Tag Archives: απόψεις

Πολυτεχνείο ’73: στιγμιότυπα και διδάγματα από το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα


311Θοδωρής Βουρεκάς

Το κείμενο είναι η ομιλία του Θ. Βουρεκά στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης για την εξέγερση του Πολυτεχνείο που πραγματοποιήθηκε στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ στις 16/11/2014.

Συντρόφισσες και σύντροφοι!

Θα ξεκινήσω με μια βιωματική περιγραφή. Με στιγμιότυπα απ’ τη φοιτητική αντιδικτατορική πάλη στη Θεσσαλονίκη στη διετία 1972-1973, με κορυφαία της έκφραση την κατάληψη της Πολυτεχνικής Σχολής τον Νοέμβρη του ’73.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Περί εργασίας, ανεργίας και αλά Λοβέρδο δουλεμπορίας



doylempΠαναγιώτης Μαυροειδής

‘’Εθελοντές εκπαιδευτικούς που θα δεχτούν να εργαστούν δωρεάνπροκειμένου να καλυφθούν οι περίπου 1.100 κενές θέσεις που υπολογίζεται ότι υπάρχουν στα σχολεία της χώρας εξετάζει να αναζητήσει το υπουργείο Παιδείας.  Ο υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος μελετά να ζητήσει εθελούσια συνεισφορά από εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν εργάζονται ήδη ως αναπληρωτές και ωρομίσθιοι, με αντάλλαγμα μια μοριοδότηση που θα τους βοηθήσει να ανέβουν θέσεις στους πίνακες κατάταξης όταν γίνουν προσλήψεις’’.

Η είδηση αυτή αποτελεί την πρώτη εικόνα περί εργασίας αυτών των ημερών, αλλά ας δούμε και μία ακόμη, όχι λιγότερο φρικιαστική:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η αριστερά, ή θα είναι αντι-ιμπεριαλιστική και αντι-καπιταλιστική, ή δεν θα είναι αριστερά (και μια απόπειρα απάντησης στον σύντροφο Ρούση)


Βασίλης Ζούμπος*

Με αφορμή το τελευταίο άρθρο του συντρόφου Γ . Ρούση, αλλά με αίτιο τη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται εντός και εκτός ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τα πολιτικά επίδικα της περιόδου που διανύουμε αλλά και τη μετωπική συμπόρευση των αντι-ιμπεριαλιστικών, αντικαπιταλιστκών και αντι-ΕΕ δυνάμεων, καταθέτω τις παρακάτω σκέψεις.

Τον σύντροφο Γιώργο Ρούση τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Έτσι μου είναι δύσκολο και μόνο να προσπαθήσω να «απαντήσω» ή να «αντιπαρατεθώ» μαζί του ιδεολογικά, για θέματα τακτικής ή στρατηγικής. Γιατί θεωρώ ότι οι γνώσεις του και η πολιτική του εμπειρία σε σχέση με τις αντίστοιχες δικές μου δεν μπορούν να συγκριθούν. Γιατί αν συγκριθούν θα προκαλέσουν γέλιο. Δεν τα λέω αυτά από ταπεινοφροσύνη. Έτσι είναι στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό, με σεβασμό και συντροφική πάντα διάθεση ήθελα να δημοσιοποιήσω αυτές τις σκέψεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ

Το ζήτημα τακτικής, το οποίο ο σύντροφος Ρούσης αλλά και άλλοι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (βλ. Πέτρος Παπακωνσταντίνου, «Η μεγάλη πρόκληση», 2013), θεωρούν κομβικό στοιχείο που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το ΣΥΡΙΖΑ είναι, εάν ιστορικά δικαιολογούμαστε να θεωρούμε ότι η μόνη συνταγή επιτυχίας για μια σοσιαλιστική επανάσταση είναι ο δρόμος της οκτωβριανής επανάστασης, ή είναι δυνατόν, πριν την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από μια εργατική επανάσταση, να δράσει επικουρικά προς τον σκοπό αυτό, μια αστική κυβέρνηση της επαναστατικής αριστεράς. Ακόμα και εάν δεχθούμε ότι δεν μπορεί κανείς να αποφανθεί με απόλυτη βεβαιότητα, ότι άλλα ιστορικά παραδείγματα «εφόδου προς τον ουρανό», πλην της οκτωβριανής επανάστασης, πέτυχαν ή απέτυχαν επειδή δεν ακολούθησαν επακριβώς τα βήματά της, το ζήτημα είναι ότι η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει καμία σχέση με το δίλημμα αυτό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΣΥΡΙΖΑ του ’14 και το ΠΑΣΟΚ του ’09: Η αφοπλιστική ομοιότητα των προεκλογικών εξαγγελιών και το «μικρότερο κακό»



Έντονο άρωμα από τον… «”σοσιαλισμό” που γνωρίσαμε» είχε η σημερινή (7/10) ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην ετήσια διάσκεψη της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών.

Δεν αναφερόμαστε βεβαίως στον «υπαρκτό σοσιαλισμό» του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ, αλλά στην ΠΑΣΟΚική διαχείριση του ελληνικού καπιταλισμού.

Και οι σημερινές εξαγγελίες του προέδρου της αξιωματικής αντιπ

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ντράγκι: Χρηματοδότηση μόνο αν έχετε διαρκές μνημόνιο


7B46A1D6243180E098BE0ED60B1E11E4 σημειώσεις

Τι μας είπε ο Ντράγκι λοιπόν;

«Θέλουμε να είμαστε όσο πιο περιεκτικοί γίνεται, αλλά με φρόνηση. Έχουμε αποφασίσει να συμπεριλάβουμε χώρες που έχουν αξιολόγηση κάτω από ΒΒΒ-, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, με δύο προϋποθέσεις: Η πρώτη είναι πως θα υπάρξουν μια σειρά μέτρα που θα περιορίσουν το ρίσκο για τις συγκεκριμένες αγορές που θα γίνουν εκεί, ώστε τα στοιχεία ενεργητικού που αγοράζονται να έχουν ανάλογο ρίσκο με τα στοιχεία που αγοράζονται αλλού. Και υπάρχει και μια δεύτερη προϋπόθεση, η οποία βασικά είναι ότι οι χώρες θα έχουν ένα πρόγραμμα με την ΕΕ

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ! ΑΛΛΑ ΠΟΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΜΕ ΠΟΙΑ ΜΕΣΑ, ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΣΚΟΠΟ;


                                                                                                                                                                                                   του Βασίλη Μηνακάκη

Κι εκεί που οι εξελίξεις άρχιζαν να σφραγίζονται από την ορμητική είσοδο των μαζών στο προσκήνιο, εκεί που η ιστορία γραφόταν από την απεργία στις 19-20 Οκτώβρη και το λαϊκό ΟΧΙ στις παρελάσεις, ήρθε η πρόταση Παπανδρέου για το δημοψήφισμα και την ψήφο εμπιστοσύνης, και οι ραγδαίες εξελίξεις που την ακολούθησαν.
«Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής!», λένε μερικοί. Κι έτσι είναι. Αλλά ποιας πολιτικής, με το λαό σε ποια θέση και ποιους δρόμους άσκησης; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

O «πατριωτισμός του χρήματος» και το «έθνος των εργαζομένων»


Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι αναγκαίο να  εντάξει την αποκάλυψη της στάσης ξεπουλήματος της λαϊκής περιουσίας και αυτοτελούς υπόστασης αυτής της χώρας  στον σταθερό προσανατολισμό της για ανάδειξη της καθοριστικότητας των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι αναγκαίο να εντάξει την αποκάλυψη της στάσης ξεπουλήματος της λαϊκής περιουσίας και αυτοτελούς υπόστασης αυτής της χώρας στον σταθερό προσανατολισμό της για ανάδειξη της καθοριστικότητας των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Για «απώλεια εθνικής κυριαρχίας» μίλησε ανοιχτά την περασμένη βδομάδα ο πρόεδρος του Eurogroup και πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, προαναγγέλλοντας την αποστολή στη χώρα μας Ευρωπαίων τεχνοκρατών που θα συνδράμουν στην εφαρμογή του «προγράμματος μεταρρυθμίσεων».

Τι άλλο από παραδοχή αυτής της πραγματικότητας, μαζί με τον διασυρμό, θα μπορούσε να υπάρξει από μεριάς της συντεταγμένης ΠΑΣΟΚικής κυβερνώσας πολιτείας; Σαν βρεγμένο γατί ο πρόεδρος της Βουλής ψέλλισε: «Η κυριαρχία έχει περιοριστεί από τη στιγμή που η Ελλάδα βρέθηκε στην τραγική κατάσταση, πριν από δυο χρόνια».

Είναι τραγικό, αλλά ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι αν θέλεις να μαθαίνεις την αλήθεια στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, πρέπει να κοιτάς μόνο… προς το παρελθόν. Κατά τα άλλα το παρόν κυβερνιέται με το ψέμα και το μέλλον χτίζεται με την αυταπάτη ή και την κοινή απάτη.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανιχνεύοντας το δρόμο της αναγκαίας εξόδου από τη ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση


Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ για 30 χρόνια και στη ζώνη του ευρώ τα δέκα τελευταία συνέβαλλαν καθοριστικά στην κρίση και στο χρέος (αν και δεν τα δημιούργησαν) αλλά και στο χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων.

Του Βασ. Μηνακάκη* 

 Τριάντα χρόνια μετά την κύρωση της συνθήκης εισόδου της Ελλάδας στην ΕΕ και δέκα χρόνια μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη, μια σειρά μύθοι κλονίζονται.

 Μύθος πρώτος: «Η ΕΕ έδωσε απλόχερα ― εμείς ξοδέψαμε αλόγιστα»

Η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική: το σύνολο της εισροής χρημάτων από την ΕΕ μέσω των  περίφημων «πακέτων», των ΜΟΠ της περιόδου 1986-93 (471 εκατ. ευρώ), του Β΄ ΚΠΣ της περιόδου 1994-99 (12,3 δισ.), του Γ΄ ΚΠΣ της περιόδου 2000-2006 (26,1 δισ.) και του ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-2013 (26,2 δισ.), αθροίζουν ένα ποσό περίπου 65 δισ. ευρώ. Από αυτά τα 65 δισ., μέχρι τα τέλη του 2009 είχαν εκταμιευτεί τα 43 δισ. Tο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ από το 1980 μέχρι το 2009 είναι 254 δισ. ευρώ!

Δηλαδή: Δώσαμε 254 δισ. (για εισαγωγές από τις πολυεθνικές των χωρών της ΕΕ) και πήραμε 43 δισ. (από τα «πακέτα»).

Ακόμη και η Ελευθεροτυπία, που ανέβαζε τα ποσά που «πήραμε» ως χώρα μέχρι σήμερα από ΜΟΠ, ΚΠΣ και ΕΣΠΑ στα 120 δισ. ευρώ -στο μισό δηλαδή του εμπορικού ελλείμματος- σημείωνε ότι τα 51,3 δισ. επιστράφηκαν σε πολυεθνικές της δυτικής Ευρώπης για προμήθεια μηχανημάτων, εξοπλισμού κ.λπ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μπορεί να ανατραπεί η κυβέρνηση μαζί με το μεσοπρόθεσμό της;


Παρά τα προβλήματα αυτά με την ως τώρα της αριστεράς και παρά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου από την κυβέρνηση, η προοπτική ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της ΕΕ, είναι απόλυτα ρεαλιστική. Από αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεφύγει κανείς.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η ιστορική στιγμή δεν απαιτεί μόνο συνθήματα προπαγάνδας και δυναμικές διαδηλώσεις. Υπάρχει η ανάγκη της σαφούς πολιτικής εκτίμησης της διάταξης των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών και δυνάμεων, και της κατεύθυνσης που αυτοί εξελίσσονται.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν όλα τα στοιχεία μιας πολιτικής κρίσης που θέτουν το ερώτημα της ανατροπής της χούντας κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ  σε άμεσο καθήκον και με ρεαλιστικούς όρους.

Αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εκπληκτική μαζικότητα, την επιμονή και την αποφασιστικότητα των δεκάδων χιλιάδων που μαζεύονται στο Σύνταγμα μέρες τώρα και στις άλλες πλατείες.

Ο «αχταρμάς» για τον οποίο πολλοί μιλούν ότι υπάρχει εκεί, υποδηλώνει κάτι πάρα πολύ σημαντικό: άνθρωποι από μια ευρύτατη κοινωνική διαστρωμάτωση, αλλά και με πολυποίκιλες πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις, αποδοκιμάζουν αποφασιστικά το κοστούμι που φορά στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές η ΕΕ δια της κυβέρνησης Παπανδρέου στην επιχείρηση σωτηρίας του ευρώ και των δανειστών.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι ανακατατάξεις στο ΠΑΣΟΚ και οι αναγκαίες ανατάξεις της σκέψης μας


Η αριστερά δεν έχει αυτοπεποίθηση για τη συγκρότηση και προβολή μιας αυτοτελούς πολιτικής γραμμής κοινωνικού μετασχηματισμού και ασκείται διαρκώς στον τακτικισμό και στο ζωγράφισμα των ‘’δρόμων’’, ξεχνώντας ότι πρέπει να μιλήσει και να κριθεί για τον σκοπό. Ο σκοπός ενδιαφέρει τον κόσμο.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Τελικά τι θα γίνει με αυτούς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα μετακινηθούν κατά του μεσοπρόθεσμου ή θα κοιτάξουν την βουλευτική βολή τους; Ο (αντιπολιτευτικός προς τον Γιωργάκη) Βενιζέλος, θα σηματοδοτήσει μια νέα πορεία προς το ΠΑΣΟΚ; Ο αντι-μνημονιακός Παντελής Οικονόμου, γίνεται να μετατρέπεται ξαφνικά σε αρχιερέα του  διαρκούς μνημονίου;

Ας κοιτάξουμε πίσω από αυτή την κουρτίνα των ερωτημάτων..

Όλοι συζητάμε συχνά για το αν έφτασε επιτέλους (ή δυστυχώς) το τέλος της «μεταπολίτευσης». Υπό συζήτηση. Κατά τη γνώμη μου, για την  ελληνική αριστερά δεν έχει φτάσει ακόμη το τέλος των μεγάλων τραυμάτων της  οδυνηρής ήττας στη μεγάλη επαναστατική περίοδο της δεκαετίας του ’40.  Οι ανεξίτηλες συνέπειες της, έχουν οδηγήσει προοδευτικά τις δυνάμεις της στο να χάσουν την πολιτική αυτοπεποίθηση για πρωτογενή απεύθυνση στις κοινωνικές δυνάμεις που θα είχαν συμφέρον να στραφούν και να εκφραστούν από αυτήν.

Τον Δεκέμβρη του ’44, καθυστερημένα και άτολμα, ωστόσο στηριγμένο σε μεγάλο απόθεμα κοινωνικής θέλησης, το ΚΚΕ διεκδίκησε ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ και κοινωνική προκοπή. Ήταν αυτό που υπαγόρευε και ο συσχετισμός δύναμης που είχε και η αίσθηση στο ευρύ λαό της αριστεράς ότι δικαιούνταν  να έχει τον πρώτο λόγο στις μετα-κατοχικές εξελίξεις. Το ΚΚΕ ενέπνευσε το λαό, οργάνωσε την εποποιία της αντίστασης στον καταχτητή, της επιβίωσης του λαού και της δημοκρατικής κοινωνικής ανάτασης ενάντια στην πείνα και την κατάπτωση. Ένα ολιγάριθμο κόμμα, με τον αρχηγό του στο Νταχάου, με λίγους αλλά γεμάτους φλόγα αγωνιστές να δραπετεύουν από τα κρατητήρια της ασφάλειας, με νέο ηγέτη ένα τσαγκάρη συνδικαλιστή, με στήριγμα τις φτωχογειτονιές των πόλεων και την αβράκωτη αγροτιά, μέσα σε 2,5 μόλις χρόνια, ταπείνωσε το ελληνικό σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτούς  που μάζεψαν νύχτα ασημικά και  μπαούλα  και έφυγαν  με τις πυτζάμες  για τη γλυκιά βρετανική αγκαλιά στο Κάιρο και τα σαλόνια του Λονδίνου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: