Tag Archives: αναδημοσιεύσεις

«Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον καπιταλισμό και τη δημοκρατία. Η ΕΕ είναι φτιαγμένη για να στηρίζει τον πρώτο…»


Σπύρος Μαρκέτος*

Το κείμενο είναι ο πρόλογος που έγραψε ο Σπύρος Μαρκέτος για την ελληνική έκδοση της βιβλίου του Γάλλου θεωρητικού Ανρί Λεφέβρ «Ο Χίτλερ στην Εξουσία – Διδάγματα από τα πέντε χρόνια φασισμού στη Γερμανία», το οποίο κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2014 από τις εκδόσεις Αφήγηση σε μετάφραση του Φοίβου Μαριά.

Ο μικρός τόμος που κρατάτε στα χέρια σας αναλύει την κατάσταση στη Γερμανία όταν ο ναζισμός έχει πλέον εδραιωθεί, αλλά δεν έχει ακόμη εξαπολύσει τον πόλεμο για την κατάκτηση της Ευρώπης. Αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο για την εποχή, όπως άλλωστε και το αντίστοιχο έργο του γνωστού Γάλλου ιστορικού, συγκαιρινού του, του τότε τροτσκιστή Ντανιέλ Γκερέν, Η φαιά πανούκλα, που μεταφράστηκε νωρίτερα στη γλώσσα μας και δίδαξε πολλά στην αριστερά, ιδίως στους αναρχικούς, ήδη από τη δεκαετία του 1970.1 Είναι πολλαπλά χρήσιμος για εμάς σήμερα, που συνεχίζουμε τον αγώνα έχοντας πετύχει την πρώτη σημαντική μας νίκη σε βάρος των ελλήνων ναζί, καθώς δείχνει με οξυδέρκεια τις μεθόδους που οι γερμανοί ομόλογοί τους χρησιμοποίησαν για να πάρουν την εξουσία, την ωμότητα των συντηρητικών συμμάχων τους και τα λάθη της αριστεράς που τούς επέτρεψαν να το κάνουν, καθώς και τις βασικές πλευρές του χιτλερικού καθεστώτος. Ο Λεφέβρ δεν γράφει εδώ με την αποστασιοποίηση του θεωρητικού, αλλά με την αγωνία του δημοκράτη που βλέπει να εκτυλίσσονται στη χώρα του διαδικασίες ανάλογες με κείνες που έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία, και προσπαθεί να τις σταματήσει. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Οι εταιρίες που κυβερνούν την Eυρώπη


Αναδημοσίευση από το «Πράσινο Ποντίκι»

Έκθεση-αποκάλυψη για τις 15 πανίσχυρες ομάδες συμφερόντων που αποφασίζουν για το μέλλον των Ευρωπαίων πολιτών στους τομείς της οικονομίας και της ενέργειας

Η μεγάλη πλειονότητα των συμβούλων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προέρχεται από πολυεθνικές. Με αυτόν τον τρόπο η Επιτροπή αναθέτει μεγάλο μέρος της συγγραφής των νομοθετημάτων στις εταιρίες αυτές

Δυστυχώς, δεν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας, αλλά για την τραγική πραγματικότητα που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου οι δομικές, οι θεσμικές αποφάσεις σε όλους τους κρίσιμους τομείς λαμβάνονται κάτω από την ισχυρή πίεση-καθοδήγηση των συμφερόντων που εκπροσωπούν τους μετρημένους στα δάχτυλα μεγάλους παίκτες των αγορών. Τα λόμπι των μεγάλων συμφερόντων είναι πανίσχυρα στις Βρυξέλλες και οριοθετούν χειρουργικά το πλαίσιο και τους ευρωπαϊκούς νόμους που διέπουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τους τομείς της ενέργειας και του πετρελαίου. Τομείς που χαρακτηρίζονται είτε από την έλλειψη κανόνων και διαφάνειας είτε από την υιοθέτηση μέτρων που ευνοούν, σε βάρος των Ευρωπαίων πολιτών, τις πολυεθνικές, τις πανίσχυρες τράπεζες επενδύσεων και γενικά αυτό που τελευταία προσδιορίζεται γενικά και αόριστα ως «αγορές». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το πάθος ενάντια (και ανάμεσα) στην αριστερά είναι δυνατότερο από αυτό ενάντια στα αφεντικά;


Tου Π. Μαυροειδή*

Συσκοτίζεται το γεγονός ότι χάθηκε ένας εργαζόμενος σε μέρα απεργίας και σε χώρο απεργιακής κινητοποίησης, ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης χρήσης χημικών και δακρυγόνων από την αστυνομία.

Πρώτη φορά τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ήταν τόσο πρόθυμα να δείχνουν χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές.  Μόνο που  έδειχναν ανθρώπους με κοκκινόμαυρες σημαίες (αλλά και με μολότωφ και πέτρες) να επιτίθενται  σε άλλους με κόκκινες σημαίες .

Ο αποτροπιασμός υποτίθεται ότι ήταν για τη δολοφονική επίθεση συγκεκριμένων  τυχοδιωκτικών  αναρχικών ομάδων  κατά των μελών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα «κόκκινου εναντίον κόκκινου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός, κάτι παραπάνω από σαφής: φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν  αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η επιστολή Βενιζέλου αποκαλύπτει το έγκλημα κατά των εργαζομένων !!!


Αναδημοσίευση από το youpayyourcrisis

Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί ο… καθηγητής, αντιπρόεδρος και τσάρος της οικονομίας κ. Βενιζέλος δεν ήθελε να δημοσιοποιήσει την επιστολή του προς την Κ. Λαγκάρντ στις 27 Σεπτεμβρίου. Είναι η επιστολή που του είχε ζητηθεί (μαζί μ’ αυτή του πρωθυπουργού) ως προϋπόθεση να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η τρόικα η οποία είχε φύγει από την Αθήνα. Τότε θυμίζουμε ο κ. Βενιζέλος επέμενε ότι δεν υπάρχει θέμα με την τρόικα, ότι ήταν προγραμματισμένη να φύγει και να ξαναγυρίσει. Λίγο μετά βέβαια μετέβη στις ΗΠΑ κι έπεσε γονατιστός  ζητώντας την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η τοποθέτηση του μπλογκ και της ιστοσελίδας «Βαθύ Κόκκινο» για τα τραγικά χθεσινά γεγονότα (20.11.2011)


Η 48ωρη συγκλονιστική απεργία και οι δύο συγκεντρώσεις – σεισμός αποτέλεσαν κορυφαία στιγμή της πάλης του εργατικού κινήματος ενάντια στα μνημόνια, την τρόικα και την κυβέρνηση με στόχο την ανατροπή τους. Πολλές εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών σε όλη τη χώρα βροντοφώναξαν ξεκάθαρα: ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ!

Η ματοβαμμένη κυβέρνηση των δολοφόνων, παντελώς πια απονομιμοποιημένη και χωρίς το παραμικρό λαϊκό έρεισμα, εισέπραξε ένα μυριόστομο ΟΥΣΤ! Ευρύτατα λαϊκά στρώματα που καταστρέφονται, βρίσκονται σε απόγνωση και θέλουν να πάρουν την αντίσταση στα χέρια τους με έντονα εξεγερσιακές και συγκρουσιακές διαθέσεις ξεπερνώντας τις ξεπουλημένες και προδοτικές ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Να διαγράψουμε το χρέος»: αναζητήσεις ενάντια στην ΕΕ από τα συνδικάτα βάσης της Ιταλίας


«Δεν αρκεί να απεργήσουμε για να διώξουμε τον Μπερλουσκόνι… Δεν πρέπει να έχουμε την ψευδαίσθηση πως κάποιος άλλος θα μπορέσει να κάνει διαφορετικά πράγματα αν παραμένουμε μέσα στην παγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αποφασίζει, για όλους εμάς…»

Του ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΙΝΙΑΚΟY

Ήταν αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη η πετυχημένη απεργία που πραγματοποιήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου στη γειτονική Ιταλία από τη Γενική Ιταλική Συνομοσπονδία της Εργασίας (CGIL) και τα συνδικάτα βάσης, μια μέρα πριν εισαχθεί προς συζήτηση από τη Γερουσία η δέσμη μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι για να εξευμενίσει τις διεθνείς αγορές και «να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους» που πλήττει πλέον και τη γειτονική χώρα. Και τούτο διότι η κήρυξή της από την CGIL αποτελεί ένα βήμα απομάκρυνσης από επιλογές που είχε κάνει πολύ πρόσφατα. Συγκεκριμένα, στις 28 Ιουνίου, η CGIL υπέγραφε μια συμφωνία
μαζί με τις άλλες δύο επίσημες συνομοσπονδίες (CISL, UIL) και τους εκπροσώπους των ιταλών βιομηχάνων και φαινόταν να υποκύπτει πλήρως σε ένα παραλυτικό κλίμα εθνικής συναίνεσης και στις σχετικές εκκλήσεις του Προέδρου της Ιταλίας Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η εκπαίδευση ως αγορά


Η γενικευμένη στροφή από τη γνώση στις πληροφορίες δημιουργεί την ιδιομορφία μιας υψηλής εξειδίκευσης αμάθεια, που διασφαλίζει πολλά στο επίπεδο του κόστους και της κοινωνικής συνείδησης, αλλά δε συνιστά πλεονέκτημα στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του σύγχρονου καπιταλισμού.

Κείμενα: Π. Αντωνόπουλος, Α. Καλούσης, Γ. Κρεασίδης, Ντ. Ρέππα, Κ. Τουλγαρίδης

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εφαρμόζοντας το πρώτο Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο, επιχειρεί μια διαρκή επίθεση με στόχο την απαξίωση,  την υποβάθμιση και εντέλει τη διάλυση της δημόσια και δωρεάν παιδείας.

Εκρηκτική θα είναι η κατάσταση σε σχολεία και Πανεπιστήμια με τη νέα χρονιά. Η ψήφιση του νόμου-εκτρώματος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση προμηνύει σεισμικές δονήσεις πολλών ρίχτερ.

Ταυτόχρονα, το πρώτο κουδούνι θα βρει τα σχολεία με χιλιάδες κενά μια και φέτος είχαμε τους λιγότερους διορισμούς μεταπολεμικά (546  έναντι 2500 πέρσι).

Με δεδομένο ότι συνταξιοδοτούνται 11.500 εκπαιδευτικοί, ο αριθμός  προσλήψεων  αναπληρωτών (16.220 από το Γενικό Κρατικό Προϋπολογισμό και 4.500 μέσω ΕΣΠΑ) καθώς και οι συμπράξεις μεταξύ Μ.Κ.Ο. και «Καλλικρατικών» δήμων για πρόσληψη εκπαιδευτικού προσωπικού καταδεικνύει την πρόθεση της κυβέρνησης για επέκταση και εδραίωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στο χώρο της εκπαίδευσης με συνθήκες γαλέρας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ποιος όπλισε το χέρι του δολοφόνου Μπρέιβικ;


Στην εποχή των Μνημονίων και του Συμφώνου για το ευρώ, η κυνική άποψη ότι κάποιες κοινωνικές ομάδες περισσεύουν δεν έρχεται από το πολιτικό περιθώριο.

Του Γιώργου Κρεασίδη

Παρανοϊκός είναι σύμφωνα με το δικηγόρο του ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, ο Νορβηγός ακροδεξιός που στις 22 Ιουλίου συγκλόνισε τον κόσμο με τη μαζική δολοφονία 77 ατόμων, τα 68 στο κάμπινγκ της νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος.

Η αποδοχή της ευθύνης και η επιμονή του στην αναγκαιότητα για το αιμοτοκύλισμα για «ταρακουνηθεί» η νορβηγική κοινωνία έκαναν να μοιάζει λογικό κάτι τέτοιο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

All that jazz, η Αριστερά του Ευρωομολόγου


Λύση δεν είναι να βρεθούν νέα τρυκ για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι, αλλά να πάψουν επιτέλους να πληρώνονται. Όχι ευρωομόλογο, αλλά Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε.

Οργή, άρνηση, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή

Tου Σπύρου Μαρκέτου*

Στην αξέχαστη ταινία Αll That Jazz, του Μπομπ Φος, πρωταγωνιστής είναι ένας γοητευτικός και ανυπόταχτος σκηνοθέτης, που τον παίζει ο Ρόυ Σάιντερ. Η ζωή που κάνει τον σκοτώνει: γυναίκες, ποτά, τσιγάρα, ξενύχτια, και πολλή πολλή δουλειά. Η καρδιά του τον προειδοποιεί, αλλά εκείνος φυσικά δεν κόβει τίποτε απ’ όλα αυτά, ώσπου επέρχεται το μοιραίο. Στην πορεία όμως ο ήρωας αλλάζει. Αποστασιοποιείται από το εφήμερο, μέσα στο οποίο ως τότε κολυμπούσε σαν το ψάρι στο νερό. Όχι απλώς πεθαίνει σοφότερος, αλλά συνάμα αποστάζει, από τον ίδιο τον τρόπο που βιώνει την πορεία προς το τέλος, το ύστατό του έργο, το αριστούργημά του. Στοχάζεται όσα νιώθει, ώσπου τα μεταμορφώνει σε αξέχαστη τέχνη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γεννιέται ένα ριζοσπαστικό ρεύμα κατά της Ε.Ε.


Με αφετηρία την τρέχουσα κρίση, οι άνθρωποι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι κανόνες της Ε.Ε., όπως και εκείνοι του ευρώ, υπήρξαν τα δύο δολώματα που τους έκαναν να πέσουν σε μια νεοφιλελεύθερη παγίδα.

Του Ignacio Ramonet

Ακόμη και οι πλέον μακάριοι ευρωπαϊστές το επαναλαμβάνουν κατά βούληση: αν δεν τακτοποιήσουμε το ευρώ, λένε, οι συνέπειες της κρίσης θα είναι πολύ χειρότερες.

Θεοποιούν ένα ευρώ «δυνατό και προστατευτικό». Είναι το δόγμα τους και το υπερασπίζονται φανατικά. Πρέπει όμως να εξηγήσουν στους Ελληνες (και στους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς, τους Ιταλούς και τους τόσους άλλους ευρωπαίους πολίτες που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας) ποιες θα είναι αυτές οι «πολύ χειρότερες συνέπειες»… Κοινωνικά, η κατάσταση δεν είναι ήδη ανυπόφορη; Δεν νιώθουμε να διογκώνεται, στους κόλπους της ευρωζώνης, μια όλο και πιο ριζοσπαστική εχθρότητα απέναντι στο ενιαίο νόμισμα, αλλά και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: