έχουν θέση στον χώρο του πανεπιστημίου. Επιτέλους, έχουμε πρυτάνεις με τσαγανό και απόλυτο σεβασμό στον θεσμό που εκπροσωπούν και τον νόμο. Μακάρι να είχαμε και πολιτικούς με το ίδιο σθένος’’. (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

νΚΑ: Πρόταση κοινής δράσης για τη στήριξη στον αντιφασιστικό αγώνα του Ουκρανικού λαού


Πρόταση της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Προς όλες τις κομμουνιστικές και αριστερές οργανώσεις νεολαίας.

Πρόταση κοινής δράσης

για τη στήριξη στον αντιφασιστικό αγώνα του Ουκρανικού λαού.

Αγαπητές/οί συντρόφισσες και σύντροφοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Σας στέλνουμε αυτό το γράμμα ως μια πρωτοβουλία διαλόγου και κοινής δράσης στην κατεύθυνση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της συμβολής στην ανάπτυξη αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος με αφορμή τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Στη δίνη της παγκόσμιας δομικής κρίσης του καπιταλισμού ο ιστορικός και πολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται και οι κομμουνιστικές και αριστερές οργανώσεις νεολαίας έχουν μεγάλη ευθύνη για τη στάση που θα κρατήσουν μπροστά στα νέα καθήκοντα. Η Ουκρανία είναι μια χώρα 45 εκατομμυρίων ανθρώπων στην καρδιά της Ευρώπης, όπου τους τελευταίους μήνες εγκαθιδρύεται πραξικοπηματικά μια κυβέρνηση σύμπραξης νεοφιλελεύθερων και νεοναζί, απαγορεύεται το ΚΚ και άλλες αριστερές οργανώσεις, κλείνουν τυπογραφεία και κατάσχονται συνδικαλιστικά έντυπα, διώκονται, φυλακίζονται και δολοφονούνται κομμουνιστές/στριες και κάθε προοδευτική φωνή, καίγεται ένα κτίριο Συνδικάτων γεμάτο διαδηλωτές από φασιστικές ένοπλες πολιτοφυλακές, καταστρέφονται μνημεία του Λένιν και αντιφασιστών ηρώων του Β’ Π.Π., περνάνε ρατσιστικοί νόμοι κατά των μειονοτήτων και ιδιαίτερα του ρωσόφωνου πληθυσμού. Και όλα αυτά με την κάλυψη κι ενεργητική υποστήριξη της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ώσπου η αντιπαράθεση κλιμακώνεται με εκτεταμένες πολεμικές επιχειρήσεις στρατού και φασιστικών ταγμάτων στο Ντονμπάς, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο κομμάτι της βιομηχανικής εργατικής τάξης, με αποτέλεσμα πάνω από 2.000 νεκρούς, κατεστραμμένα σχολεία και υποδομές και 800.000 πρόσφυγες.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Να καταλάβουμε τα πάντα»!


Κείμενα: Ε. Γαϊτάνου, Κ. Γούσης, Γ. Καλαμπόκας, Κ. Φουρίκος

Το Occupy κίνημα, το κίνημα των καταλήψεων στις ΗΠΑ και όχι μόνο, αποτελεί πλέον ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που κανείς δε μπορεί να αγνοήσει. Εξαπλώνεται ταχύτατα, ριζοσπαστικοποιείται προχωρώντας στο Όκλαντ σε γενική απεργία μετά το βαρύ τραυματισμό διαδηλωτή του occupy από την αστυνομία, ενώ γρήγορα θα κληθεί να αναμετρηθεί με κρίσιμα και καθοριστικά για την προοπτική του ερωτήματα.

Πρόκειται για μια μεγάλη και πρωτότυπη κοινωνική διεργασία, που έβαλε κοινωνικό φραγμό στην ανάπτυξη του δεξιού επικίνδυνου λαϊκισμού του Tea Party.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ως πότε; Κάποιες σκέψεις για τα γεγονότα της 20ης Οκτωβρίου


του Δ. Καλιαμπάκου

Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής σφραγίζει τη συζήτηση όσων ακολούθησαν τα γεγονότα της 20ης Οκτωβρίου. Και δικαιολογημένα. Ένας άνθρωπος που κατέβηκε στην πορεία για μια καλύτερη ζωή για όλους, έχασε τη μια και μοναδική ζωή του. Το σοκ ομολογημένο ή όχι, είναι πολύ ισχυρό. Ίσως μας ξεκουνήσει κάπως από την πεπατημένη των συμπερασμάτων. Σε αυτή την κατεύθυνση καταθέτω κάποιες σκέψεις. Η ζωή που χάθηκε πολύ πιθανόν να οφείλεται στη δράση του αστυνομικού κράτους. Οι λεπτομέρειες του συμβάντος δεν είναι ακόμη γνωστές, και ίσως δεν γίνουν ποτέ. Πάντως, είναι προφανές ότι αυτοί που αποφασίζουν με το παραμικρό να πνίγουν τις διαδηλώσεις στα χημικά έχουν αναλάβει το ρίσκο να χαθεί ανθρώπινη ζωή. Ίσως ακόμη και να το επιδιώκουν. Όμως, στη συνείδηση του κόσμου το θύμα αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια της σύγκρουσης των δυνάμεων του ΠΑΜΕ με τους αντι-εξουσιαστές. Επειδή, αυτό που έχει περάσει στον κόσμο θα διαμορφώσει τη συνείδησή του, μια «βολική» μεταφορά της συζήτησης στο πεδίο του κρατικού αυταρχισμού, ούτε εύκολη είναι ούτε σωστή.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 50 χρόνια από τη δολοφονία του νεολαίου αγωνιστή Στέφανου Βελδεμίρη


Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 23 Οκτωβρίου, 11π.μ., στο 3ο Δημοτ. Σχολείο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης

Εκλογές 1961: Τότε που η ζωή ενός 24χρονου κόστιζε δυο χρόνια φυλακή

 Των Μόρφη Στεφούδη – Ηλία Ν. Σμήλιου

Ο Στέφανος Βελδελμίρης γεννήθηκε το 1937 στις Συκιές της Θεσ/νίκης κι από τα εφηβικά του ακόμη χρόνια οργανώθηκε στην Ε.Δ.Α. κι ανέπτυξε σημαντική πολιτική δράση. Σπούδασε ηλεκτρολόγος ενώ οι σπουδές του στη Σχολή Τεχνικών του Ναυτικού διακόπηκαν, όταν απολύθηκε λόγω πολιτικών φρονημάτων. Σημαντικότατη δράση ανέπτυξε και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, διεκδικώντας την κατάργηση των στρατοπέδων εργασίας, όπου το καθεστώς συγκέντρωνε τους αριστερούς φαντάρους.

Στην Ελλάδα, το φθινόπωρο του 1961, το καθεστώς ετοιμαζόταν για τις εκλογές της 29ης Οκτώβρη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Slavoj Žižek στην Κατάληψη της Wall Street: “Δεν ονειρευόμαστε, είμαστε το ξύπνημα από το όνειρο που γίνεται εφιάλτης.”


Ο Slavoj Žižek επισκέφτηκε τη Liberty Plaza για να μιλήσει στους διαδηλωτές της κίνησης Καταλάβετε τη Wall Street.Αυτά είναι τα πλήρη πρακτικά της ομιλίας του.

Μην ερωτευτείτε τον εαυτό σας, για τις όμορφες στιγμές που ζούμε εδώ.Τα πανηγύρια εύκολα γίνονται – η πραγματική δοκιμή της αξίας τους είναι τι μένει την επόμενη μέρα, πως θα αλλάξει η συνηθισμένη καθημερινή ζωή μας.Αγαπήστε τη σκληρή και επίμονη δουλειά, είμαστε η αρχή και όχι το τέλος.Το βασικό μας μήνυμα είναι: το ταμπού καταργήθηκε, δε ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο, δεν μας επιτρέπεται απλά αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτόμαστε εναλλακτικές.Ο δρόμος μπροστά μας είναι μακρύς, και σύντομα θα πρέπει να αναμετρηθούμε με τα πραγματικά δύσκολα ερωτήματα: ερωτήματα σχετικά όχι με το τι δε θέλουμε, αλλά με το τι θέλουμε.Ποια κοινωνική οργάνωση μπορεί να αντικαταστήσει τον υπάρχοντα καπιταλισμό; Τι είδους νέους ηγέτες θέλουμε; Οι εναλλακτικές του 20ου αιώνα προφανώς δε λειτούργησαν..

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανταπόκριση από τη Νέα Υόρκη: «Whose streets? Our streets!»


Γράφει από τη Νέα Υόρκη ο Νικόλας Κοσματόπουλος

Το σύνθημα, στα χείλη δεκάδων χιλιάδων που έχουν ήδη συρρεύσει στην Foley Square το απόγευμα της Τετάρτης, μοιάζει απόλυτα ρεαλιστικό. Η πορεία συμπαράστασης στο Οccupy Wall Street, που έχει καλεστεί από συνδικάτα, φοιτητικές ενώσεις και πολιτικές ομάδες, σφύζει από κόσμο. Μια δεύτερη ματιά, ωστόσο, κάνει το ίδιο σύνθημα να φαντάζει σχεδόν ειρωνικό, μιας και η αστυνομία της Νέας Υόρκης έχει επιδεικτικά αποκλείσει το μεγαλύτερο κομμάτι των δρόμων γύρω από την πλατεία, έτσι ώστε οι διαδηλωτές στριμώχνονται στο πεζοδρόμιο λες και έχουν βγει για ψώνια στο Σόχο, Κυριακή απόγευμα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

“Ανοιχτές σχολές”- Κλειστά μυαλά. Μιντιακή λάσπη και δημοκρατία του Facebook


του Θάνου Ανδρίτσου

Oι κύριοι στα ΜΜΕ θέλουν να μας πείσουν ότι μια κυβέρνηση που την ψήφισε μια μέρα πριν χρόνια ένα ποσοστό του αρκετά μικρού, λόγω αποχής, ποσοστού των πολιτών με ένα πρόγραμμα για κοινωνικές παροχές, και μετατράπηκε σε χούντα που καταλύει κάθε κατάκτηση, με όπλο τα χημικά και τα κλομπ, είναι δημοκρατική

Τη στιγμή που το φοιτητικό κίνημα εισέρχεται σε ένα νέο γύρο έντονης κινηματικής δυναμικής στα κυβερνητικά επιτελεία έχει σημάνει συναγερμός. Καταλαβαίνουν πως έχει πυροδοτηθεί μια άνευ προηγουμένου αναμέτρηση. Για το λόγο αυτό και αμόλησαν τα κατοικίδια τους στα συγκροτήματα των ΜΜΕ ώστε να συκοφαντήσουν τον φοιτητικό αγώνα.

Ένας πρωτοφανής συνδυασμός μιας ομερτά, μιας απόλυτης απόκρυψης των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων, μαζί με μια εκστρατεία λάσπης για να ανοίξουν οι σχολές, λαμβάνει χώρα.

Εδώ και τρεις εβδομάδες, ο αριθμός των κατειλημμένων τμημάτων ξεπερνά τα 250, η συντριπτική πλειονότητα, κάτι που το 2006 συνέβη μετά από ένα μήνα.

Οι πορείες είναι ακόμα πιο μαζικές, ενώ το φοιτητικό μπλοκ στη ΔΕΘ ήταν το μεγαλύτερο που έχει διαδηλώσει ποτέ. Για όλα αυτά δεν υπάρχει χώρος και μελάνι.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων Αθήνας: Κάλεσμα αγώνα στους εργαζόμενους και τη νεολαία της χώρας


 

Δεν διεκδικούμε κάποια προνομιακή μεταχείρηση, δεν είμαστε συντεχνία, δεν ενδιαφερόμαστε για καριέρες, δεν νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας όπως θέλουν να πείσουν όλη την κοινωνία τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ. Δεν μας νοιάζουν οι σχέσεις με το κυβερνητικό και καθηγητικό κατεστημένο. Αγωνιζόμαστε για να μπορεί η νεολαία είτε έχει σπουδάσει, είτε όχι, να ζει με αξιοπρέπεια απο μια δουλειά

Νέοι και νέες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες έλληνες και ξένοι.

Το πιο βαθύ σκοτάδι καλύπτει ολόκληρη την κοινωνία. Μια πρωτοφανής επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις εκατοντάδων χρόνων, στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία, σε όλα τα δημόσια αγαθά, ένας νέος μεσαίωνας επιβάλλεται από την σιδερένια μπότα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τις διεθνείς μαφίες της Ε.Ε. και του ΔΝΤ και τους συμμάχους τους ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Τα αδέρφια μας στα σχολεία όλης της χώρας- όσα η κυβέρνηση δεν έκλεισε με τις συγχωνεύσεις μέσα στο καλοκαίρι-ξεκινούν την χρονιά χωρίς βιβλία με τεράστιες ελλείψεις σε καθηγητές.

Οι γονείς μας ζουν καθημερινά με τον φόβο της απόλυσης τόσο στον ιδιωτικό αλλά και στον δημόσιο τομέα, μετά τις τρομαχτικές μειώσεις στους μισθούς και τα συνεχή χαράτσια αδυνατούν να ανταποκριθούν σε στοιχειώδεις υποχρεώσεις, με τα χρέη στις τράπεζες να αυξάνονται δραματικά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τελειώνοντας (πραγματικά) με την εποχή Πινοτσέτ


Του Victor De La Fuente*

Μεταφράζουν από τη Le Monde Diplomatique  η Mahi Theo και η Jaquou Utopie

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της χώρας (1), κι αυτό εδώ και αρκετούς μήνες, ο δήμαρχος του Σαντιάγο, που πρότεινε να κληθεί ο στρατός για να αποφευχθεί να μετατραπεί η μέρα μνήμης της 11ης Σεπτεμβρίου του 1973 (ημέρα του πραξικοπήματος ενάντια στην πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε) σε ξέσπασμα οργής: η Χιλή ζει μια περίοδο χωρίς προηγούμενο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: